Dertleşelim mi?

davetsizkullanici

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
31 Ağustos 2012
4.149
6.666
Merhaba,
Herkese iyi pazarlar.
Hemen konuya girmek istiyorum. Yaklaşık 9 ay önce 1 yıllık ilişkimi bitirdim. Sebebi destek görmek istediğim bir zamanda yeterince yanımda olmamasıydı. Farklı şehirlerdeydik ve korona sebebiyle uzun süre görüşemedik. Görüştüğümüzde de eskisi gibi değildik.
İlişkimiz çok güzel başlamıştı ama son 1 ayımızda Çok tartışmıştık uzakkaştık haliyle birbirimizden ve toparlayamadık, görmezden gelindim, ağladım, umursanmadım. Ayrılacak cesareti o dönemde gösteremedim.
Derken daha fazla dayanamadım, ayrıldım.
Ayrıldıktan sonra zaman zaman kısa sohbetlerimiz oldu. 2 kere görüştük, son görüştüğümüzde korona bitince her şeyin eskisi gibi olacağını söyledi (?)
İlişki boyunca çok fazla gelecekten ve evlilikten konuştuk, plan yaptık. Hep aklıma o konuştuklarımız geliyor. Ayrıldıktan sonra kendimi tam toparlayamadım. Bu arada depresyon tedavisi de görüyorum.
Geçen ay hayatında birisi olduğunu öğrendim. Kendimi vazgeçilmiş, unutulmuş, ezik bir insan gibi hissediyorum. Kendi değerimi bilmediğim için hep küçümsüyorum kendimi. Sevgiler bitebilir kabullen artık diyorum ama inandıramıyorum kendimi. Güçsüz, keyifsiz, kendimi hiç bir mutluluğa yakıştıramıyorum son zamanlarda. Yeterince de duygusalım tabiki de.
Üzerinden zaman da geçtiği için hep iyi anıları hatırlıyorum, kendini kötü hissettiğim, değersiz hissettirildiğim zamanlar resmen aklımdan çıkıyor.
Ben artık hayatımdan birisi çıktığında dünyanın sonuymuş gibi hissetmek istemiyorum. Güçlü olmak, kendimi sevmek, kendime güvenmek istiyorum. Ağlamak istemiyorum artık. Dimdik, sapasağlam olmak istiyorum.
Nasıl yapacağım? Mutluluğum kimsenin varlığıyla olmasın artık.
Yapabilen var mı?
Dertleşelim mi biraz?
 

Durummleyla

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
4 Haziran 2018
2.676
2.419
Merhaba,
Herkese iyi pazarlar.
Hemen konuya girmek istiyorum. Yaklaşık 9 ay önce 1 yıllık ilişkimi bitirdim. Sebebi destek görmek istediğim bir zamanda yeterince yanımda olmamasıydı. Farklı şehirlerdeydik ve korona sebebiyle uzun süre görüşemedik. Görüştüğümüzde de eskisi gibi değildik.
İlişkimiz çok güzel başlamıştı ama son 1 ayımızda Çok tartışmıştık uzakkaştık haliyle birbirimizden ve toparlayamadık, görmezden gelindim, ağladım, umursanmadım. Ayrılacak cesareti o dönemde gösteremedim.
Derken daha fazla dayanamadım, ayrıldım.
Ayrıldıktan sonra zaman zaman kısa sohbetlerimiz oldu. 2 kere görüştük, son görüştüğümüzde korona bitince her şeyin eskisi gibi olacağını söyledi (?)
İlişki boyunca çok fazla gelecekten ve evlilikten konuştuk, plan yaptık. Hep aklıma o konuştuklarımız geliyor. Ayrıldıktan sonra kendimi tam toparlayamadım. Bu arada depresyon tedavisi de görüyorum.
Geçen ay hayatında birisi olduğunu öğrendim. Kendimi vazgeçilmiş, unutulmuş, ezik bir insan gibi hissediyorum. Kendi değerimi bilmediğim için hep küçümsüyorum kendimi. Sevgiler bitebilir kabullen artık diyorum ama inandıramıyorum kendimi. Güçsüz, keyifsiz, kendimi hiç bir mutluluğa yakıştıramıyorum son zamanlarda. Yeterince de duygusalım tabiki de.
Üzerinden zaman da geçtiği için hep iyi anıları hatırlıyorum, kendini kötü hissettiğim, değersiz hissettirildiğim zamanlar resmen aklımdan çıkıyor.
Ben artık hayatımdan birisi çıktığında dünyanın sonuymuş gibi hissetmek istemiyorum. Güçlü olmak, kendimi sevmek, kendime güvenmek istiyorum. Ağlamak istemiyorum artık. Dimdik, sapasağlam olmak istiyorum.
Nasıl yapacağım? Mutluluğum kimsenin varlığıyla olmasın artık.
Yapabilen var mı?
Dertleşelim mi biraz?
Yakın zamanda babamı kaybettim psikolojik sorunlar yasadım eger saglıklıysan sevdiklerin hayattaysa inan hayat sana sunulmuş bir hediye takma kafana baska hiçbir şeyi
 

