Annem beni sevmiyor

BaharTanricasi

Bazı insanları hayata baktığı pencereden atmalı.
Anneler Kulübü
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
15 Kasım 2016
995
1.588
Sevgisiz büyüdüğü için sevgi nedir bilmiyor büyük ihtimalle.Zamanla da kalbi katılaştığı için senin sevgini de görmek istemiyor.Ne diyeyim rabbim kalp yumuşaklığı versin.Siz sevgisiz bırakmayın bebeğinizi sakın.
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 7 gün geçti.

Dahliadivin

Ayar saniyenin peşinde koşmaktır 🕑
Pro Üye
21 Ocak 2018
4.899
12.240
28
Ben boyle bir anneye cocugumu asla baktimazdim
 

Bebeğimin doğacağı muhtemel tarih : 24-06-2021

Hamileliğimin 34. haftası içindeyim.
Bebeğimi kucağıma almama 48 gün kaldı.

Bebeğiniz bu hafta içinde yaklaşık 10-15 mm. uzayacak. Bebeğiniz bugünden itibaren yaşamaya uyum sağlayacak gerekli olgunluğa ulaşmış durumda. Bu doğmak için doğum gününü bekleyemeyecek sabırsız bebekler için güven verici bir haberdir. Bebeğinizin boyu yaklaşık 30-32 cm aralığında ve ağırlığı yaklaşık 1900-2100 gr aralığında.

Bebeğimin yaklaşık ağırlığı : 2200 gr. - Yaklaşık boyu : 45.1 cm. (Baştan Topuğa)

Hamilelik Günlüğünü İmza alanına eklemek için tıklayın

Madamgazel

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
15 Ekim 2016
2.503
3.776
Annem beni hiç sevmedi...
Çocuktum gider eteklerine sarılırdım hiç sevgi göstermezdi, ancak o oturduğu zaman göz göze gelirdik, oturduğu zaman boynuna sarılır öperdim, öpme diye iterdi beni, öyle üzgünüm ki...
Büyüdüm 27 yaşına geldim hala gider ben sarılır öperim, seni seviyorum derim, kalabalık ve çok yoksul bir ailede büyümüş, her gün dövermiş dedem bütün çocuklarını ve anneannemi belki de bu yüzden, bilemiyorum.
Doğumuma iki hafta kala annesinin yanına şehir dışına gitti, o günlerde benim ve bebeğim için biraz riskliydi sürekli kontrole gidiyordum bebeğin suyu azalmıştı çok stresli ve yorucu bir süreçti benim için, yanımda annemin olmasını isterdim...
Doğum yaptım, (sezaryendi) kayınvalidem Allah razı olsun çalışıyor işinden izin aldı 10 gün yanımda kaldı ben hiç teklif etmeden hem de, anneme de anne o 10 gün içinde senin kalmana gerek yok dedim sonrasında kalırsın tamam dedi, kayınvalidem işe başladı yalvardım yakardım 1 gece bile kalmadı yanımda, geceleri sancım olurdu, bebeğim ağlardı altını ıslatırdı eşim sağolsun ağırdır uykusu o uyanmazdı ben sürünerek kalkardım yataktan bebeğimin altını değiştirmek için, kendimi çok çaresiz hissederdim o günlerde annemi çok aradım yanımda...
Şimdi bebeğim 6 aylık oldu işe girmem gerekiyor uzun bir zamandır işsizim, borç harç derken bin lirayla geçinmeye çalışıyoruz inanın, ve aradığım işi bulmuşken anneme sevinerek haber veriyorum, annem yine annesinin yanına gidecekmiş, benim şehir dışından dönüşümü bekle diyor, sanki işverenler sıraya girmiş beni bekliyor,
Oğlumu götürürüm sevsinler diye, babam arada gönlüm gol olsun diye aa bebek annesini tanıyor ona bakıyor falan der annem “o daha çok küçük, tanımaz, öylesine bakıyor işte” der. Neden bu sevgisizliği? Kalbimin kırıldığını hiç görmüyor mu?
ben bildim bileli annem böyleydi, çocukken arkadaşlarını görürdü beni hep tek bırakırdı, büyük büyük kadınların arkasında kaybolurdum,
çocukken hiç sarıldığımızı hatırlamıyorum, bu satırları yazarken inanın ağlıyorum, ben ne yaptım ki ona?
Köyde büyüdüm ben, çerçiler gelirdi anneler gününde para biriktirip bir başörtüsü almıştım niye bunu aldın diye kızmıştı bana, “götür bunun yerine işe yarar bir şey al demişti” (mandal almıştım yerine ne yapayım başka bir şey yoktu) çok kırılmıştım,
Her anne çocuğunun karnelerini saklar, ben kendim saklamıştım, ilkokul ve ortaokul karnelerimi, hepsini çöpe attı.
Çocuktum, annem bostanda ektikleri sebzelerin yanındaki yabani otları temizlerdi, ben içerde tv izlerdim diye bana kızardı, güzel kızım gel yardım et birlikte yapalım demezdi, hep emrederdi veya kızardı, ne yapsam beğenmezdi.
Böyle davranırdı ben de küçükken bir kez “ben en çok kendimi seviyorum” demiştim hala bunu yüzüme vurur, insan kendisini sevmemeli mi? Bilemiyorum...
Şu yaşıma geldim bir tatlı sözünü duymadım, evime gelir, diyelim bulaşık var hemen kızar eleştirir, sanki kendi evinde hiç bulaşık birikmiyor, hep böyle hep...
Bu Hislerimi paylaşabileceğim arkadaşlarım elbette ki var ama annemi tanıyorlar, ona karşı olumsuz düşünmelerini istemem, o yüzden burada paylaşabiliyorum bunları.
Ne olursa olsun ben annemi seviyorum.
Valla hani diyorlarla ölüm var kirmayin kimseyi e bana ölum yokmu neden herkes rahat rahat kiriyor annemde dahil ee dedim iyi bende kiricam bundan sonra banada olum var kim düşünüyor hic kimse sende oyle ol anne olmuşsun muhtaç oldugunu gosterme neyle vur biliyormusun kimseye muhtaç olmadan nasil cocuguna iyi hatta cok iyi anne olunur onu goster annene gitme arama birak o arasin ....
 

