Basimdan gecenler......

smurf79

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
4 Ağustos 2011
1
2
Merhaba hanimlar, daha önce hic böyle bir foruma derdimi anlatmamistim, ama artik gercekten ne yapmam, ne düsünmem gerektigini bilmiyorum. Net düsünemiyorum. Ama yine de basimdam gecenleri yazip rahatlamayi umuyorum. Yazi epeyce uzun olacaga benziyor, ama cok doluyum....
Ben 32 yasindayim. Türkiye`nin ve Avrupa`nin önce gelen okullarinda ve üniversitelerinde okudum. Ailem maddi anlamda hic birseyi benden kismadi. Herseyin en kalitelisini yedim, giydim ve bircok insanin haritada bile bilmedigi yerlere seyahate gittim. 7 sene önce (yüksek lisansimi yeni bitirmistim) su an esim olan kisiyle tanistim. 4 yildir evliyiz. Esimin ailesi kalabalik, 4 ablasi var. Onlarla hic sorunlarim olmadi. Bir de cok sevdigim bir kayinpederim var. Esimin ailesinin maddi durumu benim ailemin maddi durumuyla kiyaslanamaz. Ama ben bunu en basindan sorun yapmadim, sonucta benim icin esas olan ask ve sevgiydi. Durumlarini bildigim icin de "sunu isterim, su söyle olacak" diye de hic diretmedim. Sagolsunlar, biz dügün hazirligi yaparken de ellerinden gelenleri yaptilar, bu haklarini asla yemem. Ama en basindan beri kaynanam beni baski altina almaya, yok saymaya kalkismis. Kalkismis diyorum, cünkü anca yeni anliyorum.
Esimin ailesi cok dedikoducu bir cevrede yasiyor. Evlendigim ilk günden itibaren "cocuk da cocuk" diye tutturdu kaynana hanim. Balayindan döndüm, hemen eltisiyle beni bir odaya kapatip "ee, seni balayina bosuna göndermedik, bak cocuk isteriz, ona göre" dediler. Ben güldüm gectim. Birkac ay sonra, esim askere gidecek, biz gencler aramizda insanlarin düsüncesizce cocuk yaptigini konusuyoruz. Bana kaynanam döndü ve aynen söyle dedi: "Sen karisma, cocugu oglum yapacak". Inanamadim... Benim gibi birine bu laflari söylüyor... (Tercümesiyle: "Ben senin diplomalarinin ve kariyerinin icine tükürürüm, senin tek görevin cocuk dogurmak...") O gün zaten benim icimde ona karsi olan bütün saygim ve sevgim gitti. O günden sonra kendisini hic aramadim (anneler günü haric).
Biz bu arada ayri sehirlerde oturuyoruz. Esim ailedeki tek erkek oldugu icin, icinden elbette ki "oglumu elimden aldi" diyordur, ama ben tanistigimiz ilk günlerde daha esime tanistigimiz sehirden isimden dolayi asla ayrilmayacagimi belirtmistim, o da o sekilde kabul etmisti. Bir gün ziyarete geldiler. Bana aynen söyle dedi: "Bu ev oglumun, dolayisiyla benim de evim". Sok oldum, agzimi bile acamadim, cünkü benzer seyler kendi basina gelmisti. Kendi kaynanasiyla hep sorunlari olmus. Bir gün kaynanasi oturduklari ev icin "burasi oglumun evi" demis, benim kaynana kiyameti koparmis. Bir gün dahi kapisinda calismadigi ev icin nasil da hakkini savunmus... Ama geline gelince dil pabuc... Bunun disinda hersey oglunundu. Oglu cipe binsin, yati olsun, kati olsun, hep oglu, ben asla yokum. Calisan ve maasini evine harcayan bir geri zekaliydim onun gözünde.
