Boşanmak mı,katlanmak mı?

zarammmm

Üye
Kayıtlı Üye
2 Temmuz 2021
313
338
48
Merhaba arkadaşlar. Yaklaşık 5 yıllık evliyim. Bir oğlum var iki gün sonra 1 yaşını dolduracak. Evliliğimin en başından beri problemlerim vardı aslında ama her evlilikte olacak cinstendi ve bu yüzden gözümde çok büyütmemiştim ama çocukla birlikte artan sorumluluklar,stres vs. sorunlarımız daha da arttı,içinden cikamadigim bir hale geldi. Öncelikle şunu söyleyeyim buraya eşimi kötüleyip,kendimi haklı çıkarmak için yazıp cizmiyorum. Gerçekten artık içinden çıkamıyorum ve kimseye anlatamıyorum. Objektif düşüncelerinize ihtiyacım var. Şöyle söylim eşim İşkolik bı adam. Bı fabrikada çalışıyor artı ben hamileyken bı dükkan açtı boş zamanlarinda da orda çalışıyor. Dükkanı açmasını önceden istiyordum ama hamileyken istemedim çünkü zaten yoğun çalışıyor bebek geliyor ve geri kalan vaktini bizle geçirsin bana destek olsun istiyordum ama o dinlemedi iyi bı yerden iş garantisi aldığını bunu kaybetmek istemediğini söyledi ve açtı. Hamileligim hep sağlık sorunlarıyla geçti. Bu süreçte de eşimin işinden dolayı gece yarılarına kadar evde yanlız kaldigimdan 1.5 saatlik mesafede olan baba evinde kaldım çoğunlukla. Dogumum da zor geçti ve kolik (gaz sancıları olan,sürekli ağlayan ve asla uyumayan) bir bebek dünyaya getirdim. Bu süreçte bile eşim hala çok yoğun çalışıyor ve hep ann teyzelerim yanıma gelip kaliyor bana yardımcı oluyordu. Lohusa depresyonuna da girdim. Çok zor bir hayatım vardı. Ve tartismalarimiz bu noktada başladı. Dinimizde oturan ailesinin bekar kız kardeşlerinin ne yazık ki bu zor zamanlarimda bana hiçbir destekleri olmadı. Günlerce uyumadigim zamanlarım oldu,çok çaresizim ne olur yardım edin dediğim zamanlarım oldu ve biz çalışıyoruz izin alamayiz zamanımız yok dendi hep. Eşim yine yoğun çalışıyor,israrlarim sonucu bı iki saatliğine geliyor çocuğu her gece acile götürüyoruz. Baktık böyle olmayacak pılımı pırtımı topladm çocuk 4 aylık olana kadar annemde kaldım. Eşim sadece haftasonu geliyor çocuğu görüp gidiyordu. Bizde annem babam ben sabahlara kadar beşik sallıyor,çocuğu sık sık acile goturuyordk.Oglumun inanılmaz derecede uyku problemleri var.Uyku eğitimi ilaçlar hiçbir işe yaramadi ve gittiğimiz her doktor bu durumun 2 yaşına kadar süreceğini belirtti. Eşimin sorumsuzluğu yüzünden ettiğim kavgalardan ötürü evi anneme yakın yere taşımayı haftada üç gün is yerinde sabahlamayi bu süreçte annen yanında kalsın dedi diğer günler eve