WhiteFreesia

An'ı yaşa!
Kayıtlı Üye
7 Aralık 2020
631
996

Dinleyin derim ilgili başka videoları da var.
Her çocuk şanslı olmuyor ebeveyn yönünden.
Size yapilmayanlari çocuğunuzla yaşayın.
Kendi yaralarinizi da sarın böyle.
Yapılan kötü davranislari da çocuğunuza yasatmamis olursunuz.
Öte yandan çocuğunuza bakmak istemiyorsa da yapacak birşey yok.
Zorla baktiramazsiniz.
Bakmak istese kendi teklif ederdi zaten.
 

Minnosmeliss

" Ben konamadım, kuşlar konsun o güzel gülüşüne.."
Pro Üye
Doğa Severler Kulübü
18 Kasım 2020
4.727
16.417
Annem beni hiç sevmedi...
Çocuktum gider eteklerine sarılırdım hiç sevgi göstermezdi, ancak o oturduğu zaman göz göze gelirdik, oturduğu zaman boynuna sarılır öperdim, öpme diye iterdi beni, öyle üzgünüm ki...
Büyüdüm 27 yaşına geldim hala gider ben sarılır öperim, seni seviyorum derim, kalabalık ve çok yoksul bir ailede büyümüş, her gün dövermiş dedem bütün çocuklarını ve anneannemi belki de bu yüzden, bilemiyorum.
Doğumuma iki hafta kala annesinin yanına şehir dışına gitti, o günlerde benim ve bebeğim için biraz riskliydi sürekli kontrole gidiyordum bebeğin suyu azalmıştı çok stresli ve yorucu bir süreçti benim için, yanımda annemin olmasını isterdim...
Doğum yaptım, (sezaryendi) kayınvalidem Allah razı olsun çalışıyor işinden izin aldı 10 gün yanımda kaldı ben hiç teklif etmeden hem de, anneme de anne o 10 gün içinde senin kalmana gerek yok dedim sonrasında kalırsın tamam dedi, kayınvalidem işe başladı yalvardım yakardım 1 gece bile kalmadı yanımda, geceleri sancım olurdu, bebeğim ağlardı altını ıslatırdı eşim sağolsun ağırdır uykusu o uyanmazdı ben sürünerek kalkardım yataktan bebeğimin altını değiştirmek için, kendimi çok çaresiz hissederdim o günlerde annemi çok aradım yanımda...
Şimdi bebeğim 6 aylık oldu işe girmem gerekiyor uzun bir zamandır işsizim, borç harç derken bin lirayla geçinmeye çalışıyoruz inanın, ve aradığım işi bulmuşken anneme sevinerek haber veriyorum, annem yine annesinin yanına gidecekmiş, benim şehir dışından dönüşümü bekle diyor, sanki işverenler sıraya girmiş beni bekliyor,
Oğlumu götürürüm sevsinler diye, babam arada gönlüm gol olsun diye aa bebek annesini tanıyor ona bakıyor falan der annem “o daha çok küçük, tanımaz, öylesine bakıyor işte” der. Neden bu sevgisizliği? Kalbimin kırıldığını hiç görmüyor mu?
ben bildim bileli annem böyleydi, çocukken arkadaşlarını görürdü beni hep tek bırakırdı, büyük büyük kadınların arkasında kaybolurdum,