Bana en cok koyan su oldu. Bastan da belirttigim gibi, esimin ailesinin maddi durumu pek iyi degil. Esimin de isi iyi degildi. Ben kendisinden yaklasik 3 kat fazla maas aliyordum. Evlenmeden kiraladigimiz evi ben buldum, emlakci parasini, depozitoyu ben verdim. Kirayi, faturalari, kisin dogalgazi, mutfak alisverisini, kisacasi neredeyse herseyi ben ödedim ve hala ödemeye devam ediyorum. Zira esim maasindan yol parasini ve harcligi cikarinca, anca kredi kartina yaptigimiz taksitleri ödeyebiliyordu. Ama bu durumu sanirim ailesine hic yansitmadi. Ailesi de "oglum calisiyor, evi o gecindiriyor" diye düsündü hep. Ben hep istedim ki esim daha iyi bir is bulsun. sonucta üniversite mezunu (tamam, benimki kadar iyi bir üniversiteden degil, yabanci dili de yok), ama beni hic dinlemedi. Cünkü tahminimce o iste rahatti. Nasilsa ben de gikimi cikarmadan evi gecindiriyorum... Evet, biliyorum, suc bende. Ben hazirci alistirdim. Ama istedim ki imkanim varken herseyi evim icin sunayim. Ama birazdan anlatacagim gibi cok büyük hata yaptim.
Gelelim tekrar kaynana konusuna. Evlendikten sonra ilk bayram. Arefe gecesi annnemlerde kaldik. Bayram sabahi esimin ailesinin evine gittik. Surat bes karis. "Bayramin mübarek olsun" dedim, yüzüme bile bakmadi. Neymis, bayram sabahi erkek evinde olunurmus. Bu arada sunu da belirtmek isterim, esimin ailesi cocuklari konusunda cok bencil. Herkes her zaman onlarda olsun istiyorlar. Öyle olunca hoslarina gidiyor. Sonucta 2 bayram var, bir bayram onlarin evindeysem, bir bayram kendi ailemin evinde olmak istiyorum. Bunda yanlis birsey görmüyrum. Allah`tan esim de bu konuda bana hep hak verdi. Kisacasi, kaynana hanim evlendim diye kendi ailemi silmemi beklemis. Her gittigimizde mutlaka bir laf sokardi. Benim yanimda ilkokul mezunu komsu kizini överdi. Yanlis anlasilmasin, benim kimseden madalya ya da övgü gibi beklentim yok, ama insan biraz elindekinin degerini bilmeli.
Evlerine her gittigimizde bir laf sokardi dedigim gibi. Ben hep icime attim, asla cevap vermedim ve esime de annesinin yaptigi terbiyesizlikleri yansitmadim. Annesi yüzünden iliskimizin yipranmasini istemedim. Cahilligine verdim. Ama ben sustukca, o daha da tepeme bindi. Gecen Eylül ayinda, Ramazan bayramindan 2 gün önce, babami aniden kaybettim. Kurban bayraminda (yani babamin vefatindan 2 ay sonra) kücük kaynana (yani kaynananin kardesi, esimin teyzesi) bana aynen söyle dedi:" sen de kicini sisriyorsun, bir karnini sisiremedin, senin ve esinin agzina si..cagim." Basimdam asagi kaynalar sular döküldü... Evet stresten, üzüntüden kilo almistim, ama böyle bir laf söylenir mi? Bu olayi esime anlattim, o da cok üzüldü ve böyle bir lafi bana teyzesinin söyleyemeyecegini belirtti. Bir-iki gün sonra, bayram ziyaretleri yapiyoruz, akrabalarinin birinin evinden cikmak üzereyiz, bir bayan geldi. Kaynanaya "gelin bu mu?" diye sordu. Benim kaynananin cevabi "hiiiiiiiii". Sanki ben utanilacak, saklanilacak biriyim de, tanistirmaya bile tenezzül etmiyor.
Ama benim icin kaynananin öldugu an suydu. Yilbasindan önce annemi evime getireyim dedim. Kayinpederim "aaahh, cok güzel, tabi götür dedi". Kaynanam tam karsimda oturuyordu, o da aynen söyle dedi:" Annesini de götürüyormus...". Yani, 3 ay önce esini kaybetmis anneme burun kivirtiyor... Bu olay sonrasinda kaynana defterini ben kapattim. Gerekli seyler disinda kendisiyle konusmuyorum. Gayet mesafeli ve soguk davraniyorum.
