Eski günleri özlüyormuşsun. Seviyormuşsun. Devam etmek istiyormuşsun. Bunları anneme söylemişsin telefonda, az önce öğrendim. İşlerin oluyormuş, bana vakit ayıramıyormuşsun, üstüne çok gitmişim... Eski günlerdeki gibi gülüp eğlenmek istiyormuşsun, 3 yılın ardından beni bırakmicakmışsın...
ama bana karşı çok serttin... Ben o sözleri nasıl unuturum, beni bıraktığını, ayrıldığını, ağladığım geceleri... Çok kızdım sana, 3 kez aradım içimde ne varsa söyledim, söyledim. Sense sustun...
Artık kalbim eskisi gibi olur mu sana karşı? Tekrar nasıl güvenirim, nasıl inanırım beni bırakmayacağına... Askerliğin getirdiklerini daha atamamışsın üstünden...
Dışardan gözler bizi nasıl görüyor bir bilsen. Bu kız 15 ay bekledi, her gün şafak saydı, özledi, çocuk ise geldiğinden 2 ay sonra bıraktu, hemde basit bi konu böyle büyüdü diye... Neler neler dediler bana hakkında, inanmadım inkar ettim... Bi yandan da seven insan böyle yapar mı dedim... Zaman... Hayırlısını getirsin bize. Ben her şeyin yaşanması gerektiği için yaşandığına inanıyorum. Demek ki bu günleri de yaşamak gerekiyormuş...