çocukken hiç sarıldığımızı hatırlamıyorum, bu satırları yazarken inanın ağlıyorum, ben ne yaptım ki ona?
Köyde büyüdüm ben, çerçiler gelirdi anneler gününde para biriktirip bir başörtüsü almıştım niye bunu aldın diye kızmıştı bana, “götür bunun yerine işe yarar bir şey al demişti” (mandal almıştım yerine ne yapayım başka bir şey yoktu) çok kırılmıştım,
Her anne çocuğunun karnelerini saklar, ben kendim saklamıştım, ilkokul ve ortaokul karnelerimi, hepsini çöpe attı.
Çocuktum, annem bostanda ektikleri sebzelerin yanındaki yabani otları temizlerdi, ben içerde tv izlerdim diye bana kızardı, güzel kızım gel yardım et birlikte yapalım demezdi, hep emrederdi veya kızardı, ne yapsam beğenmezdi.
Böyle davranırdı ben de küçükken bir kez “ben en çok kendimi seviyorum” demiştim hala bunu yüzüme vurur, insan kendisini sevmemeli mi? Bilemiyorum...
Şu yaşıma geldim bir tatlı sözünü duymadım, evime gelir, diyelim bulaşık var hemen kızar eleştirir, sanki kendi evinde hiç bulaşık birikmiyor, hep böyle hep...
Bu Hislerimi paylaşabileceğim arkadaşlarım elbette ki var ama annemi tanıyorlar, ona karşı olumsuz düşünmelerini istemem, o yüzden burada paylaşabiliyorum bunları.
Ne olursa olsun ben annemi seviyorum.
belkide sevgisini gösteremiyordur
 

gulendam_34

inanmak yolun yarısıdır :)
Kayıtlı Üye
27 Nisan 2012
10.903
10.516
herkes sormuş cevaplamamışsınız bende sorayım K kiymalipatates
başka kardeşiniz abiniz ablanız var mı? varsa onlara nasıl

birgün çat çat yüzüne söyleyin herşeyi
birde anneniz çocuğa bakar diye düşündünüz mü gerçekten?
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 2078 gün geçti.

kiymalipatates

Yeni Üye
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
21 Haziran 2020
4
4
26
Evet bir kız kardeşim var(14 yaşında) inanın yüzü hiç gülmüyor, sürekli mutsuz, babam çok çabalıyor onunla oyunlar oynar, gezdirir, şakalaşır yine de yüzünü güldüremez, bana gelir bazen kardeşim “abla keşke evlenmeseydin der, seni seviyorum der” annemde sürekli kardeşimden şikayetçidir hiç yüzüne gülmez.
Bebeğime bakma konusunda da o kadar ısrar etti ki bebek yap ben bakarım diye, ben de bu sözüne güvendim, hala bakarım diyor ama ona muhtaç olduğumu bildiği için sürekli işi yokuşa sürüyor.
torununu çok seviyor, bana ve kardeşime göstermediği sevgiyi ona gösteriyor, annemlere giderim bebeğimi indirmez kucağından, oradayken altını bile açtırmaz, sadece acıkınca getirir verir bana,
Hatta bazen kıskanırım bebeğimi, eğer işe başlarsam beni az sever de anneme daha çok bağlı olursa diye. Böyle işte.
 