davetsizkullanici

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
31 Ağustos 2012
4.149
6.666
Yakın zamanda babamı kaybettim psikolojik sorunlar yasadım eger saglıklıysan sevdiklerin hayattaysa inan hayat sana sunulmuş bir hediye takma kafana baska hiçbir şeyi

başın sağolsun, Allah kalanlara sağlıklı ömür versin inşallah.
İnsan başkasının derdini bilmeyince kendininkini dert sanıyor işte..
 

Gamarcoba66

Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir.
Üyelik İptali
Kayıtlı Üye
25 Haziran 2019
1.104
2.214
38
Merhaba,
Herkese iyi pazarlar.
Hemen konuya girmek istiyorum. Yaklaşık 9 ay önce 1 yıllık ilişkimi bitirdim. Sebebi destek görmek istediğim bir zamanda yeterince yanımda olmamasıydı. Farklı şehirlerdeydik ve korona sebebiyle uzun süre görüşemedik. Görüştüğümüzde de eskisi gibi değildik.
İlişkimiz çok güzel başlamıştı ama son 1 ayımızda Çok tartışmıştık uzakkaştık haliyle birbirimizden ve toparlayamadık, görmezden gelindim, ağladım, umursanmadım. Ayrılacak cesareti o dönemde gösteremedim.
Derken daha fazla dayanamadım, ayrıldım.
Ayrıldıktan sonra zaman zaman kısa sohbetlerimiz oldu. 2 kere görüştük, son görüştüğümüzde korona bitince her şeyin eskisi gibi olacağını söyledi (?)
İlişki boyunca çok fazla gelecekten ve evlilikten konuştuk, plan yaptık. Hep aklıma o konuştuklarımız geliyor. Ayrıldıktan sonra kendimi tam toparlayamadım. Bu arada depresyon tedavisi de görüyorum.
Geçen ay hayatında birisi olduğunu öğrendim. Kendimi vazgeçilmiş, unutulmuş, ezik bir insan gibi hissediyorum. Kendi değerimi bilmediğim için hep küçümsüyorum kendimi. Sevgiler bitebilir kabullen artık diyorum ama inandıramıyorum kendimi. Güçsüz, keyifsiz, kendimi hiç bir mutluluğa yakıştıramıyorum son zamanlarda. Yeterince de duygusalım tabiki de.
Üzerinden zaman da geçtiği için hep iyi anıları hatırlıyorum, kendini kötü hissettiğim, değersiz hissettirildiğim zamanlar resmen aklımdan çıkıyor.
Ben artık hayatımdan birisi çıktığında dünyanın sonuymuş gibi hissetmek istemiyorum. Güçlü olmak, kendimi sevmek, kendime güvenmek istiyorum. Ağlamak istemiyorum artık. Dimdik, sapasağlam olmak istiyorum.
Nasıl yapacağım? Mutluluğum kimsenin varlığıyla olmasın artık.
Yapabilen var mı?
Dertleşelim mi biraz?
Kac yasindasiniz?
 

