- Katılım
- 11 Temmuz 2026
- Mesajlar
- 79
- Emoji Skoru
- 102
- Puanlar
- 8
- Yaş
- 26
- Konu Sahibi mihrizehra
- #1
iyi akşamlar kızlar hikayemi uzun uzadıya anlatamicam ama özet geçebilirim erken yaşta evlendim daha doğrusu evlenmek zorunda bırakıldım 15 yaş büyük eşim benden ailem doğulu ve kızlara değer verilmez bizde kızların söz hakkı yok çoğu konuda liseyi bile ağlaya ağlaya bitirdim zar zor sonrasında evlendim ama eşimde aldatma, aşşağılama , küfür , sorumsuzluk beni ve çoçyklarımı başkalarına muhtaç etme her türlü şey vardı ne kadar kaçmaya gitmeyr çalışsamda olmadı ailem hep geri yolladı beni kadın sığınmaya 2 defa gittim çoçuklarım 2 tane küçük oldukları için ve orada farklı sıkıntıları olan kadınlar olduğu için çok dayanamadık geri geldik .
Sonrasında bana inanan bir ablam vardı manevi abla diyebiliriz 16 yaşımdan beri bemi tanıyan biri onun desteğiyle üniversite okumaya karar verdim ve 2023 te yksyi kazanıp belkide normalde 6 yıla kadar uzanan bölümümü ben bu yıl bitirdim derece ile .
Hep bu adama dayanma sebebimi biraz çoçuklar büyüsün mezun olup atanans kadar sabret sabah gidiyor akşam geliyor gündüz rahat rahat çalışırım deyip avuttum kendimi ama artık dayanamıyorum çünkü evlatlarım küçük olduğu halde bana düşman ediyor onları babaları evdeyken bana sarılmak istemiyorlar, ben birşeye kızdığımda yapma dediğimde babaları yanlarındayken gelip bana vuruyor çoçuğum baba ise sadece izliyor keyif alıyor hani çok var ben annesiz büyüdüm ve çok şiddet gördüm sevgisiz bir ortamda büyüdüm evladıma anne hem baba olmaya çalışıyorum ama çoçuğum annesini aşşağılasın edep terbiye nedir bilmeden herşeyi serbest olduğunu düşünürek şımarık bir çoçuk olarak büyüsün istemiyorum . Dediğim yanlış algılanmasın karşımda çoçuğumu bana düşman eden biri var ve bu akşam bana bu çoçuğa seni dövmeyi öğretecem büyüsün ben dövemiyorum ama o dövsün andım olsun sana düşman edecem dedi . Hep şöyle düşünürdüm dişini sık bu yıl sınav var oldu oldu olmadı 2027 Öğretmenlik sınavına güzelce çalışırsam olur bir yıl daha dişimi sıkarım dedim ama dayanamıyorum çoçuklarımın ruh hastası olarak büyümesini istemiyorum . Evet bende çok vahşi diyebileceğim hergün şiddet gördüğüm belki bir defa bile saçlarımın okşanmadığı bir ortamda büyüdüm ama kendimi yetiştirmeye çalıştım ailem olmsyan çok iyi insanlar tanıdım çok kitap okudum öyle öyle kendimi geliştirmeye çalıştım ...
Asıl meseleye gelirsek arkamda manevi ablamdan başka kimse yok ona da sırtımı tümden dayayamam ve güvenemem herkesim özel hayatı var iyilik de bir yere kadar çünkü .
Ailem sıkıntılı ben boşanmayı açtığım gün peşime düşecekler memlekete götürmeye çalışırlar 1 ay yanlarında tutup 2. Ay gene bu adamı çağırıp barıştırmaya çalışırlar .
abla diyorki sen sonuna kadar çekmek zorunda değilsin arkandayım kirayı ben öderim diyor .
Ben bir iş bulmak isterim ama çoçukların 2 side anaokuluna gidiyor maks 12 ye kadar okulda duruyorlar.
arkadında ailesi olmayıp tek başına olup maddi bir güvencesi olmayıp işi vs olmayıp boşanan varmı vsrsa süreç nasıl işliyor yazabilirmi lütfen .
Sonrasında bana inanan bir ablam vardı manevi abla diyebiliriz 16 yaşımdan beri bemi tanıyan biri onun desteğiyle üniversite okumaya karar verdim ve 2023 te yksyi kazanıp belkide normalde 6 yıla kadar uzanan bölümümü ben bu yıl bitirdim derece ile .
Hep bu adama dayanma sebebimi biraz çoçuklar büyüsün mezun olup atanans kadar sabret sabah gidiyor akşam geliyor gündüz rahat rahat çalışırım deyip avuttum kendimi ama artık dayanamıyorum çünkü evlatlarım küçük olduğu halde bana düşman ediyor onları babaları evdeyken bana sarılmak istemiyorlar, ben birşeye kızdığımda yapma dediğimde babaları yanlarındayken gelip bana vuruyor çoçuğum baba ise sadece izliyor keyif alıyor hani çok var ben annesiz büyüdüm ve çok şiddet gördüm sevgisiz bir ortamda büyüdüm evladıma anne hem baba olmaya çalışıyorum ama çoçuğum annesini aşşağılasın edep terbiye nedir bilmeden herşeyi serbest olduğunu düşünürek şımarık bir çoçuk olarak büyüsün istemiyorum . Dediğim yanlış algılanmasın karşımda çoçuğumu bana düşman eden biri var ve bu akşam bana bu çoçuğa seni dövmeyi öğretecem büyüsün ben dövemiyorum ama o dövsün andım olsun sana düşman edecem dedi . Hep şöyle düşünürdüm dişini sık bu yıl sınav var oldu oldu olmadı 2027 Öğretmenlik sınavına güzelce çalışırsam olur bir yıl daha dişimi sıkarım dedim ama dayanamıyorum çoçuklarımın ruh hastası olarak büyümesini istemiyorum . Evet bende çok vahşi diyebileceğim hergün şiddet gördüğüm belki bir defa bile saçlarımın okşanmadığı bir ortamda büyüdüm ama kendimi yetiştirmeye çalıştım ailem olmsyan çok iyi insanlar tanıdım çok kitap okudum öyle öyle kendimi geliştirmeye çalıştım ...
Asıl meseleye gelirsek arkamda manevi ablamdan başka kimse yok ona da sırtımı tümden dayayamam ve güvenemem herkesim özel hayatı var iyilik de bir yere kadar çünkü .
Ailem sıkıntılı ben boşanmayı açtığım gün peşime düşecekler memlekete götürmeye çalışırlar 1 ay yanlarında tutup 2. Ay gene bu adamı çağırıp barıştırmaya çalışırlar .
abla diyorki sen sonuna kadar çekmek zorunda değilsin arkandayım kirayı ben öderim diyor .
Ben bir iş bulmak isterim ama çoçukların 2 side anaokuluna gidiyor maks 12 ye kadar okulda duruyorlar.
arkadında ailesi olmayıp tek başına olup maddi bir güvencesi olmayıp işi vs olmayıp boşanan varmı vsrsa süreç nasıl işliyor yazabilirmi lütfen .
