Merhaba herkese.2023 te 45 yaşındayken evlendim.Evlendiğimiz ilk günden beri hiç korunmadık ama bir kez bile hamile kalmadım.Hsg çekildi bütün tahliller yapıldı.Eşimde sorun yok ama benim yumurtalar sanırım artık işkevini yapamıyor.Bir iki kez de tüp bebek denemesi yaptık yumurtalarım büyümedi.İlk başlarda bebek isteği bu kadar değildi ama farkettim ki zaman ilerledikçe anne olma isteği içimde gittikçe büyümeye başladı ve bir yangına dönüştü ve ben o yangını söndüremiyorum.48 oldum ama benim yaşlarımda annelik duygusunu tatmaya başlayan insanlar ı görüp duydukça da kahroluyorum.Yumurta donasyonunu araştırdım eşime de bahsettim.Sıcak bakmadığını söyledi.Ama eşimin öyle bir huyu var.Bir şeyi ilk teklif ettiğimde kafasına yatmaz yok falan der ama iki gün sonra sen istiyorsan olsun der.Bunun da öyle olacağını düşündüm ikna olur dedim .Bir konuşmamızda sen benim anne olma hakkımı elimden alıyorsun dedim.Tamam iyice bir araştır bakalım dedi.Ben de o hevesle Kıbrısta en iyi hastabelerden biriyle iletişim e geçtim.Dün hemşire aradı beni.O kadar olumlu ve güzel konuştu ki içim gitti.Çok ilgili davrandı ve çok kapsamlı bilgiler verdi.Telefonu kapatıp eşime anlattım sevinçle.Sen çocuk bakamazsın ben o işte yokum dedi.Duvara toslamış gibi beynimden vurulmuşa döndüm.Benden çok da güzel anne olacağını çok iyi biliyor.Ki kendisi de bakar adım gibi eminim.Dünden beri canım çok sıkkın konuşmaya çalışıyor ama hiç konuşasım gelmiyor.Maddi ve manevi hiçbir sorunumuz yok.Bir çocuğa krallar gibi bakarız.6000 bin euro istiyorlar tedavi için ekstralar hariç.Benim için rahatlıkla ödeyebileceğim bir fiyat.Ailem de destek oluyor.Donasyon tedavisini tek başıma karşılayacak gücüm var.Çalışıyorum çok şükür gayet te güzel maaşım var.Maaşım yetmese annem ben karşılarım diyor tedavini.Annemlere yakın bir yerde dayalı döşeli evim de var.Tek başıma zorlansam bile gider orda kalırız ilk zamanlar annemler destek olabilsin diye.Ki eşimin de maddi durumu çok iyi.Esirgemez parasını bundan da çok eminim.En ufak hasta olsam hemen özel hastaneye götürür koşturur yapar.Gel gelelim çocuk konusunda neden böyle yapıyor anlamış değilim.Geçen günkü konuşmamızda ben de istiyorum bir kızım olmasını.Arkadaşlarımın kızlarını gördükçe içim gidiyor diyor.Sorun ne dedim o zaman.Sen bakamazsın tek dediği bu.Yeğenlerim benim elimde büyüdü.Yengem bir yere gidecek olsa bana emanet ederdi.Dünya alem bakabiliyor ben mi bakamayacağım bir çocuğa.
Aklıma çok farklı şeyler geliyor.Ya beni sevmediği için istemiyor ya da ilk evliliğinden olan oğlu istemiyor çocuk olmasını.Çünkü bir keresinde öyle bir şeyden bahsetmişti.
Eşim çok iyi biri.Evet hayatımı çok kolaylaştırdı.Tabiri caizse kraliçeler gibi yaşatıyor.Ama anne olma hakkımı elimden alması her şeyi silip süpürdü.Evlat sahibi olma imkanım varken bunun elimden alınması çok zoruma gidiyor.Tamam dese gidip tedavi olsam ve olumsuz sonuçlansa denedim olmadı derim kaderime razı olurum ama bu şekilde çok ağır geliyor bana ve boşanma düşüncesi aklımdan çıkmıyor artık.Taraflardan birinin çocuk istememesi boşanma sebebi bunu kendisi de çok iyi biliyor.Çocuğum olmuyorsa bu sebeple boşanılmaz tabiki.Ama imkan varken bu hakkın elimden alınması hak yemek olmuyor mu?Ekeştirmek için değil gerçekten yapıcı yorum yapacak arkadaşlar dan fikir almak istiyorum
İstemiyorsa eğer onu baba yapmak doğru olmaz. Anne olma şansınızı aslında elinizden almamış bunu denemişsiniz birden fazla kere.
Benim ailemde 40lı yaşlarının başında anne olan üçten fazla kadın var, ama 40lı yaşların sonunda anne olmak, bir erkeğin nerdeyse 60 yaşında baba olması çok fazla zor bir süreç. 30larda değil ama 40lı 50li yaşlarda 4-5 yaş ilerisi çok fark ediyor.