erkenden gelmeyi teklif etti kabul ettim.Tasindik annem rahatsızlandı gündüz bı isim olduğunda destek oluyor ama geceleri eşim olmadığında yanımda kalamiyor artık. Özet olarak şöyle söylim tasinma kararını kendi aldığı halde sırf eve biraz erken gel bizimle vakit geçir diye kızdığım ve baskı yaptığım için,senin yüzünden geldik,birakmiyosun çalışayım,ananın yanına getirdim yinede hergun eve gel diyosun,bıktım senden bilmem ne. Kavga sonucunda ağza aliayacak hakaretler,tehditler,bağırıp cagirmalar... İster istemez ben de karşılık veriyorum. Benim ailem bu kadar fedakarlık yaptığı halde hala nankörlük yapıp onlara laf söylüyor ve bu çok zoruma gidiyor. Karşılıklı olarak birbirimize hakaret ediyoruz,ailelerimize laf söylüyoruz. Bir de eşimin en sevmediğim huyu çok yalan konuşur ve verdiği sözü tutmaz. Bu konuda onu binlerce kere uyardım böyle yapma sana olan güven bitiyor senden soğuyorum yapma şunu dedim ama bir gram değiştiremedim. Ona karşı sevgim de saygım da kalmadı artık ama sorun şu ki bosaninca nasıl ayakta kalacağım bilmiyorum. Annem rahatsız ogluma bakamaz. Yabancı birine güvenip de ise giremem şuan girsem de alacağım asgari ücret bakıcıya mi vereyim kiraya mi diğer ihtiyaçlara mi ? Ekonomik özgürlüğüm yok. Ama böyle de dayanamiyorum. Hiç huzurumuz yok. Ne yapmalıyım ?
İlk olarak Allah yardımcınız olsun. Çocuğun bukadar ağlamasıyla alakalı birşey söylemek istiyorum..eğer somut tıbbi bir sorun bulunmadıysa kendisini güvende hissetmediği için sürekli ağlıyor olabilir..buna çare..eskiden köylerde beşiklere koydukları bebekleri sıkıca beze sararlardı..bilirsiniz belki..bu yöntemi bir deneyin kesinlikle faydasını göreceksiniz...bunu nasıl yapacağınızı bir uzmandan öğrenin veya videosunu arayıp bulun. Evliliğinizs gelince tabiki eşiniz sizin için bir gelecek sağlamak için çok yoğun çalışıyor olabilir...bunu bir kaç sene belirli bir yere geldikten sonra azaltırım gibi söylemleri olursa sabredebilirsiniz...ama...size genel anlamda gösterdiği değer ve ilgi öneiml..sıkıntılarınızı ciddiye alıyorsa, yardım etmek için çaba gösteriyorsa, kısaca siz ondan bir eş olarak beklediklerinizi alabiliyorsanız sürdürün bu evliliği. Doğum sonrası depresyon ciddi bir rahatsızlıktır, herşeyi negatif görmenize sebeb olabilir...sağlığınıza kavuşmadan sağlıklı karar alamazsınız diye düşünüyorum. Eşinize duygularınızdan bahsedin, ona ihtiyacınız olduğunu daha çok vakit geçirmek istediğinizi filan..cevabı nekadar tatmin eder o ayrı konu.
 

