1 yıldan biraz fazla süredir sevgiliyiz. Her gün bakın her gün kavga ediyoruz. En basit konudan bile kavga ediyoruz. Attığı mesaj bie saniye içinde tek tik olmasın kavga ediyoruz. Canım çikolata çektiği için bime gideyim kavga ediyoruz. Zayıflamak istiyorum diyim kavga ediyoruz. İçeriye ailemle oturmaya vakit geçirmeye gideyim kavga ediyoruz. Her saniye kavga ediyoruz. İkimizin de sevgisinden şüphe yok. Ben de çok seviyorum o da çok seviyor. Hatta belki de o daha çok seviyor bilemiyorum. Ama böyle işte sürekli kavga ediyoruz. Ben intörn doktorum yarın yani yılbaşı akşamında pediatri acilde nöbetçiyim. Nöbet hani mecburum para alıyorum karşılığında iş bu zorunlu. Ama bana bunun için laf ediyor. 1 senedir gözüm ondan başkasını görmedi. Aklımdan kimse geçmedi. Neden hala böyle ya. İşimde gücümde bir kızım. Dersimi çalışırım okuluma giderim bu sene mezun olup göreve başlayacağım inşallah. Bunu mu hakediyorum yani. Bu kadar kavga dövüş bir ilişkide normal midir. lütfen ilişki konusunda tecrübeli olan arkadaşlarım yardımcı olun.
Ben 24 yaşındayım bu sene mezun olup evlenmek istiyorum kücük bir ailem olsun istiyorum çocuklarım olsun istiyorum. O yüzden bu kadar ısrarcıyım ilk sevgiliminle bu işin olmasını istiyorum. Ona çok güveniyorum onun da bana güvenmesini isterdim sadece.
Olmayacak duaya amin diyorum galiba bilemiyorum.
Hayır, bunu haketmiyorsun.
Evet, olmayacak duaya amin diyorsun.
Çoğu insanın başından geçmiştir, olmayacak duaya amin dediği bir ilişki. Bittikten, atlattıktan sonra da şükredersin ondan kurtulduğuna.
Sen diyorsun ya, ikimizin de sevgisinden eminim diye; bence aranızdaki sevgi değil.
İnsan sevdiğinin hiçbir hatasını görmemişse bu kadar güvensiz davranmaz. Ailesiyle geçirdiii zamana kesinlikle karışmaz. Kariyeriyle ilgili destek olur, köstek değil.
Benim de vardı seninki gibi. O benden ayrıldı, çok üzülmüştüm. Ama atlattıktan sonra o kadar şükrettim ki, Allah beni kurtarmış dedim. İnsan yaşarken böyle düşünemiyor, kıskançlıkları kısıtlamaları normal geliyor, sevgiden diyorsun; ama öyle değil. Ben de avukatım, o zamanlar stajyerdim, daha o zamandan adliyeye gidip geldiğime, adliye muhabbetime karışırdı, sürekli arar darlardı, tonlarca laf söylerdi; ilerde çok çalışmama gerek yokmuş falan. Saçma sapan şeyler.
Oysa eşim, ne gereksiz yersiz kıskançlıklar yaptı, ne saçma sapan kısıtlamalar, hep destek oldu. Benim meslekten bıktığım yerde o teşvik etti. Bebeğimizden dolayı baya uzak kaldım, yeni yeni yoğunlaşıyorum. Benim işim olduğu zamanlar anneler olmazsa eşim tek başına ilgileniyor çocuğumuzla. Olması gereken bu zaten, ben anneysem o da baba; ama eşi işine yoğunlaşsın diye zaten alması gereken sorumluluğu alan babaya genelde bulunmaz hint kumaşı muamelesi yapılıyor ya hani..
Uzattım biraz affola. Ama bence yol yakınken dön arkadaşım, çok yıpranırsın. Sevgi değil bu.