Esimle de kurban bayrami - yilbasi döneminde beni kahreden bir hadise yasadik. Yukarida da belirttigim gibi, esimin ilk isi kötüydü. Ama o iste (evlenmeden önceki sür de dahil olmak üzere) neredeyse 4 sene calisti. Kriz döneminde 1.5 sene boyunca maasini düzenli alamadi. Hatta isten cikarilmadan son 3.5 ay boyunca 1 kurus para alamadi. Tam kis dönemi. Hem evi gecindirmeye calistim, hem de kocamin harcligini üstlendim. Neyse, cok sükür, o isten cikti. Hemen de baska bir ise girdi. Maasi yükseldi (ben yine de 2 kat fazla maas kazaniyordum). Aradan 3 ay gecti, gecmedi, araba almaya niyetlendi esim. Diger arabamizi sattik (artik eskimisti, gercekten degistirilmesi gerekiyordu...). Araba bakti, bir model begendi. Ama ben o arabayi hic begenmedim. Ihtiyacimizdan fazlaydi. Vergisi, kaskosu yüksekti. Bunlari söyledim kendisine, ama "öderiz" dedi. Hemen 15.000 TL kredi cekmek istedi. Cok kirildim. Sonucta ise yeni baslamis, öteki is yerinde alamadigi maasindan dolayi biriken kredi kartlerini yeni kapatmisiz. 3 küsür senedir bütün maddi yük benim omuzlarimda. Su beklentim vardi. Yeni is yerine girdikten sonra benim omuzumdan bazi maddi yükleri almasini isterdim. Sonuc itibariyle hic bir zaman icin "evi erkek gecindirir, ben maasimi kendime harcarim" demedim. En basta esimin maasinin cok düsük olmasini da sorun etmedim, ama cooookkkk yoruldum. Ve bir süre sonra insan kendi esek yerine konuslmus hissediyor. Haksiz miyim hanimlar?
Dedigim gibi, ben o arabayi hic begenmedim. Ben Mini Cooper`i cok begeniyorum, hayalimdeki araba. Ikinci el, 30.000 TL civarinda modeller vardi. Esimin ailesini ziyarete gitmistik. Araba konusu orada acildi. Esim begendigi arabadan bahsetti. Ben Mini Cooper istedigimi söyledim. Hayalimdeki araba oldugunu biliyor. Arabayi bir kötüledi, anlatamam. Aslinda arabayi degil, hayallerimi yerden yere vurdu. Kaynana da oradan "hava atmaya gerek yok" dedi. "Ben hava atmiyorum dedim, bir hayalden bahsediyorum" dedim. Epeyce öyle esimle aramda Mini Cooper sebebiyle laflar gitti geldi. Ilk defa pes etmedim. Aksam yattiktan sonra esim: " cok zitlastin. Calisiyorum diye, herseyi alabilecegim mi demek istiyorsun" dedi. Yikildim....Kahroldum....Neler hissettigimi anlatamam....Yani ben kirayi, faturalari, market alisverisini, tatilleri öderken iyiyim, kendim icin ilk defa birsey istedigimde kötüyüm.... Kendimi kullanilmis, enayi yerine konulmus hissettim. Ilk defa esimin maddi anlamda beni kullandigini düsündüm. O gece bir daha asla affetmeyecegim laflar sarfedildi.
Isin özetine gelirsek: kaynana hanim en sonunda anneme burun kivirarak benim gözümde öldü. Kocam bana "sen bütün maasini eve harca, evi gecindir, ama sakin kendin icin birsey isteme" dedi. Ben kaynanamin yaptigi hicbir saygisizliga, terbiyesizlige cevap vermedim. Hep hanimefendiligimi korudum. Üzerime beni alakadar etmeyen kisiler saldi, yine tepki vermedim. Hep sabrettim, "sira sana da gelecek" dedim. Ve sonunda geldi de...
Babamin vefatindan sonra esimin ailesinin asla bir arada göremeyecegi bir miras kaldi kardeslerime ve bana. Babam nur icinde yatsin, sagliginda bizi pasalar gibi yasatti, öldükten sonra da hayatimizi güvence altina aldi. Yilbasindan önce annem bana geldiginde "size bir ev alalim" dedi. (Melek annem hep "siz" diye bahseder, esimle beni asla ayri tutmaz. Ama kaynanam hep "oglum" der, aradaki fark bu iste..) Neyse, gittik güzel, orta boy bir ev aldik. Kaynanamin yaptigi onca seyden ve esimin bana yaptigi yamuktan sonra, tapuyu annemin üzerine yaptim. Esim pek birsey diyemedi, ama bozuldu. Kaynanam annemi telefonla arayip tesekkür bile etmedi. Evi aldiktan birkac