Papatya016

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
19 Haziran 2021
1.462
3.168
Hemen boşanmayı düşünmeyin. Kocanız da işinde gücünde.... Ben senin yaşadıklarının daha fazlası yaşadım.

Hamilelikte çok sıkıntılar çektim. Ağrılarım vardı. Yetmedi hamileyken hipotroidi oldum. Tabi doktorlar test yapmadığı için doğumdan sonra anladık. Tabi ben o zamana kadar 30 kilo almıştım.

Neyse oğlum doğdu ve gaz kaka olayı yaşadık. Kendi kendine kaka ve gaz yapamıyordu. 6 ay bunu yaşadım. Tabi öncesinde lohusa depresyonu yaşadım. sonra kolik bir bebekti de.

Neyse bu da yetmedi oğlum da bir sıkıntı oluştu. Tam 6 yıl hastaneler de gezdim. Allah'ın her günü. Ateşli bir rahatsizlikti. Gecelerce uykusuz kaldım.

Herşeyiyle tek başına uğraştım. Neden? Eşin yok muydu diyeceksin.

Vardı elbet ama askeri elemandi. Nöbetleri olurdu, görevlere giderdi. Bazen birkaç gün, bazen birkaç hafta, bazen birkaç ay...

Yorulmadım mi! Yipranmadim mi! Hem de çok. Uykusuzluktan halisünasyon bile görür oldum.

Şimdi diyorsun ki bosanayim. İyi güzel de daha çok sorumluluk alacaksın. Çalışacaksın, çocuğu annene baktiracaksin ki "anneler de yorulur" bunu unutma.

Şimdi kocan da suç bulalım. Eee sadece fazla çalışmak! E bu zaman da bu suç sayılmaz.
Hayat çok pahalı. İki kuruş için insanlar sabahtan akşama kadar kürek sallıyor.

Babam 7 çocuğuna bakmak için günde iki işte calisirmis. Eve sadece yatmaya gelirmiş. Yani bosansa annem bisanirdi.

Ama ben kocamı sevmiyorum, yüzüne bile bakasim yok diyorsan, çalışmasını bahane etme.
Kimse kimsenin içini bilemez. siz tabiki boşanmayın ki zaten boşanmak için bi sorununuz yok bence eşiniz para kazanmak için size daha iyi bir hayat vermek için sizi yalnız bırakıyo. Kendi keyfine geceleri geç gelmiyo, kazancını kumarda yada başka bi kadınla harcamıyo
Sizde zaten bunların farkındasınız yazdıklarınızdan eşinize karşı bu konuda ne kadar hoşgörülü olduğunuzu anlayabiliyorum
 

