Lohusalığın verdiği duygusallıkla kendinizi yetersiz hissetmeniz çok normal zamanla herşey yoluna girer kendinize bu kadar yüklenmeyin kızınızın kardeşiyle birlikte oynadığı günleri gördüğünüzde iyiki diyeceksiniz çektiğim sıkıntılara değdi bende yakın zamanda doğum yapacağım 3 yaşında bi kızım var bana çok bağımlı zor olucak ama kendimi bu şekilde motive ediyorumArkadaşlar merhabalar. 5 gün önce doğum yaptım bir de 3 yaşına yakın bir kızım var. Kızım benim her şeyim hep tek baktım, hep yanımda uyuttum. Oyun arkadaşım , kızım, kankam, gezme arkadaşım birbirimizin her şeyiniz. Kardeşi olsun beraber büyüsünler istedik arayı çok açmadık, her şeyi hesaba kattık ama bu kadar zor olacağını inanın tahmin etmedim. Bakım vermek değil zor gelen kızımın ikinci planda olması. Eşim kendi işini yapıyor o yüzden rahatsız sürekli eşim ilgileniyor, denize götürüyor, parka götürüyor. Annem yanımda onunla hep oynuyor yemekler yapıyor, şımartıyor. Ben bebekten ben kendimden kalan zamanla ilgilenebiliyorum ancak ve bu beni mahvediyor vicdanım sızlıyor resmen. Uyanınca beni istiyor emziriyor oluyorum ağlıyor. Dün bana sarıldı neden böyle yapıyorsun dedi yarım saat kızımda bende ağladık kendimi. Kızım yine olgunlukla karşılıyor bence ama yine de o benim küçük bebeğim hiç kıyamıyorum. Sanki hep beni bekliyor gibi. Bu süreci nasıl yönettiniz neler önerirsiniz. Kendi ağrılarımda çok fazla bazen bebeği alacak gücüm bile olmuyor ağrıdan. Bende yeni doğum yaptım kendime bu kadar yüklenmiyim diyorum ancak olmuyor.
Kızım dört gözle bekledi kardeşini. Ona hep abla kardeş masalları anlattık çok hevesli. Sürekli bakıp büyüdü mü diye soruyorLohusalığın verdiği duygusallıkla kendinizi yetersiz hissetmeniz çok normal zamanla herşey yoluna girer kendinize bu kadar yüklenmeyin kızınızın kardeşiyle birlikte oynadığı günleri gördüğünüzde iyiki diyeceksiniz çektiğim sıkıntılara değdi bende yakın zamanda doğum yapacağım 3 yaşında bi kızım var bana çok bağımlı zor olucak ama kendimi bu şekilde motive ediyorum
Dün öğlen ve gece ben uyuttum gerçekten rahatlamış duruyordu kızım.4 ay önce ben de doğum yaptım
Kızım 3.5 yaşındaydı o zaman
Aynı süreçlerden geçtik biz de.
Doğumdan öncesine kadar beraber uyurduk
Şimdi o da şokta. Ama zamanla alışıyorlar
Bizimki hala kıskanıyor doğal olarak
Ama ilk zamanlarli sancılı süreç hafifledi.
Bebeği doyurduktan sonra gece uykusuna geçince kızınızı siz yatırın imkanınız olursa
Biz onu yapmaya başladıktan sonra çok farketti
Ben yatırdım konustum masal okudum vs uyumadan önce beraber vakit geçirmek iyi geliyor
Arkadaşlar merhabalar. 5 gün önce doğum yaptım bir de 3 yaşına yakın bir kızım var. Kızım benim her şeyim hep tek baktım, hep yanımda uyuttum. Oyun arkadaşım , kızım, kankam, gezme arkadaşım birbirimizin her şeyiniz. Kardeşi olsun beraber büyüsünler istedik arayı çok açmadık, her şeyi hesaba kattık ama bu kadar zor olacağını inanın tahmin etmedim. Bakım vermek değil zor gelen kızımın ikinci planda olması. Eşim kendi işini yapıyor o yüzden rahatsız sürekli eşim ilgileniyor, denize götürüyor, parka götürüyor. Annem yanımda onunla hep oynuyor yemekler yapıyor, şımartıyor. Ben bebekten ben kendimden kalan zamanla ilgilenebiliyorum ancak ve bu beni mahvediyor vicdanım sızlıyor resmen. Uyanınca beni istiyor emziriyor oluyorum ağlıyor. Dün bana sarıldı neden böyle yapıyorsun dedi yarım saat kızımda bende ağladık kendimi. Kızım yine olgunlukla karşılıyor bence ama yine de o benim küçük bebeğim hiç kıyamıyorum. Sanki hep beni bekliyor gibi. Bu süreci nasıl yönettiniz neler önerirsiniz. Kendi ağrılarımda çok fazla bazen bebeği alacak gücüm bile olmuyor ağrıdan. Bende yeni doğum yaptım kendime bu kadar yüklenmiyim diyorum ancak olmuyor.
Bende hep öyle motive ediyorum kendimi. İlerde hatırlamayacak diye. Çok dikkat etmeye çalışıyoruz işte ama insan sürekli sorguluyor eksik yanlış bir şeyler var mı diyeKardeşimle aramda 3.5 yaş var. Kardeşim 25 yaşına geldi. Annem konusu gelince hala kardeşim doğduğunda, benim için Çocuğa düzgün bakamadım, zorlandı, bebekle ilgilenirken o yalnız kalıyordu. diye anlatıyor.