hafta sonra kaynanamlara gittik. Tapunun annemin üzerine oldugunu cümle arasinda söyledim. O yüz ifadesini asla unutmam. Acayip bozuldu, ama ben o kadar büyük bir zevk aldim ki.... Ne zaman ki evin annemin oldugunu ögrendi, anneme "Allah razi olsun" dedi. "Annen niye daha uzun kalmadi yaninizda" dedi (önce "annesini de götürüyormus", diye burun kivirtiyordu"), vs. vs. Tabi ki ne annemin ne de benim sahte saygiya ve itibara ihtiyacimiz yok, ama onun o suratini öyle görmek cok hosuma gidiyor.
Beni ezmeye, yok saymaya calisti, ama basaramadi. Ben hicbirsey kaybetmedim, ama o herseyi kaybetti. Bundan sonra o burun kivirttigi kadinin (yani annemin) evine hayatinin sonuna kadar misafir olarak gelecek ve misafir olarak gidecek. Esime olan saygim ve güvenim söylediklerinden dolayi sarsildi. Su ana kadar bana ne kadar miras kaldi kimseye söylemedim. Hatta ev icin gerekli olan paranin benim mirasimdan fazla oldugunu, annemden 65.000 TL borc aldigimi ve yeni eve tasindiktan sonra maasimdan anneme ödeyecegimi söyledim. Evet, o parayi anneme verecegim, benim adima birikecek. Cünkü anladim ki asla esimden fazla caba göstermemeliymisim. Bundan sonra klasik rol modeli benimseyecegim: evi erkek gecindirir. O kadar para kazandim, ama herseyi eve harcadigim icin 5 kurus kendi param yok. Kendim icin birsey istedigimde asla haketmedigim laflar isttim. Ama bundan sonra kendi param olacak. Bir daha esimle maddi konularda "biz" diye birsey olmayacak.. Artik önce kendimi düsünecegim. Egitimiyle, kariyeriyle, bilgisiyle, kültürüyle (kendimi övmek, karsimdakini kücümsemek gibi olmasin, ama gercek bu), mal varligiyla ve daha da önemlisi evine bagliligi ve esine sevgisiyle piyangodan öte bir gelin ve es oldugu (artik) biliyorum.
Esimle aramizda asla onarilamayacak bir güven ve saygi kaybi oldu. Evet, hala (her seye ragmen) seviyorum, ama artik eskisi gibi olmayacak. Hatta bosanmam gerekiyor mu diye bile düsündüm. Simdilik bunu düsünmüyrum, ama eskiden birlikte yaslanip, birlikte ölecegiz hayallerini de kurmuyorum. Su an 5 aylik hamileyim. Dogacak cocuguma konsantre oldum. Yeni evime de cok yakinda tasiniyorum insallah. Yaptiklarindan dolayi kaynanama o evin annemin oldugunu hissettirecegim. Cocuguma da bakmasina asla izin vermeyecegim. Zaten artik kaynanamin sesi kisildi. Ama icimdekileri ona kusmadan rahatlayamayacagim. O gün de gelecek insallah. Ve kaynanamin ve esimin sunu bilmesini de saglayacagim: ben bosanmaktan korkmuyorum. Maddi, manevi anlamda hicbirsey kaybetmem. Kaybedecek olanlar düsünsün....
Bazen yaptiklarimin dogru olup olmadigini düsünmüyor degilim. Acaba param var diye karsimdakilere ders vermeye calismak dogru mu diye geciyor icimden. Ama ben mahalle kadini degilim ki kaynanamla agiz dalasina gireyim. Evin tapusunu annemin üzerine yaparak onu ebediyeten susturacak cevabi verdim. Evet, belki paramla oldu bu, ama ne yapayim, baska türlü susmayacakti.
Yazdiklarim epeyce uzun oldu, kusura bakmayin hanimlar. Ama benim verebilecegim tavsiye su: asla evleneceginiz kisinin ailesi ile sizin aileniz arasinda (kültürel ve parasal) ucurum olmasin. Kayinvalidenizi taniyana kadar mesafenizi koruyun. Kocanizdan fazla (maddi) caba göstermeyin. Her zaman icin calisin ve mutlaka kendi paraniz olsun. Paraniz olsun ki, gerektiginde kendi ayaklarinizin üzerinde durabilesiniz...
 