KediAnnesiykenMutlu

Yeni Üye
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
22 Şubat 2021
18
45
35
Annem beni hiç sevmedi...
Çocuktum gider eteklerine sarılırdım hiç sevgi göstermezdi, ancak o oturduğu zaman göz göze gelirdik, oturduğu zaman boynuna sarılır öperdim, öpme diye iterdi beni, öyle üzgünüm ki...
Büyüdüm 27 yaşına geldim hala gider ben sarılır öperim, seni seviyorum derim, kalabalık ve çok yoksul bir ailede büyümüş, her gün dövermiş dedem bütün çocuklarını ve anneannemi belki de bu yüzden, bilemiyorum.
Doğumuma iki hafta kala annesinin yanına şehir dışına gitti, o günlerde benim ve bebeğim için biraz riskliydi sürekli kontrole gidiyordum bebeğin suyu azalmıştı çok stresli ve yorucu bir süreçti benim için, yanımda annemin olmasını isterdim...
Doğum yaptım, (sezaryendi) kayınvalidem Allah razı olsun çalışıyor işinden izin aldı 10 gün yanımda kaldı ben hiç teklif etmeden hem de, anneme de anne o 10 gün içinde senin kalmana gerek yok dedim sonrasında kalırsın tamam dedi, kayınvalidem işe başladı yalvardım yakardım 1 gece bile kalmadı yanımda, geceleri sancım olurdu, bebeğim ağlardı altını ıslatırdı eşim sağolsun ağırdır uykusu o uyanmazdı ben sürünerek kalkardım yataktan bebeğimin altını değiştirmek için, kendimi çok çaresiz hissederdim o günlerde annemi çok aradım yanımda...
Şimdi bebeğim 6 aylık oldu işe girmem gerekiyor uzun bir zamandır işsizim, borç harç derken bin lirayla geçinmeye çalışıyoruz inanın, ve aradığım işi bulmuşken anneme sevinerek haber veriyorum, annem yine annesinin yanına gidecekmiş, benim şehir dışından dönüşümü bekle diyor, sanki işverenler sıraya girmiş beni bekliyor,
Oğlumu götürürüm sevsinler diye, babam arada gönlüm gol olsun diye aa bebek annesini tanıyor ona bakıyor falan der annem “o daha çok küçük, tanımaz, öylesine bakıyor işte” der. Neden bu sevgisizliği? Kalbimin kırıldığını hiç görmüyor mu?
ben bildim bileli annem böyleydi, çocukken arkadaşlarını görürdü beni hep tek bırakırdı, büyük büyük kadınların arkasında kaybolurdum,
çocukken hiç sarıldığımızı hatırlamıyorum, bu satırları yazarken inanın ağlıyorum, ben ne yaptım ki ona?
Köyde büyüdüm ben, çerçiler gelirdi anneler gününde para biriktirip bir başörtüsü almıştım niye bunu aldın diye kızmıştı bana, “götür bunun yerine işe yarar bir şey al demişti” (mandal almıştım yerine ne yapayım başka bir şey yoktu) çok kırılmıştım,
Her anne çocuğunun karnelerini saklar, ben kendim saklamıştım, ilkokul ve ortaokul karnelerimi, hepsini çöpe attı.
Çocuktum, annem bostanda ektikleri sebzelerin yanındaki yabani otları temizlerdi, ben içerde tv izlerdim diye bana kızardı, güzel kızım gel yardım et birlikte yapalım demezdi, hep emrederdi veya kızardı, ne yapsam beğenmezdi.
Böyle davranırdı ben de küçükken bir kez “ben en çok kendimi seviyorum” demiştim hala bunu yüzüme vurur, insan kendisini sevmemeli mi? Bilemiyorum...
Şu yaşıma geldim bir tatlı sözünü duymadım, evime gelir, diyelim bulaşık var hemen kızar eleştirir, sanki kendi evinde hiç bulaşık birikmiyor, hep böyle hep...
Bu Hislerimi paylaşabileceğim arkadaşlarım elbette ki var ama annemi tanıyorlar, ona karşı olumsuz düşünmelerini istemem, o yüzden burada paylaşabiliyorum bunları.
Ne olursa olsun ben annemi seviyorum.
Sizi çok iyi anlıyorum. Daha beter günler yaşadım. Üstelik diğer çocuklarına sevgi gösterisinde bulunup beni dışladığı da oluyor. Kaç yaşında kabullendim bilmiyorum. Ama kabullendiğim andan beri ben de onu sevmiyorum. İçim buz gibi. Asıl sorun bu değil zaten. Anne sevgisinin nasıl birşey olduğunu bilmediğim için kendi çocuklarıma sevgi gösterebilmek için çok çok çok çaba sarfediyorum. İnsan annesinin kaderini yaşar derler. Bunun tersi olması için psikolojik yardım bile aldım. Ama ne kadar becerebiliyorum bilmiyorum. Her zaman her dakika kendimi eksik hissediyorum....
 