jnkdfghl

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
5 Ağustos 2020
756
1.384
40
Merhaba arkadaşlar. Yaklaşık 5 yıllık evliyim. Bir oğlum var iki gün sonra 1 yaşını dolduracak. Evliliğimin en başından beri problemlerim vardı aslında ama her evlilikte olacak cinstendi ve bu yüzden gözümde çok büyütmemiştim ama çocukla birlikte artan sorumluluklar,stres vs. sorunlarımız daha da arttı,içinden cikamadigim bir hale geldi. Öncelikle şunu söyleyeyim buraya eşimi kötüleyip,kendimi haklı çıkarmak için yazıp cizmiyorum. Gerçekten artık içinden çıkamıyorum ve kimseye anlatamıyorum. Objektif düşüncelerinize ihtiyacım var. Şöyle söylim eşim İşkolik bı adam. Bı fabrikada çalışıyor artı ben hamileyken bı dükkan açtı boş zamanlarinda da orda çalışıyor. Dükkanı açmasını önceden istiyordum ama hamileyken istemedim çünkü zaten yoğun çalışıyor bebek geliyor ve geri kalan vaktini bizle geçirsin bana destek olsun istiyordum ama o dinlemedi iyi bı yerden iş garantisi aldığını bunu kaybetmek istemediğini söyledi ve açtı. Hamileligim hep sağlık sorunlarıyla geçti. Bu süreçte de eşimin işinden dolayı gece yarılarına kadar evde yanlız kaldigimdan 1.5 saatlik mesafede olan baba evinde kaldım çoğunlukla. Dogumum da zor geçti ve kolik (gaz sancıları olan,sürekli ağlayan ve asla uyumayan) bir bebek dünyaya getirdim. Bu süreçte bile eşim hala çok yoğun çalışıyor ve hep ann teyzelerim yanıma gelip kaliyor bana yardımcı oluyordu. Lohusa depresyonuna da girdim. Çok zor bir hayatım vardı. Ve tartismalarimiz bu noktada başladı. Dinimizde oturan ailesinin bekar kız kardeşlerinin ne yazık ki bu zor zamanlarimda bana hiçbir destekleri olmadı. Günlerce uyumadigim zamanlarım oldu,çok çaresizim ne olur yardım edin dediğim zamanlarım oldu ve biz çalışıyoruz izin alamayiz zamanımız yok dendi hep. Eşim yine yoğun çalışıyor,israrlarim sonucu bı iki saatliğine geliyor çocuğu her gece acile götürüyoruz. Baktık böyle olmayacak pılımı pırtımı topladm çocuk 4 aylık olana kadar annemde kaldım. Eşim sadece haftasonu geliyor çocuğu görüp gidiyordu. Bizde annem babam ben sabahlara kadar beşik sallıyor,çocuğu sık sık acile goturuyordk.Oglumun inanılmaz derecede uyku problemleri var.Uyku eğitimi ilaçlar hiçbir işe yaramadi ve gittiğimiz her doktor bu durumun 2 yaşına kadar süreceğini belirtti. Eşimin sorumsuzluğu yüzünden ettiğim kavgalardan ötürü evi anneme yakın yere taşımayı haftada üç gün is yerinde sabahlamayi bu süreçte annen yanında kalsın dedi diğer günler eve erkenden gelmeyi teklif etti kabul ettim.Tasindik annem rahatsızlandı gündüz bı isim olduğunda destek oluyor ama geceleri eşim olmadığında yanımda kalamiyor artık. Özet olarak şöyle söylim tasinma kararını kendi aldığı halde sırf eve biraz erken gel bizimle vakit geçir diye kızdığım ve baskı yaptığım için,senin yüzünden geldik,birakmiyosun çalışayım,ananın yanına getirdim yinede hergun eve gel diyosun,bıktım senden bilmem ne. Kavga sonucunda ağza aliayacak hakaretler,tehditler,bağırıp cagirmalar... İster istemez ben de karşılık veriyorum. Benim ailem bu kadar fedakarlık yaptığı halde hala nankörlük yapıp onlara laf söylüyor ve bu çok zoruma gidiyor. Karşılıklı olarak birbirimize hakaret ediyoruz,ailelerimize laf söylüyoruz. Bir de eşimin en sevmediğim huyu çok yalan konuşur ve verdiği sözü tutmaz. Bu konuda onu binlerce kere uyardım böyle yapma sana olan güven bitiyor senden soğuyorum yapma şunu dedim ama bir gram değiştiremedim. Ona karşı sevgim de saygım da kalmadı artık ama sorun şu ki bosaninca nasıl ayakta kalacağım bilmiyorum. Annem rahatsız ogluma bakamaz. Yabancı birine güvenip de ise giremem şuan girsem de alacağım asgari ücret bakıcıya mi vereyim kiraya mi diğer ihtiyaçlara mi ? Ekonomik özgürlüğüm yok. Ama böyle de dayanamiyorum. Hiç huzurumuz yok. Ne yapmalıyım ?
Bu evliliği bitirin diyecek kadar korkunç bir tablo görünmüyor dışarıdan ama tabi ki yaşadıklarınız sizi nasıl etkiliyor en iyi siz bilirsiniz, siz ne hissediyorsanız öyle davranın. Sonuçta eşiniz çalışıyor ve çalıştığını size ve çocuğuna harcamıyor mu? Tüm bu didinişleri daha rahat bir hayat yaşamanız için değil mi? Ondan beklediğiniz desteği parayla da sağlayabilirsiniz . Yardımcı bir abla alırsınız yatılı . Zaten en zor zamanlar geçmiş, çocuk gelmiş bir yaşına. Görümcelerinizin size destek olma gibi bir zorunluluğu zaten yok buna gönül koymanız anlamsız. Açıkçası çalışan görümcelerde işten izin alıp çocuğa bakacak değil ben yapmam siz yapar mısınız bilmem ama ben çevremde kimsede de görmedim böyle bir durum. Bırakın gelini ben işimden izin alıp kız kardeşimin çocuğuna da bakmam ne alaka yani bana mı güvenmiş bana mı sormuş? Çok bunalmışsınız desteğe ihtiyacınız var belli ama bu yorgunluk sizi hassaslaştırmış bence.