turkuazkebelek

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
26 Ağustos 2013
3.207
2.113
Merhaba. Sizinde belirttiğiniz gibi ayrılık sonrası hep iyi anıları hatırladığımız için acı çekiyor olabilirsiniz. Ama ağladığımız acı çektiğiniz halde sizi görmezden gelen bir adam var ortada. Hayatında yeni birinin olması sizin için sürpriz olmamalı. Belli ki sizi önceden gözden çıkarmış. Belki bu şekilde söylenmesi canınızı acıtıyordur ama anlatımlarınızdan benim çıkarttığı bu oldu. Sizin son satirlarda bahsettiğiniz dimdik sapasağlam durmak, mutlululugu kimseye bağlamamak kısmını başarabilmek için ben de çok uğraştım daha gençken. Arkasından toparlayamadigim dağıldığım ilişkilerim oldu. Şu an 7.5 yıllık evliyim ve nasıl hissediyorum biliyor musunuz? Bugün eşimden ayrılsam dağılmam . Mutluluğum kimseye bağlı değil. Mutlu olmam için ben bana yeterim. Nasıl başardın derseniz zamanla oldu. Ve şimdi yaşım daha gençken kendimi üzdüğüm zamanlar için o kadar pişmanım ki. Bir pişmanlığım daha var. Güçlü duracağım diye kendimi yiyip bitireceğime keşke profesyonel bir destek alsaymışım. Benim o sıralarda ihtiyacım olan şey ilişki cıkmazindan kurtulup hayatıma uzaktan bakmakmis. Meğer benim mutuszlugumun sebebi kaybettiğim ilişkim değil benmisim.
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 2008 gün geçti.

COLIN

Yetmiyor, sevişmeler yetmiyor.
Pro Üye
Doğa Severler Kulübü
31 Ocak 2013
7.170
44.511
9 ay uxak mesafe ilişkisinin ardından unutamamak için çok uzun bir süre. Şimdiye çoktan adapte olmuş olmanız gerekiyordu yeni hayatınıza. Danışmanınızı değiştirin.
 

hatik

Guru
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
15 Aralık 2009
795
787
senin yaşadıklarını milyonlarca kişi yaşıyor evlilik hayalleri gelecek hayal plan v.s ne dersen artık onu yapıyorlar sonra ayrılıyorlar yani insanlar çok anlam yüklüyor ama altını doldurmuyor yani öncelik her zaman eğitim iş olmalı sonra zaten isteyen kimse yalnız kalmıyor ki kolay kolay
 

davetsizkullanici

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
31 Ağustos 2012
4.149
6.666
Bu; başkasının varlığıyla mutlu olan, yalnızken iyi hissetmeyen kişiler profesyonel yardımla daha çabuk çözüyorlar olayı
"kendimden biliyorum" 🤦‍♀️

Nasıl hissediyorsunuz kendinizi yardım aldıktan sonra?