Kahve __Kokusu

Carpediem
Anneler Kulübü
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
31 Ekim 2019
2.693
6.938
Pandemiyi evrende kimse planlamadı ve kısa çalışma ödeneğini kendi belirlemedi. Bin lira ile geçinmeye çalışıyorum diyor planlamadınız mı diyorsunuz
Bebeğime bakma konusunda da o kadar ısrar etti ki bebek yap ben bakarım diye, ben de bu sözüne güvendim... burda sorunuzun cevabını vermiş konu sahibi baştan bütçeye göre değil annaanneye göre yapılmış çocuk ... 2. Cisi uzun zamandır icsizim aradığım işi buldum kaçırmak istemiyorum demiş zorunluluktan değil istenilen iş bulunduğu için işe giriyor çocuk olmadan çalışılabilir di....bana anneyi bu kadar kötüleyip çocuğuma baktırmak saçma geliyor soğan ekmek yerim kendim bakarım yada bakıcıya veririm anlattığı gibiyse annesi, bakıcı daha düzgün bakar eminim.. kendi evladına sevgi göstermeyen torununami gösterir sevgi...
 

Enasra

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
18 Ekim 2020
92
52
Annem beni hiç sevmedi...
Çocuktum gider eteklerine sarılırdım hiç sevgi göstermezdi, ancak o oturduğu zaman göz göze gelirdik, oturduğu zaman boynuna sarılır öperdim, öpme diye iterdi beni, öyle üzgünüm ki...
Büyüdüm 27 yaşına geldim hala gider ben sarılır öperim, seni seviyorum derim, kalabalık ve çok yoksul bir ailede büyümüş, her gün dövermiş dedem bütün çocuklarını ve anneannemi belki de bu yüzden, bilemiyorum.
Doğumuma iki hafta kala annesinin yanına şehir dışına gitti, o günlerde benim ve bebeğim için biraz riskliydi sürekli kontrole gidiyordum bebeğin suyu azalmıştı çok stresli ve yorucu bir süreçti benim için, yanımda annemin olmasını isterdim...
Doğum yaptım, (sezaryendi) kayınvalidem Allah razı olsun çalışıyor işinden izin aldı 10 gün yanımda kaldı ben hiç teklif etmeden hem de, anneme de anne o 10 gün içinde senin kalmana gerek yok dedim sonrasında kalırsın tamam dedi, kayınvalidem işe başladı yalvardım yakardım 1 gece bile kalmadı yanımda, geceleri sancım olurdu, bebeğim ağlardı altını ıslatırdı eşim sağolsun ağırdır uykusu o uyanmazdı ben sürünerek kalkardım yataktan bebeğimin altını değiştirmek için, kendimi çok çaresiz hissederdim o günlerde annemi çok aradım yanımda...
Şimdi bebeğim 6 aylık oldu işe girmem gerekiyor uzun bir zamandır işsizim, borç harç derken bin lirayla geçinmeye çalışıyoruz inanın, ve aradığım işi bulmuşken anneme sevinerek haber veriyorum, annem yine annesinin yanına gidecekmiş, benim şehir dışından dönüşümü bekle diyor, sanki işverenler sıraya girmiş beni bekliyor,
Oğlumu götürürüm sevsinler diye, babam arada gönlüm gol olsun diye aa bebek annesini tanıyor ona bakıyor falan der annem “o daha çok küçük, tanımaz, öylesine bakıyor işte” der. Neden bu sevgisizliği? Kalbimin kırıldığını hiç görmüyor mu?
