Hamileliğimin son bir ayı bir önceki aylardan çok daha sıkıntı geçirdim. Kanamalarım ve suyum devamlı damla damla geldi. Doktorlarım ise çok güzel bir doğum yapacağımı, olanların açılma nedeni ile olduğunu söylüyorlardı.34.hafta itibari ile 1 cm olarak açılmalarım başladı, ta ki 39.haftanın son gününe kadar. Artık çok üzülüyordum ve son zamanlarda sürekli ağlıyordum. Çok düzenli ve gayet iyi gelişen bebeğim daha doğmadan karnımda kilo vermeye başladı.
Doğuma gittiğim günü hatırlıyorum da çok zordu;9 aydır hiç tutmayan migrenim tutmuş ve bronşit olmuştum artık bilincim de düzensizleşmeye başlamıştı ve hastanelere artık gitmek istemiyordum ama beni apar topar hastaneye götürdüler, 4 cm açıklıkla beni hastaneye aldılar. Ateşim çok yükselmiş ve baş ağrımdan gözlerimi bile düzgün açamıyordum ve kanamam şiddetlenmişti.
Birde benim bu kadar sorunumun olması çok kansız olmam; birçok kan ilacı içtim, iğneler, serumlar ooo... Ama hiç birinin faydası olmadı bir milim bile yükselmedi ve özel hastanede beni doğuma almadılar 'biz bu riski göze alamayız, çok geç kalmışsınız' dediler. Ama devlet hastanesine 2 ünite kan taktırmaya gittiğimizde oradaki doktor' seni bu kan seviyenle doğuma alırız' dediler ve aldılar da. Devlet diyip geçmeyin en azından para hırsı olmadığı için saçmalamıyorlar.
Hastaneye yattıktan sonra bana özel bir tedavi uyguladılar iğneler ilaçlar migreni kontrol altına alıp ateşi düşürdüler ve bir gün sonra DOĞUM YAPTIM.
Çok zordu benim için artık takatim kalmamıştı ve çok sancım vardı ama doktorlar sağ olsunlar çok ilgilendiler ben ise o halsizlik ve bitkinlikle avazım çıktığı kadar bağırmaktaydım. Beni doğuma aldılar, bebeğim çok rahat doğdu, bir sorun çok şükür olmadı sadece bende ani düşüşler oldu.
Bebeğim dünyaya geldikten sonra bana gösterdiler.
ONU GÖRÜNCE BÜTÜN ACILARIMI UNUTTUM MıS GıBı VANıLYA KOKUYORDU ÖPTÜM ÖPTÜM...
Bembeyaz minicik bir bebek. Ahmet Yusuf’um dünyaya geldi. Bir gün daha hastanede tuttular. GÖzlem altında kaldım. Eve geldiğimde çok yorgundum. Bebeğim hastanede ilk emmeye çok güzel emmişti hatta 2-3 gün boyunca ama benim göğüslerim acımaya başladı ve yara oldu resmen bebeğim KAN emiyordu. Acım bir yana bebeğim süt yerine kan emiyor diye çok üzülüyor ve ağlıyordum. Annem ise çocuk doymuyor diye benden gizli bebeğime süt, şerbet ve su içiriyordu. Ben anneme bir şey demek istemiyordum çünkü demiş olsam sen, ben den daha mı iyi bileceksin tavırları alıyor ve ben gideyim o zaman bana ihtiyacın yok diye duygu sömürüsü yapıyordu. Bende dua edip ağlamaktan başka bir şey yapamıyordum ve gizli gizli sessiz sessiz ağladığım için de daha çok rahatsız oluyordum.
Hastanede çok sık emdirdim, diğer anneler hep uyurken ben hiç gözümü kırpmadan bebeğimi emziriyordum. Eve geldiğimde göğüslerim yara olunca üzüldüm ama emdirmeyi hiç bırakmadım hep dua ederek tekrar tekrar emdirdim, göğüslerim kopana kadar… Yaralar gün geçtikçe artıyordu ama dişimi sıkıp tekrar tekrar emziriyordum ve benim bebeğim iştahlı olduğu için onun azmine bende azimle yaklaşmak istiyordum. Bir gün doktora danıştım ilaç verdi ve pompa kullan dedi, ilacı kullandım ve pompa ile günde bir defa sütümü çektirdim ve sütüm arttıkça rahatladım ve 2 hafta içinde yavaş yavaş yaralar düzeldi.
Bebeğim tam 3 kilo doğdu ve ilk aşısını vurulduğu zaman (doğumundan bir ay sonra) tam 2 kilo almış ve 5 kilo olmuştu doktor bebeğimin çok iştahlı olduğunu ve çok güzel geliştiğini söyledi. Emzirmenin faydasını gördüm.
Bebeğim her gün daha da ağırlaşıyor ve çok düzenli kilo alıyor. Bakalım 2.aşımızda kaç kilo alacağız? Ama biz kilo aldığının farkındayız 51 günlük ve artık elbiseleri çok dar geliyor. Gün geçtikçe daha büyüyor. Su dahi vermiyorum. Sadece anne sütü haricinde doktorun verdiği gaz ilacını ve D vitaminini veriyorum.
Bir günü diğer gününü tutmuyor her gün başka bir yeteneği ve hareketi ile bizi şaşırtıyor sorunlar da olmuyor değil, gaz sancısı ağlamalar uyku düzensizliği ama şükür sağlıklı ya o bize yetiyor. Tüm sorunlar aşılır, tatlı günler anımsanır.
SABREDıN ANNE SÜTÜNDEN BEBEĞıNıZı MAHRUM ETMEYıN...