Evet başlıkta da olduğu gibi ismini bile telaffuz edemediğim şeyi yapan kişinin yüzünü bir türlü hatırlamıyorum. Kıyafetlerini hatırlıyorum, nerede olduğumuzu, bana söylediklerini de hatırlıyorum ama yüzünü hatırlamıyorum. Esmer mi sarışın mı kumral mı bilmiyorum. O olaydan önce de görüşmüş olmamıza rağmen hatırlamıyorum. Belki çok korktuğumdandır. Çünkü çok boğuştum. Kollarımı mosmor etmişti, bacaklarımı öyle sıktım ki ayırmak için çok uğraştı ama vazgeçmedi. Yemin ederim çok uğraştım çabaladım. Ama yapamadım, kendimi kurtaramadım. Hastalığımdan dolayı kaçamazdım ki ben o iğrenç ellerine o olaydan sonra da muhtaç oldum.
O olaydan sonra sürekli ''bir şey olmadı ki, bir şey olmadı'' dedim durdum. Sanırım kendimi çok iyi kandırdım o sıra.
Daha sonra beni onlarca kez aradı, mesaj attı. Sanırım bekaretten dolayı her istediğini yapacağımı bekledi ama bana yaşattığı, hissettirdiği şeyler çok daha ötesinde bir şeydi. Her yerden engelledim ama şimdi olsa direkt polise giderdim. O zamanlar bırakın polisi en yakın arkadaşıma bile anlatamamıştım. Çünkü kendimi bir şey olmadığına inandırmıştım sanki anlatırsam o olayı yaşayacaktım.
Gelelim yüzünü hatırlamayı isteme sebebime:
Bu olaydan sonra sanki tüm erkeklerde onun yüzü var. Ona edemediğim hakaretleri, bedduaları onlara ediyorum. Biliyorum onların bir suçu yok ama durduramıyorum kendimi. Hele en ufak yakınlaşmadan sonra...Sağlıklı ilişki kuramıyorum. Bu yüzden onu ayırt etmek için hatırlamak istiyorum ama yapamıyorum. Adı aklımda bir tek. Şimdi aynı iş yerinde, arkadaş grubunda olsak o kendini hatırlatmadıkça bilemeyeceğim. Terapi de aldım ama ancak olayı hatırlayabildim.
Şimdi biz ne yapalım diyeceksiniz ama ben de bilmiyorum. Lütfen kızmayın, yargılamayın, belki de o genç kız artık anlatmak istemiş olabilir.
Saat 19.30 gibi yazmaya başladım ama ancak bitirebildim.
O olaydan sonra sürekli ''bir şey olmadı ki, bir şey olmadı'' dedim durdum. Sanırım kendimi çok iyi kandırdım o sıra.
Daha sonra beni onlarca kez aradı, mesaj attı. Sanırım bekaretten dolayı her istediğini yapacağımı bekledi ama bana yaşattığı, hissettirdiği şeyler çok daha ötesinde bir şeydi. Her yerden engelledim ama şimdi olsa direkt polise giderdim. O zamanlar bırakın polisi en yakın arkadaşıma bile anlatamamıştım. Çünkü kendimi bir şey olmadığına inandırmıştım sanki anlatırsam o olayı yaşayacaktım.
Gelelim yüzünü hatırlamayı isteme sebebime:
Bu olaydan sonra sanki tüm erkeklerde onun yüzü var. Ona edemediğim hakaretleri, bedduaları onlara ediyorum. Biliyorum onların bir suçu yok ama durduramıyorum kendimi. Hele en ufak yakınlaşmadan sonra...Sağlıklı ilişki kuramıyorum. Bu yüzden onu ayırt etmek için hatırlamak istiyorum ama yapamıyorum. Adı aklımda bir tek. Şimdi aynı iş yerinde, arkadaş grubunda olsak o kendini hatırlatmadıkça bilemeyeceğim. Terapi de aldım ama ancak olayı hatırlayabildim.
Şimdi biz ne yapalım diyeceksiniz ama ben de bilmiyorum. Lütfen kızmayın, yargılamayın, belki de o genç kız artık anlatmak istemiş olabilir.
Saat 19.30 gibi yazmaya başladım ama ancak bitirebildim.