ben bildim bileli annem böyleydi, çocukken arkadaşlarını görürdü beni hep tek bırakırdı, büyük büyük kadınların arkasında kaybolurdum,
çocukken hiç sarıldığımızı hatırlamıyorum, bu satırları yazarken inanın ağlıyorum, ben ne yaptım ki ona?
Köyde büyüdüm ben, çerçiler gelirdi anneler gününde para biriktirip bir başörtüsü almıştım niye bunu aldın diye kızmıştı bana, “götür bunun yerine işe yarar bir şey al demişti” (mandal almıştım yerine ne yapayım başka bir şey yoktu) çok kırılmıştım,
Her anne çocuğunun karnelerini saklar, ben kendim saklamıştım, ilkokul ve ortaokul karnelerimi, hepsini çöpe attı.
Çocuktum, annem bostanda ektikleri sebzelerin yanındaki yabani otları temizlerdi, ben içerde tv izlerdim diye bana kızardı, güzel kızım gel yardım et birlikte yapalım demezdi, hep emrederdi veya kızardı, ne yapsam beğenmezdi.
Böyle davranırdı ben de küçükken bir kez “ben en çok kendimi seviyorum” demiştim hala bunu yüzüme vurur, insan kendisini sevmemeli mi? Bilemiyorum...
Şu yaşıma geldim bir tatlı sözünü duymadım, evime gelir, diyelim bulaşık var hemen kızar eleştirir, sanki kendi evinde hiç bulaşık birikmiyor, hep böyle hep...
Bu Hislerimi paylaşabileceğim arkadaşlarım elbette ki var ama annemi tanıyorlar, ona karşı olumsuz düşünmelerini istemem, o yüzden burada paylaşabiliyorum bunları.
Ne olursa olsun ben annemi seviyorum.
Sizin için zorlu bir çocukluk geçmiş kötü bir durum annenizin çocukluğuna inmek lazım sanırım genellikle bu tarzda olan kişiler anne ve babadan sevgi görmeyip dışlanmış kişilerdir yazınızı okurken üzüldüm ama size tavsiyem takılmayın çocuğunuza odaklanın ona sevginizi verin anneniz sizinle değil muhtemelen hayatıda sevmeyen sadece ben dilini yani kendisini seven biri olabilir şuanki yaşantınızı ve geleceğinizi düşünğn çünkü malesefki annennizden size fayda yok bırakın sizin sinirlerinizle oynamasın kusura bakmayın bunları dediğim için evet belki anneniz birgün size gelir kalır o günde muhtemelen yaşlanmış gidecek yeri olmadığı içim size bana bakım der anne olmakla malesef gerçek anne olunmuyor üzgünüm iyi geceler
 

Enasra

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
18 Ekim 2020
92
52
Sizi çok iyi anlıyorum. Daha beter günler yaşadım. Üstelik diğer çocuklarına sevgi gösterisinde bulunup beni dışladığı da oluyor. Kaç yaşında kabullendim bilmiyorum. Ama kabullendiğim andan beri ben de onu sevmiyorum. İçim buz gibi. Asıl sorun bu değil zaten. Anne sevgisinin nasıl birşey olduğunu bilmediğim için kendi çocuklarıma sevgi gösterebilmek için çok çok çok çaba sarfediyorum. İnsan annesinin kaderini yaşar derler. Bunun tersi olması için psikolojik yardım bile aldım. Ama ne kadar becerebiliyorum bilmiyorum. Her zaman her dakika kendimi eksik hissediyorum....
Bence siz güzel emek veren nadir annelerdensiniz ne güzel çocuklarınız için uğraşıyosunuz keşke tüm anneler böyle olsa