Merhaba. Sizinde belirttiğiniz gibi ayrılık sonrası hep iyi anıları hatırladığımız için acı çekiyor olabilirsiniz. Ama ağladığımız acı çektiğiniz halde sizi görmezden gelen bir adam var ortada. Hayatında yeni birinin olması sizin için sürpriz olmamalı. Belli ki sizi önceden gözden çıkarmış. Belki bu şekilde söylenmesi canınızı acıtıyordur ama anlatımlarınızdan benim çıkarttığı bu oldu. Sizin son satirlarda bahsettiğiniz dimdik sapasağlam durmak, mutlululugu kimseye bağlamamak kısmını başarabilmek için ben de çok uğraştım daha gençken. Arkasından toparlayamadigim dağıldığım ilişkilerim oldu. Şu an 7.5 yıllık evliyim ve nasıl hissediyorum biliyor musunuz? Bugün eşimden ayrılsam dağılmam . Mutluluğum kimseye bağlı değil. Mutlu olmam için ben bana yeterim. Nasıl başardın derseniz zamanla oldu. Ve şimdi yaşım daha gençken kendimi üzdüğüm zamanlar için o kadar pişmanım ki. Bir pişmanlığım daha var. Güçlü duracağım diye kendimi yiyip bitireceğime keşke profesyonel bir destek alsaymışım. Benim o sıralarda ihtiyacım olan şey ilişki cıkmazindan kurtulup hayatıma uzaktan bakmakmis. Meğer benim mutuszlugumun sebebi kaybettiğim ilişkim değil benmisim.
Çok güzel anlatmışsınız. Destek almam şart, ileride tekrar aynı şeyi yaşayabilirim ama aynı şeyleri kendi içimde yaşamak istemiyorum. Profesyonel bir göz lazım bana ✌🏻
9 ay uxak mesafe ilişkisinin ardından unutamamak için çok uzun bir süre. Şimdiye çoktan adapte olmuş olmanız gerekiyordu yeni hayatınıza. Danışmanınızı değiştirin.
İlaç tedavisi görüyorum, psikologa henüz gitmedim. Aslında dönem dönem hiç düşünmediğim zamanlar oldu. Ayrıldıktan sonra iki kez görüşme fırsatımız oldu. Ve o görüşmelerde “düzelecek” diyerek evlere dağıldığımız görüşmeler oldu. Sanırım beni de daha ipin ucunu bıraktırtmaya
senin yaşadıklarını milyonlarca kişi yaşıyor evlilik hayalleri gelecek hayal plan v.s ne dersen artık onu yapıyorlar sonra ayrılıyorlar yani insanlar çok anlam yüklüyor ama altını doldurmuyor yani öncelik her zaman eğitim iş olmalı sonra zaten isteyen kimse yalnız kalmıyor ki kolay kolay
şüphesiz her zaman eğitim, iş olmalı. Zaten bunu yapıyorum. Yüksek lisans yapıyorum, sevdiğim bir işte çalışıyorum. Ama bunları yapıyor olmam ilişkiler adına üzülmeyeceğim anlamına gelmiyor maalesef.
Beni mutlu edecek birisini aramıyorum, kendime yetmeyi öğrenmek, tek başıma da mutlu olabileceğimi, kendim için ne kadar değerli olduğumu kendime inandırmak istiyorum. Tek derdim bu.
 

yepisyeni

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
30 Ağustos 2018
628
1.543
Kitap okumayı seviyorsanız -ve henüz okumadıysanız- rahmetli Doğan Cüceloğlu'nun 'Savaşçı' kitabını okumanızı tavsiye ederim.
Kitap kendimizle iliişkimizi çok derinlemesine anlatıyor. Sadece ikili ilişkileri değil, hayata karşı duruşunuzla ilgili kendinizi tekrar gözden geçirebilirsiniz.
İmkanım olsa çevremdeki herkese bu kitabı okuturum :)
 

Etegiminpilesi

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
8 Mart 2020
1.526
4.574
Ben artık hayatımdan birisi çıktığında dünyanın sonuymuş gibi hissetmek istemiyorum. Güçlü olmak, kendimi sevmek, kendime güvenmek istiyorum. Ağlamak istemiyorum artık. Dimdik, sapasağlam olmak istiyorum.
Nasıl yapacağım? Mutluluğum kimsenin varlığıyla olmasın artık.
Yapabilen var mı?
Dertleşelim mi biraz?
İnsanlar hayatlarından birisi çıktığında üzülebilir, çok üzülürse ağlayabilir de bu normal bir davranış.
Mühim olan kendi değerinden kaybetmemek.
Sen olmazsan yaşayamamlar sana muhtacımlar hoş değil.
Bence şunun farkında olmak lazım.Siz bu yaşınıza kadar o insanla yaşamadınız.Bundan sonrasında da hayatınızda olmada çok birşey kaybetmiş olmazsınız
 


kokoco95

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
29 Ağustos 2016
193
76
25
Yapabilen yok yapılsa insan olmayız zaten en normal duygular bu sizdeki bazı insan çabuk atlatır bazısı yavaş. Ama kimse duygusal olarak çöküşsüzlük yaşamaz diyemeyiz yaşamayanların karşısına yaşayacak kadar bir durum çıkmamıştır. Duygularını yaşa sadece bunun ilacı maalesef zaman ve kendine yönelmen bilmem kitap oku spor yap çık gez biraz göreceksin iyi gelecek.
 

Durummleyla

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
4 Haziran 2018
2.676
2.419
başın sağolsun, Allah kalanlara sağlıklı ömür versin inşallah.
İnsan başkasının derdini bilmeyince kendininkini dert sanıyor işte..
Cok tesekkur ederim size bunu söyleme nedenim farkındalık yaratmak ve içinde bulunduğunuz durum için şükredip kendiniz için bu hayatı yasamanızdı