Oğlum 14 aylık ve ben 8.ayından itibaren çalışıyorum ikimizinde alışması çok zor oldu sabah 8 akşam 7 ayrılışlarına bazen daha da geç oluyor bu
İlk başladığım günlerde kendimi bir şekilde avutabiliyordum oğlumda küçüktü iyi bir kariyerim var ona sağlam bir gelecek hazırlayabilirim diye.Evet bunların hepsi hala var ama ben çok kötüyüm.Oğlum her gece sabaha kadar göğsümün üstünde uyuyor bunu bu aralar bir dk ayrılmadan yapıyor önceden böyle değildi.Eve gittiğimde beni gördüğünde annem diye sarılıveriyor boynuma ama nasıl içten bir sarılış düşünün daha minnacık kollarıyla yapıyo bunu sonra başlıyo göğsümde durmaya inanın abartmıyorum yemek yerken üstümü değiştirirken bile ayıramıyorum kokluyo sabaha kadar 
Ben çalışmak zorundayım maddi imkansızlıklardan dolayı, eşimin maaşıyla geçinemeyiz çünkü.Ama keşke imkanım olsa da hep oğlumun yanında kalabilsem
Kendimi ona karşı çok eksik hissediyorum anca akşamları gittiğimde ne kadar yeterli olursam beraber tv izliyoruz yemek yiyoruz emmeyi bıraksa göğsümün üstüne koyuyo kafasını öyle izliyo tvyi yemeği de aynı şekilde.Kafasını bir dk ayırsam ağlıyo annem annem diye.Sabah ayrılışlarımız zaten ölümüm oluyor her sabah gözlerim şiş çıkıyorum evden.Her anne oğluna bağlıdır ama ben aşırı düşkünüm ona .Doktorumuzda uyardı her dediğini yapmayın alışacak mecbur diye.. oğlum çok emrediyo konuşamıyo tam ama parmağıyla gösterip istediklerini anlatıyor ve almazsak bağırıyor vuruyor bu huyu da yeni başladı önceden sessiz sakin ağlamayı bilmeyen bir bebekti.Sanırım oğlum hırçınlaşıyor ve ben bunun sebebini kendime bağlıyorum .Öyle suçlu hissediyorum ki kendimi şuan her istediğini alabilirim ona ama inanın bu bile bir an yüzümü güldürmüyor.Artık çok sıkıldım gizli gizli ağlamaktan.Çok özlüyorum onu iş yerindeyken..
Napıcam bilmiyorum azda olsa hafiflese ona olan suçluluk duygum.Keşke diyorum bazen keşke daha iyi şartlar altında dünyaya getirmiş olsaydım onu Ama artık bunu söylemek uygulamak için çok geç kaldım..Bazen diyorum büyüdüğünde bacağıma yapışıp anne gitme diye ağlarsa naparım bilmiyorum o an yıkılırım sanırım.Ben onu çok seviyorum
İlk başladığım günlerde kendimi bir şekilde avutabiliyordum oğlumda küçüktü iyi bir kariyerim var ona sağlam bir gelecek hazırlayabilirim diye.Evet bunların hepsi hala var ama ben çok kötüyüm.Oğlum her gece sabaha kadar göğsümün üstünde uyuyor bunu bu aralar bir dk ayrılmadan yapıyor önceden böyle değildi.Eve gittiğimde beni gördüğünde annem diye sarılıveriyor boynuma ama nasıl içten bir sarılış düşünün daha minnacık kollarıyla yapıyo bunu sonra başlıyo göğsümde durmaya inanın abartmıyorum yemek yerken üstümü değiştirirken bile ayıramıyorum kokluyo sabaha kadar Ben çalışmak zorundayım maddi imkansızlıklardan dolayı, eşimin maaşıyla geçinemeyiz çünkü.Ama keşke imkanım olsa da hep oğlumun yanında kalabilsemKendimi ona karşı çok eksik hissediyorum anca akşamları gittiğimde ne kadar yeterli olursam beraber tv izliyoruz yemek yiyoruz emmeyi bıraksa göğsümün üstüne koyuyo kafasını öyle izliyo tvyi yemeği de aynı şekilde.Kafasını bir dk ayırsam ağlıyo annem annem diye.Sabah ayrılışlarımız zaten ölümüm oluyor her sabah gözlerim şiş çıkıyorum evden.Her anne oğluna bağlıdır ama ben aşırı düşkünüm ona .Doktorumuzda uyardı her dediğini yapmayın alışacak mecbur diye.. oğlum çok emrediyo konuşamıyo tam ama parmağıyla gösterip istediklerini anlatıyor ve almazsak bağırıyor vuruyor bu huyu da yeni başladı önceden sessiz sakin ağlamayı bilmeyen bir bebekti.Sanırım oğlum hırçınlaşıyor ve ben bunun sebebini kendime bağlıyorum .Öyle suçlu hissediyorum ki kendimi şuan her istediğini alabilirim ona ama inanın bu bile bir an yüzümü güldürmüyor.Artık çok sıkıldım gizli gizli ağlamaktan.Çok özlüyorum onu iş yerindeyken..Napıcam bilmiyorum azda olsa hafiflese ona olan suçluluk duygum.Keşke diyorum bazen keşke daha iyi şartlar altında dünyaya getirmiş olsaydım onu
Ama artık bunu söylemek uygulamak için çok geç kaldım..Bazen diyorum büyüdüğünde bacağıma yapışıp anne gitme diye ağlarsa naparım bilmiyorum o an yıkılırım sanırım.Ben onu çok seviyorum 
Hani bütün gün beni sizden mahrum bırakıyorsanız, akşama ödül isterim şeklinde. Tek çocuk hatta tek torun olmanın şımarıklığı biraz da.. Tabi öncesinde alışana kadar çok ağlamışım, annem yoksa yemek yemem falan diye babaannemi ağlatırmışım. Mesela başka bir üye de söylemiş. Asla geri dönmeyin sabahları. Ve çocuğunuzun yanında bu konu için asla ağlamayın. Babaannem beni doldurmak için hala söyler "o kadar ağlardın da dönüp gelmezdi o vicdansız annen" diye. Bende "çünkü öyle olması gerekiyormuş babaanneeeee doğrusunu yapmııış" derim ona. 4 yaşında kreşe başladım ben, annemin iş yerine yakın yerdeydi. Bana hep şey derdi çok iyi hatırlarım "benim aklım hep sende, bir şeye ihtiyacın olursa söyle öğretmenine arasın beni hemencecik gelirim, sakın yalnız kaldığını düşünme seni çok seviyorum ama çalışmam ailemiz için çok daha iyi oluyor." Siz de bunları deneyebilirsiniz. Ben hiçbir zaman annemin eksikliğini hissetmedim. Hatta şu an 21 yaşındayım ve ileride annem gibi bir anne olamayacaksam Allah'ım bana çocuk verme diye dua ediyorum. Çocuklar ister istemez duygusal bakıyorlar olaya, tabiki de öyle olacak zaten. Ama inanın sabah bir annenin çocuğuna montunu giydirmesi falan maddi problemler olduktan sonra o çocuğu da mutlu etmez. Yansır çünkü ister istemez. Ben şimdi diyorum ki annem iyi ki hep çalışmış, hala da çalışıyor. O göğsünüze yatması falan da anneye düşkünlüğündendir. Zira o bende de var, hala annemin kucağına falan oturmaya çalışırım... O anneye düşkünlükten oluyor, anneyi özlemekten değil.