çok dolusunuz herhalde , oku oku bitmeyecek gibi türden yazdıklarınız
 
Son düzenleme:
Öncelikle başınız sağolsun.
Yaşadıklarınız bana hiç yabancı olmadığı için heyecanla okudum.
Davul bile dengi dengine çok doğru bir sözmüş.
Ama mutlaka yaşamak gerekiyor anlamak için.
Aldığınız iyi eğitim ve görgü nedeniyle biraz ezilmiş ve kullanılmışsınız.
Ama en azından artık herşeyin farkındasınız
Neyse ki çok zarar görmeden farketmişsiniz.
Kayınvalidenizle aranızdaki ölçüyü korumaya ve bunu ona hissettirmeye devam edin.
Eşinin ailesinin değil de, bizzat eşin menfaatlerini gözetmesi çok onur kırıcı.
Saygı bittikten sonra sevgi de tükeniyor ne yazık ki
 
Ben her zaman erkeğin bayandan daha iyi bir işi ve maaşı olması gerektiğine inanırım. Ayrıca eşinizi kolunuza takıp gezdiğinizde hem kültür hem fizik olarak da yanınıza yakışması gerektiğini düşünüyorum. Malesef sizde hiçbiri olmamış fizik olatrak bilemem ama kültür ve iş konusunda. Ama en azından bunu farkedip elinizden geleni yapıyorsunuz. Evin sorumluluklarını çok üstlenmeyin. Bırakın eşininz düşünsün. Gerekirse gidin kendinize istediğiniz arabayı alın. Borcunu ödüyorum diye bahaneniz olur ev ihtiyaçlarınıda eşinize yüklersiniz....
 
bu tarz konuları kk da çok görmeye başladım..sanki bu aralar bu tarz sorunlar çoğaldı mı nedir?
eski erkekler nerde diyesim geldi birden...:44:
eskiden erkeğin vazifesi varmış ceketini sat ama ailene bak mantığındalarmış...yapamazlarsa kendilerini eksik hissederlermiş..
ne değişti?
kadınlar çalışmaya başladı bitti mi mertlik..
kadının eline bakmayı ayıp görecek yerde keyfine bakan bir erkek nesli türedi..
ne kadar ayıp utanıyorum böylelerinden okudukça...
canım bence sorun sadece kayınvaliden değil eşin...
eşinin hayat anlayışı...
kaynana tipik kaynana işte:)
 
ama dehşet yazmış
Allah sabrınızı versin
okumuş insanın hali başka oluyor yalvaran cinsten değilsiniz bence doğru yoldasınız
ayrıca kulaklara küpe nasihatite aldık tşk.
doğru yolda hayırlar gelsin başınıza inşallah
 
Allah'tan babacığınız varlıklıymış da sizi kimsenin göremeyeceği yerlere göndermiş, okuyamayacağı okullarda okutmuş bla bla...

pardon da kuzum hayattaki tek başarınız, rahmetli babacığınızın size sunduğu imkanlarla kurduğunuz profilin havasını atmak mı? neden her paragrafta en az 3 kere varlıklıyım, eğitimliyim cümleleri kurmaya özen gösterdiniz? kendinize "piyango" yakıştırması yaptınız?

egonuz.. nasıl diyeyim? içimi şişirdi..
 
okuyunca dinimizin inceliğini güzelliğini bir kere daha gördüm. yani eş seçerken denk insanlar birbirlerini seçmeli. zenginlik yakışıklılık takva ve yaş. eşinizin malı sizinkiyle denk olsaydı bu sorun olmayacaktı , eşinizin kültürü sizinkiyle denk olsaydı bu sorun olmayacaktı eşinizin ailesi ailenize denk olsaydı yine bu sorun olmayacaktı ... demek istedğim eşler her yönüyle birbirlerine denk olmalı .dinimizin tavsiyesi de budur.
 
