Tükendim. Soruların, öfken yordu beni... Anlamadın, anlatamadım derdimi. Sustum. Konuştuğum her şeyin anlamsızlaştığı, sıradanlaştığı noktada hepsini içime attım. Küstüm. Küstüm çünkü sana en çok ihtiyacım olduğu anda zorladın beni. Sabrımı sınadın. Sabredemedim. Yetemedim ne sana ne kendime. Yetemedim bu ilişkiye. Sussam hataydı, konuşsam yine hata. Belki de ben hata yapmayı sevdim. Beni hatalarımla sev istedim. Aslında sadece seninle olmak istedim. Gül gibi geçinip gitmek mesela... Ama olmadı, geçinemedik. Geçinemedim. Belki de gitmeliydim. Daha ilk seferinde, ilk yol ayrımında gitmeliydim. Gidemedim. Ben hiç en doğrusu nedir bilemedim. Hep yanlışı seçtim.