Arkadaşlar tekrar merhaba. Herkesin bayramını kutluyorum. Eşimle yakın zamanda ailesi yüzünden bi tartışmam olmuştu o zamandan beri asla ona düzelmedim. Günlerce konuşmadım doğruyu, yanlışı tarttım, kendimi ve onu sorguladım. Kendisi özür diledi defalarca konuşmaya çalıştı en son oturdum çok net konuştum sınırımı çizdim, anlaşmazlık devam ederse hiç çekinmeden yolumu ayıracağımı da söyledim. Benim de sınır çizemediğim hatalı yanlarım elbette vardır kimse dört dörtlük değil o zamandan beride mesafemi koyup birşeyleri ölçerek düşünerek ilerliyorum hem kendimi hemde gelecekte ne bekler değişir mi falan. Ben daha bunları düşünürken bayram sabahı tartışması yaşadık. Saat 4 uyumaya geçtik bayram namazına gidecek alarm falan kurdu sonra sabah erken kalkıcaz sende uyu dedi niye dedim annemlere gidecez kahvaltıya dedi. Bende sinirlendim madem öyle planın var niye haberim yok dedim gecenin 4nde mi söylüyorsun dedim sonra sabahın kör şafak vaktinde mi gidicez evinde yapsan ne olur falan dedim. Eşim bunun bir adet olduğunu söylüyor erkekmiş önce erkek anasına babasına gidilirmiş. Bu arada ben niye ilk oraya gidiyoruz demedim kahvaltıyı evde yapıp 11 de gidebiliriz ne biliyim 10 da gideriz yada. Biz önceki bayramda da aynı tartışmayı yaşadık ilk gün gittik kayınvalidem bana kalkıp annene yarın gidersin dedi ve ben tek çocuğum ilk bayramımdı daha 15 günlük evliydim. Ben tabiki hayır bugün gidicez dedim ama et falan bir sürü mesele çıkardı onun yüzünden ailemin evine akşam 9da gitmiştim. Onun için kinliyim açıkçası beni aynı şehirdeki 15 20 dklık mesafede tek çocuğu ben olan aileme yarın gidersin diye bi hadsizlik yapmasını hiç bir zaman sindiremedim. Aleme yardım edemedim akşam gittiğimiz için hala içime batıyor durum. Bu sabah erkeğin ailesine kahvaltıya gitmek kimine göre bir adet olabilir biliyorum beni eleştirenlerde olacak ama böyle adaletsiz erkek ailesini üstte tutan kendinin 3 çocuğu yanındayken ailemin tek çocuğu olarak ilk bayramımda ailemin bi elini öpmeye gitmemi istemeyecek kadar kendine müslüman, vicdansız insanların evine sabah kahvaltıya gitmek istemiyorum. Eğer adaletli gerçekten iyi niyetli olsalardı yemin ederim gocunmazdım sabah onları kahvaltıya öğlen sonu anneme yemeğe giderdim. Ama bazı şeyleri görünce aynı düşünemiyorum. Bu arada önce oraya gitmek mesele değil zaten benim ailemden daha yakın oturuyorlar sonrasında kendi aileme gidip rahat oturmak daha mantıklı. Mesele düşünce mesele adaletsizlik. Çok allak bullak bi haldeyim hormonlarım da anormal bende şuan anormal duygular içerisinde olabilirim. Evliliğimden artık mutlu değilim onuda istemiyorum hatta kafamda hep bitirme planı var. Onsuz daha mutlu olacakmışım gibi geliyor ani karar vermemek için duruyorum öylesine. Ya ben gerçekten geçimsiz biriyim hiç birşeyi idare edemiyorum her şeye negatif bakıyorum yada bu aile ve bu eş beni bu hale getirdi. Ama bence temelin altında aileyi hiç sevmemem yatıyor. Ve finalde öğrendiğim şu ki sadece bir insanla evlenmiyoruz o insanın ailesiylede evleniyoruz ve aile kendi kafamıza göre yapımıza göre değilse sevemiyoruz bu işkenceden ibaret oluyor. Şuan midem bulanıyor bir dk bile uyumadım tartıştık ful zaten. Gitsem bir dert gitmesem bin dert. Eşime saatlerdir saydırıyorum oda benden geri kalmadı bu arada. Şimdi gitti namaza gelince ya insan gibi konuşacağım yada saydırmaya devam. Napacağımı o kadar bilmiyorum ki hamilelik hormonu beni çok değiştirdi hep fevri ve sinirli düşünüyorum. Haksız olabilirim haklı olabilirim onu bile bilmiyorum o kadar ki hiç birşeyi bilmediğim noktadayım sağlıklı olarak sizler yorum yaparsanız çok sevinirim çünkü bilinmezlikte kaldım ilk defa haklı mıyım haksız mıyım onu bile bilmiyorum
bayramlarda hazır kahvaltı ohh miss 