Kendinize düzdüğünüz uzuuun uzun methiyeleri ve konunuzu okuduktan sonra tam olarak beklentinizi anlayamadığımı belirtmek isterim...
İyi eşinizden maddi manevi ve ailevi olarak üstünsünüz anladım...Sizden bukadar aşşağıda bir adamla neden evlendiniz onu anlamadım...
Kaynananızın size eğitiminiz ve paranız için saygı suymasını istiyorsunuz anladım, ama siz ne olursanız olun önce onun oğlunun karısısınız...size bunun için saygı duymuyorsa gerisi vız gelir...
Eşiniz başka lüks araba istemiş siz mini istemişsiniz anladım...ama parayı ben kazanıyorum benim istediğimi olacak tavrınızı anlamadım...
Anneniz evi kendi üstüne yapmış kaynanaız bundan gereken sonucu çıkarmış, en azından siz böyle düşünüyorsunuz anladım...Zaten babanızdan miras kalan malın evlilikte edinilen mal sınıfına girmesini doğru bulmuyorum şahsen ben, yanlış niyetle doğru olanı yapmışsınız bence...
Eşinize borcum var diye yalan söyleyerek para biriktirmeye çalışıyor olmanızı da buncaaaa üstün özelliğinize yakıştıramadım onu da söyleyeyim...
 
[B]

Yaşadığınız herşey cok sıkıntılı eyvallah arkadaşım

ama sürekli bir ezme cabası içerisindesiniz ne demek komşunun ilkokul mezunu kızı ya bakın suanda gözümde haklı oldugunuz herşey gitti kimseyi ezemezsiniz hanımefendi bu sekilde..

yengem ilkokul mezunun aılenın dıgerlerı okumus kadınlarla beraberler ama benım yengem cok iyi ..
kendinize tükereyim okumuş okulunada sanada diye düşünmüşssünüz buna neden darıldınız
yeterki tüküreyim insanlıgına denmesin..

mütavazi olun biraz bunu öğrenmedinizmi varlığın eğitimin içinde
yakıştıramadım
 
Son düzenleyen: Moderatör:
kusura bakmayın ama bu erkeklerde gurur kalmamış. sizde gereksiz fazla sessiz kalmışsınız bu kadar susulurmu ya. sizin gibi bir aile dostumuz var kocası ve ailesi kızı resmen sömürdü hala susuyo. şimdid simdi aklı başına geldi . sizde lafınızı esirgemeyin. ne kadar kötü olabilirsinizki bu aileye daha
 
ya anlattığın olayların neredeyse tamamında haksızsın
ne demek annenin üzerine ev almak ve onun borcunu annene ödemek resmen yalan söyleyip eşinden para kaçırıyorsun
bu nasıl kültür bu nasıl zenginlik sen okumussun maddi anlamda variyetlisin ama adam olamamıssın
her iki derdinden biri para nasıl bir zenginlik bu sizden daha zayıf durumu olan bizler parayı bu kadar sorun etmiyoruz
allah ıslah etsin sizi kocanıza ve ailesine sabıır versin kendini beğenmiş
 

Bu yorum biraz sert olmamış mı? Kadın calıssın didinsin, adı olmasın var mı böyle bişey?
 
Konusahibini savunmak değil niyetim. zaten yeni üye olmuş tanımam etmem.
Ama bir yormu okuyunca yazmak istedim. Direk tartışmaya girmemek için de alıntı yapmadım.
Durumunu anlatabilmesi için varlıkla ilgili kısmı anlatmasında sakınca yok.
Ve kimseyi aşağıladığını da hissedemedim ben.
Üstelik eşi hiçbir sorumluluğu almamış nasıl olsa eşim yapıyor herşeyi diyen bir sorumsuz.
Kayınvalidesinin sürekli benim oğlumun evi demeseni, bütün donanımına rağmen onu aşağılamaya çalışması neden görülmüyor da, varlığıyla ilgili yazdıklarının üzerinde yoğunlaşılıyor.
ben olsam ben de aynısını yapardım. yani evimi annemin üzerine yapmak gibi.
Çünkü hak iddia edilecek.
Çünkü kadının yaptığı hiçbirşey görülmemiş.
takdir beklemiyor ki sadece farkına varılsın istiyor.
Ve ıslah edilecek hiçbir durumu yok.
Çok acımasız bir yorum olduğu için yazmak istedim.
Ki ben anne babadan yanayımdır çoğunlukla.
Kırılmasınlar, incinmesinler, hoşgörülsünler istedim
Ve konu bana çok yakın bir konu olduğu için yaşayan bilir olduğundan yazdım bu mesajı
 

