söylüyor hatta en son telefonla mesaj attı ne yapmam gerektiğini. umursamaz kalamadım çünkü bana göre sınırı aşmak bu. beni kontrol etmeye çalışmak değil de nedir.Her seyinizi takip ediyor size söylüyor mu? Yoksa siz mi öyle hissediyorsunuz? Söylemiyosa bırakın naparsa yapsın. İş ediniyo bazıları birisini takibe almayı. Söylüyorsa da yaptıgınız çok tuhaf bişey olmadığına göre desin dursun. İki durumda da kendi haline bırakın. Burnunun dibinde insan soguyunca yüzünü görmek bile istemiyo anlıyorum sizi. Ama eşin annesi olunca bu kişi kopulmuyo da. En iyisi umursamaz bazende aptalı oynamak
Bu duygu dusuncelerini esinle paylas.Mesela gene onunla herhangi bir sey yaparken konuya girebilirsin sebeplerini aciklayarak belki anlar ve duzeltmeye caba gosterir.Seni kaybediyor belki de kaybetmis.Onda durum boyle degilse bir caresine bakar belki9 aylık flört, nişan ve evlilik...şu an ki durumum 2 senelik evlilik ve çocuk. gelinen nokta pişmanlık. büyük pişmanlık.
çocuk istemsiz oldu. bekarken yaşımız da ilerliyo olsa iyi olur demiştik...
çocuk olduktan sonra lohusalık depresyonu geçirdim. öyle böyle değil, çok ağır geçti. destek almadım ve keşke alsaydım dedim.kendime ve çocuğa zarar vermediğime şükrediyorum. bu süreci kaynanam körükledi. son bir senedir ömür törpüsüne dönüştü. her adımımı, her bokumu takip eder oldu. sürekli bana akıl vermeler...üstüne üstlük her şeyimi de ona danışmamı bekler oldu. eşim her ne kadar arada tampon görevi görse de beni bezdirdi. ne sitemi ne tripi bitti. evlendiğime evleneceğime lanet olsun der oldum. çocuğun yediği, içtiği, giydiği mesele oldu. sanki kaynanam ikinciye anne. çocukla bağ kuramadım resmen. dönüp bakınca bunu bana yaşattığı için ona karşı inanılmaz öfkeliyim.
kaynanamın üstümde yarattığı baskı evliliğime de yansıdı. öte yandan eşime karşı ilgim her geçen gün azalıyor. onla vakit geçirmek istemiyorum, geçirdiğim vakitten de keyif almıyorum. kendimi çok zorluyorum ama olmuyor.
şimdi durup durup neden evlendim ki diyorum. içten içe de sürekli boşanmayı düşünüyorum. çocuk olmasaydı boşanma işi daha kolay olurdu herhalde.
en azından yeni evlilere denilecek tek şey;çocuk için evliliğin biraz oturmasını(bi kaç yılı) bekleyin.
Eşinizle bu durumu paylaştınız mi yafa kv ile ? Ordan uzağa taşınsanız nasıl olur acaba eşiniz nasıl bir insansöylüyor hatta en son telefonla mesaj attı ne yapmam gerektiğini. umursamaz kalamadım çünkü bana göre sınırı aşmak bu. beni kontrol etmeye çalışmak değil de nedir.
malesef anne oğul sağlıklı bir ayrılık gerçekleştirmediler. hala oğluna saplantılı şekilde bağlı. onun üstünde kurduğu hakimiyeti bana doğrulttu. ve bunu kaldıramıyorum
bir iki soru sormak için herkes cevaplar konu acın sorun. Ama istediğiniz uzun vadede profesyonel birşeyse bunu kimse ucretsiz yapmazarkadaslar bisey dicem psikolog varmi aramızda benimle ilgilenecek boro gerçekten çok ihtiyacim var
her şeyin yolunda gideceğini düşünüyor insan. çocuk fikri karşınızdaki insanı bağlı olarak gelişebilen bir şey. partneriniz size hem iyi bir eş hem de iyi bir baba olabilir izlenimi bıraktığında düşünürsünüz. yaşla ne alaka derseniz. evet yaş ilerleyince daha zor oluyor. hem hamilelik süreci hem sonrası için daha fazla enerjiye ve sabra ihtiyacınız oluyor.Yas geçiyor diye çocuk yapılmaz. Bşakasına göre benim de yasim geçiyor ama çocuk sahibi olma cesaretim yok. Eşinle konuş bu durumu ayrıca kaynanan nasıl bu kadar karışabiliyor belki yerinde cevabını verseydin bu cesareti olmazdı ne bileyim
anne oğul o kopuşu hazır değiller. lafı bile olamaz.Taşınma şansınız yok mu ?