Çevrenizdeki bir iki kişi 40lı yaşlarının sonunda belki 50sinde anne olan kişiler size tatlı geliyor olabilir ama gerçekler diye bir şey var.
Annesi nerdeyse 50 yaşında, babası nerdeyse 60 yaşındayken bir çocuk dünyaya gelecek. Çocuk için çok büyük bir bencillik yaparsınız.
Ben bile 30 yaşındayım, artık kendim için doğru şartlarda denk gelirse çocuk sahibi olurum ama eğer olmazsa hayatımı buna göre düzenlerim diyebiliyorum. Üstelik benim için her zaman çocuk sahibi olmak >>> evlilik oldu. Gözümde anne olmak, evlenip eş olmaktan daha önemli öncelikli. Ama gerçekler var.
Babasız çocuk büyütmeyi bu kadar ciddiye alıyorsanız bunu bunca yıldır ciddiye alıp hayatınızı buna göre düzenlemeniz gerekirdi.
Bu 40lı yaşlarında anne olanlardan biri babaannem, babamı nerdeyse 42-43 gibi doğurmuş. Bu doğuma kadar iki üç kez düşük gerçekleşmiş. En son artık babam dünyaya gelmiş o da sezaryan ile. Ama benim babaannemle dedem çocukları doğduğunda aynı yaştalardı. Babaannemın evinde ev işlerine temizlikçisi vardı, kocaman bir evde kendi kök ailesiyle akrabalarıyla babamı büyütmüş çok şükür. Ama maalesef fotoğraflarında bile yaşları çok belirgin, babamın 10 yaşındaki halinde yanındaki annesi yaşını çokça belli ediyor.
Ben sizin eski konularından bahsetmek istemiyorum lütfen kusura bakmayın. Sizin hem kök ailenizle hem de kök ailenizin eşinizle sorunları vardı. Anneniz boşanmanız için gözünüzün içine bakıyordu. Anneniz haliyle en ufak şeyde ayrılmanızı ayrı yaşamanızı destekler. Babanız arkasından hakaret ettiği adamın çocuğuna yani torununa ne kadar tahammül edebilir. Adamın size sabrı yoktu.
Çocuk büyütmek anne olmak çok büyük sabır ve iyi şartlar gerektiriyor. Öyle sadece annem bakar, destek olur diye bir şey yok. Maddiyat evet çocuk bakımı için önemli ama her şey değil.
Size bir şey olsa ne olacak çocuğa kim bakacak. Kim yetiştirecek hangi evde büyüyecek.
Bir insan sırf canı anne olmak istiyor diye, 50 yaşında anne olmamalı. Çocuk hep sizleri yaşlı bilecek. Hayatını hep daha ne kadar yaşarlar diye düşünerek geçirecek. Hastalıklarınız rahatsızlıklarınız olacak hep çocuk uğraşacak bunlara tanık olacak.
Benim annemle babamla aramda tam 30-31 yaş var, hastane işleri başladı artık bizimkilerin, ilaçları takipleri var, kronik rahatsızlıklar değil hiçbiri. Ama ben 30 yaşındayım bunlarla uğraşabilirim ama yerimde 10 yaşında çocuk olsa annesi babası rahatsızlansa ne yapacak. 20lerde aynı, gençliğini mi yaşayacak yoksa yaşlı anne babasıyla mı uğraşmak için hayatını mı erteleyecek. Eminim çok büyük endişe duyar, ne yapacağını bilemez. Bir bakıyorum gece kalbinde çarpıntı var bir bakıyorum tansiyon yükselmiş ben müdahale edebiliyorum ama çocuk+genç ne yapabilir.
Birde şu var onun en iyi anlarında ne kadar yanında dinç şekilde olacaksınız? 65 yaşın üzerinde noter artık doktor raporu istiyor. Mezuniyetleri olacak, hayatta tatlı acı anları olacak yaş ilerlemişken ne kadar destek olabilirsiniz.
Babam 50lilerde dedem 90 küsür yaşında yaşıyor rahatsızlığından önce babamla her hafta görüşür, para gönderir, oğlunun sağlığını sıhhatini sorardı. Babam tam 40 yaşında rahatsızlandı, babası geldi oğlunun her işini gördü yıkadı, tuvalet işini hepsini hallebildi. Bunlar gerçekten önemli şeyler. İnsan hayat boyu en yakınından destek bekliyor. Ama dedem artık rahatsızlandı, bakımevinde yaşıyor. Oğlundan kendisini bakımevine yatırmasını istedi, sen bana bakamazsın zorlanırsın dedi. Babamdan bir beklentisi olmadı, oğluna kıyamadı, yorulsun düzeni bozulsun istemedi.
Anne baba olmak çok büyük fedakarlık gerektiriyor, bu fedakarlıklara daha doğmamış çocuğu düşünmekte dahil.
Aramız iyidir çok şükür.İnşallah ikna olur da biran önce başlarız.