Eğitimini, parasını, ne kadar kazandığını biraz fazla vurgulamış; o bana itici geldi ama konunun geneli olarak baktığımda haklı?

Evini annesinin üstüne yapmasaydı oğlumun evi diyeceklerdi vs vs.
 
konu sahibi arkadaşımız evlilik hazırlığı döneminde ve sonrasında bence yeterince mütevazi davranmış,eşinin ve ailesinin kendilerine sunduğu şartlara hoşgörülü davranmış ama hakettiği değeri görememiş...

etrafınıza bir bakın arkadaşlar nice dengesiz,beceriksiz,kimseye faydası olmayan hatta etrafına zarardan başka bir şey vermeyen insanlar hiç haketmedikleri saygıyı ilgiyi görüyor...

yazı uzun olduğu için kayınvalidesi ve eşinin teyzesinden duyduğu hakaretleri ya unuttunuz yada hiç okumadınız...eğitimli veya değil kimsenin kolay kaldıramayacağı sözler bunlar...

eşiyle olan sorunlarındada bence smurf79 haklı,bu kadar zaman özverili davranmış ama eşindende hakettiği karşılığı alamamış...ama bence zamanla düzeltilemeyecek bir sorun değil...

kayınvalidenizle aranıza mesafe koymanız isabetli olmuş bence...

hamileliğinizin rahat geçmesini ve bebeğinizide sağlıkla kucağınıza almanızı dilerim...
 
başınız sağolsun...
yaşadıklarınız davul bile dengi dengine dedirten cinsten...
ancak yazdıklarınızda şu dikkatimi çekti sürekli eşinizin sizden daha kötü bir işi olmasından,ing bilmemesinden sizin daha iyi bir okuldan mezun olduğunuzdan yakınmışsınız...eğer bunu ona da hissettiriyosanz büyük sorunlara neden olur diye düşünyrm..sonuçta kimse sizi zorlamamış onunla evlenmeniz için..işini değiştirebilir de bu saatten sonra mezun olduğu okul nasıl değişsin?
kaynananıza gelince onda eziklik psikolojisi var belli..sizin gibi zengin,en iyi okullrda okumuş,ing. bilen,eşinden 3 kat fazla maaş alan bir gelini kaldıramamış....
sevgi karın doyurmuyo işte..evlenene kadar herşey toz pembe...
 

Sahip oldularının farkında olunmasını istemesine eyvallah...
ama tarz yanlış...hakikaten her paragrafta 3 kere ben üstünüm var...
Babasından kalan mirasla alınan evin anne üstüne olmasına da tamamen katılıyorum...Babasının onca yıllık emeğinden neden eşine pay çıksın...neden ortak mal olsun...çalışsın alsınlar ortak olsun...
Ama ben bir eşin kendini eşinden ve ailesinden bu kadar üstün görmesini doğru bulmuyorum...
eğer üstünsen ve bu üstünlük için pohpoh bekleyeceksen yapmayacaktın bu evliliği ve dengini bulacaktın...
Eşininin azıcık maaşını ezmek yerine akıllıca davranıp ortak kullanılmasını sağlayacaktın ama konuşmayacaktın...
Sen hissetmemiş olabilirsin ama açık seçik aşşağılama dolu bir yazı bence...
 

haksızlık bunun neresinde. adam yan gelip yatıcak kadın çalışıcak istediği bişeyi yapamicak.üstüne bide anne vasfına uymayan bi kadına (kaynanaya) saygı duyucak daha neler . haksızlık bunun neresinde.
 
Bu siteyi kullanmak için çerezler gereklidir. Siteyi kullanmaya devam etmek için onları kabul etmelisiniz. Daha Fazlasını Öğren.…