Ben öyle çocukken hissettiğim üzüntü, kızgınlık hatırlamıyorum, 3-4 yaşındaki çocuk ne olduğunun tam farkında değildir. Üç ayı geçip, oturmaya başlayınca beraber zaman geçirilmeye başlanıyor 3-4 yaş aralıkta. Yeni düzene hepiniz zamanla alışırsınız. Aralarında 10 yaş bile olsa yine benzer zorluk, yetersizlik endişesi olacaktı.
Bende iki arada kaldım ablalık yap yardım et desem mi sürece dahil etmesem mi arada kalıyorum. Çok teşekkür ederim.Tebrik ederim Gözünüz aydın olsun. Allah analı babalı büyütsün. Bu duygu çok normal. Haklısınız. Ve bence çokta şanslısınız eş ve anne yönünden. Bu duygu yoğunluğu sebebi lohusalıktan. Çok kendinize yüklenmeyin. Büyük kızınıza da ara ara ablalık yapmasını isteyin. Bence yenidoğanlık süreci geçince sizde duruma alışıp rahatlarsınız.
Hamilelik sürecinde bile ilgi bölünüyor illaki enerjiniz yetmiyor yetişemiyosunuz herşeyine ilkine haksızlıkmı yapıyorum psikolojisine giriyosunuz ama hormonlardan dolayı aslında herşey çocuklar bizden daha çabuk adapte oluyorlar aslında yeni süreceKızım dört gözle bekledi kardeşini. Ona hep abla kardeş masalları anlattık çok hevesli. Sürekli bakıp büyüdü mü diye soruyorBir süre sonra çok güzel olacak her şey hissediyorum biliyorum ancak şuan sürecin içindeyken zor geliyor yönetmek. Duygusallık ve hormonlar çok ağır basıyor. Ağır geliyor her şey
Ara ara ablalık yapsın ara ara da kendi çocukluğunu yapsın.Bende iki arada kaldım ablalık yap yardım et desem mi sürece dahil etmesem mi arada kalıyorum. Çok teşekkür ederim.
Teşekkür ederim okudukça rahatlıyorum.Hamilelik sürecinde bile ilgi bölünüyor illaki enerjiniz yetmiyor yetişemiyosunuz herşeyine ilkine haksızlıkmı yapıyorum psikolojisine giriyosunuz ama hormonlardan dolayı aslında herşey çocuklar bizden daha çabuk adapte oluyorlar aslında yeni sürece
Amin çok teşekkür ederimKıyamam…
Her ikinize de kıyamam…
Bir de lohusasınız eminim çok üzülüyorsunuz.
Allahım güç kuvvet versin inşallah kolaylıkla büyütün inşallah.
Rica ederim ne demek kendine lohusalık sürecini zehir etme diğerininde süt hakkına girme sizin kafanız rahat olucakki ikside mutlu büyüsün güzel anne sağlıkla büyüt yavrularınıTeşekkür ederim okudukça rahatlıyorum.
Evet ya iliklerime kadar lohusayım resmenLohusasin, duygular da tavanrabbim ömür versin sağlık versin ikisine de, merak etme zamanla alisacaksniz, bı düzeniniz olacak, herşey rayına oturur, biraz sarılın öpün koklayın, herşey zamanla olur
Kızım doğduğunda oğlum 2 buçuk yaşındaydı. Şimdi kızım 1 buçuk, oğlum 4 yaşında. Kesinlikle çok zorlanıyorum ama birbirlerine arkadaş oluyorlar, iyi ki doğurmuşum diyorum.Arkadaşlar merhabalar. 5 gün önce doğum yaptım bir de 3 yaşına yakın bir kızım var. Kızım benim her şeyim hep tek baktım, hep yanımda uyuttum. Oyun arkadaşım , kızım, kankam, gezme arkadaşım birbirimizin her şeyiniz. Kardeşi olsun beraber büyüsünler istedik arayı çok açmadık, her şeyi hesaba kattık ama bu kadar zor olacağını inanın tahmin etmedim. Bakım vermek değil zor gelen kızımın ikinci planda olması. Eşim kendi işini yapıyor o yüzden rahatsız sürekli eşim ilgileniyor, denize götürüyor, parka götürüyor. Annem yanımda onunla hep oynuyor yemekler yapıyor, şımartıyor. Ben bebekten ben kendimden kalan zamanla ilgilenebiliyorum ancak ve bu beni mahvediyor vicdanım sızlıyor resmen. Uyanınca beni istiyor emziriyor oluyorum ağlıyor. Dün bana sarıldı neden böyle yapıyorsun dedi yarım saat kızımda bende ağladık kendimi. Kızım yine olgunlukla karşılıyor bence ama yine de o benim küçük bebeğim hiç kıyamıyorum. Sanki hep beni bekliyor gibi. Bu süreci nasıl yönettiniz neler önerirsiniz. Kendi ağrılarımda çok fazla bazen bebeği alacak gücüm bile olmuyor ağrıdan. Bende yeni doğum yaptım kendime bu kadar yüklenmiyim diyorum ancak olmuyor.