o kadar tahammülsüz bir insan oldum ki. yaşam sevincim kalmadı. cocuklar hocam size ne oldu diye sorup duruyorlar. ağlamaktan devamlı gözlerim şiş. yüzüm gülmüyor. en ufak şeyde sinirleniyorum. oysa ne çok seviyordum öğrencilerimle ilgilenmeyi. şimdi eşimden başka hiçbir şeyi düşünemiyorum. yemek yerken o, ders anlatırken o. her yerde. sürekli her şeyi unutuyorum.bazen öfkeleniyorum 8 aydır neden bir ceza vermedin bu insanlara Allahım diyorum içim içimi yiyor. evli miyim bekar mıyım belli değil. çocuklar soruyor hocam siz evlenecektiniz ne oldu diye. gözlerim doluyor cevap veremiyorum. yarın öbür gün soyadım değişecek soracaklar tek tek. Artık öğretmenliğimden de hayatımdan da zerre kadar zevk almıyorum. insanlarla konuşmuyorum. eve geliyorum perdelei çekiyorum. sadece eşimle ilgili şeylere ve bu siteye giriyoum. karanlık olunca ışığı açma isteğim bile kalmadı. haftasonları bazen kimseyle konuşmadan pazartesiye ulaşıyorum. bütün bunların yanlış olduğunun farkındayım ama değiştimeye gücüm yok, isteğim yok.
arkadaşım ben boşandım seni çok iyi anlıyorum derste bir konu geçince sizin de eşiniz gibi cümleler kurarlardı deli gibi ağlardım tuvalete kaçıp...
inan zamanla geçiyor...
şimdi içim hala acıyor ama ağlamıyorum...
demek istediğim zamanla her şey hafifliyor...
ben geçen yıl ruh gibi gezdim...
yaz tat,ilinde iki aylığına ev tuttum küçücük bir kasabada ve kendimi dinledim...
ben onsuz hayattan keyif alabiliyordum şimdi ne eksildi dedim ve bir umut belirdi...
zorla dışarı çıktım bir çift görünce ağlayarak döndüm eve...
ama zorladım kendimi...
şu an daha iyiyim...
sen de olacaksın...
kendini farket sen değerlisin...
bunu anladığın gün kafan rahatlayacak...
bana da dediklerinde boş bunlar diyordum ama tek çare bu...
kendini zorla...
markete git...
yürüyüşe çık...
ağla rahatla bütün acını yaşa ama bir maskeyle bile olsa hayatını devam ettir...
bir gün hayattan keyif aldığını keşfedeceksin...
öğrencilerinden utanma...
ben daha yeni bir olay yaşadım...
haftasonu fetih filmine gitmek istediler öğrencilerim, gelelmem arkadaşlar dedim, küçük bebeğim var...
bir güncük kocanız baksın dedi içlerinden bir öğrencim...
arkadaşları susturdu...o gözleri her şeyi anlatıyordu...
tenefüste öğretmenim sizi çok seviyorum diye sarıldı...
çocuklar daha iyi anlı9yorlar, daha duru seviyorlar...
başkası ne der düşünme yaralarını sarmaya bak...