Çok Yalnızım

xlolita

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
9 Mart 2017
1
8
İlk olarak merhaba arkadaşlar, ben yeni bir üyeyim ve size sorunumla ilgili danışmak için bir konu açmak istedim.

Ben küçüklüğümden beri çoğunlukla yalnız olan bir insandım. Yani etrafımda birçok arkadaşım vardı ama onlara derdimi hiç anlatmaz, duygularımı açmaz her şeyi kendi içimde yaşardım. Bir zaman sonra bu alışkanlık haline geldi ve artık kimseye güvenmiyorum. O kadar yalnızım ki kendi kendime konuşuyorum sürekli. Kendi kendime kızıyorum, sövüyorum, bazen seviyorum. Kısacası her şeyi kendi içimde yaşıyorum, dediğim gibi.

İnsanlar bana çok ciddiyetsiz geliyor. Bir türlü kendi kafama göre bir arkadaş bulamıyorum. İnsanların yalanlarına katlanamıyorum. Etrafımdaki herkes midemi bulandırıyor. Herkes çok soğuk olduğumu söylüyor ama neden samimi gibi davranıp insanlara yalandan sevgi sözcükleri söyleyeyim ki? Gerçek olmadıkça bunun ne anlamı var...

İşte böyle yalnız kaldıkça ben içime kapanık bir hale geldim. Çevremdeki insanlara karşı aşırı utangacım, iki çift laf asla edemem. Dilim dolanır, insanların hoşuna giden şeyler söyleyemem. Genellikle hep gülümserim cevap olarak. Bir zaman sonra da insanlar bunun sahte olduğunu anlıyorlar ve benden uzaklaşıyorlar.

Erkeklere karşı zaten bir faciayım. O konuya girmek bile istemiyorum.

Yalnız olmayı seviyorum ama bazen insan yanında güvenebileceği, her şey anlatabileceği birisi istiyor. Artık kendi kendime konuşmaktan çok sıkıldım ve kendi içimde verdiğim savaş beni oldukça yordu. Ne yapsam bilemiyorum. Ruhen çok yorulmuş hissediyorum.
 

sinyoraa07

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
9 Mayıs 2016
244
175
40
Canım ruhen sağlıklı bir durum değil bu. Yeni üyesin,,doğru yerdesin.Siteyi incelediğinde iyi insanların da çokça olduğunu göreceksin.İnsanlara güvenmelisin. Çok karamsarsın. Çevrendeki insanlara güzel bakarsan güzellikleri görürsün. O kadar iyi, o kadar gönlü güzel insanlar var ki.Bir gün tvde bir bayan izleyici psikoloğa şöyle bir şey sordu: Kaynanam beni sevmiyor, görümcem ile sorun yaşıyorum. Komşularım da iyi insan sayılmazlar gibi bir şey. Sunucu doktora dedi ki sorunuz var mı izleyicimize?Doktor net bir şekilde hayır dedi. Ben de şaşırdım tabiki.Bir kişi çevresindeki insanların tümüyle anlaşımıyorsa sorunu kendinde aramalıdır, dedi doktor. İnsanlara güvenin eminim çok iyi insanlar vardır. Altın günlerine katılın, sohbet edin,biraz dedikodu günah da olsa derdinizi anlatacağınız için rahatlamanızı sağlayacaktır. Tecrübe ile sabittir, altın günleri bir derece terapidir kadınlar için.Kendine iyi davran....
 

Esvara

life goes on...
Kayıtlı Üye
24 Şubat 2017
99
119
Aslında bu yalnızlık diil yalnızlaştırılmışlık üstelik bunu yapan sizsiniz..aslında kendinizle konuşmanız abartılı boyutlarda olmadığı sürece çok da tatlı bi histir güldürür iyi hissettirir..güven karşınızdaki insanlar tarafından verilir sizde bi sıkıntı olduğunu sanmıyorum..bazı olumsuz yaşanmışlıklar yüzünden hayata kapatmayın kendinizi..ve biz buralardayız hatta biraz ilerisi ben muğladayım bi tık daha abartıp fethiyedeyim de diyim bari biraz güven vereyim hem de gülersiniz :KK48:
 

ruyasnck

Üye
Kayıtlı Üye
25 Ocak 2017
146
26
24
canm bende arkaslarm baya var hepsinede herşeyimi anlatıyorm ama yinede kendimi yalnz hissediyorum
hatta keske bnde snn gibi olabilsmhiç kimseye hiçbirseyımı anlatmak istemiyorum ama bna ne oldu dedklernde ilk yok birsey sonra ise anlatan insanm surkli insanlara herseyimi anlatıryorm bnde bu halmndn nefret ediyorum rahatlıyorum ama sonra keske anlatmasydm dıyorum
 

yaslikiz

Geçici Olarak Hesap Pasiftir !
ÜZGÜN
Kayıtlı Üye
3 Haziran 2013
753
446
Beni yazmışsın sanki :) Yalnızlığı herşeyden çok severim ben de, kolay kolay kimseyi hayatıma alamam ama güvensizlik değil benimki biraz farklı. Yalnızlığı sevmek, özgürlüğü sevmek diyelim. Çok yakınlaşamıyorum insanlarla senelerce konuştuğum, görüştüğüm insanlarla bile aramda mesafe vardır. Bağ kuramıyorum sanırım.

Ama şöyle söyliyeyim tüm insanlar yalancı vs. değil. insanları sevmeni öneririm. yanında olmasalarda sevmelisin. sevmek güzel bir duygu çünkü. yakınlaşmak biraz farklı bir olay tabi onu ben de herkesle yapamıyorum. Liseden 16 17 yıllık arkadaşlarım var halen onlarla görüşürüm mesela. Burada takılabilirsin ben bazen okuyorum sadece insanları bazen yorumda yapıyorum. Takıl kafana göre :)



İlk olarak merhaba arkadaşlar, ben yeni bir üyeyim ve size sorunumla ilgili danışmak için bir konu açmak istedim.

Ben küçüklüğümden beri çoğunlukla yalnız olan bir insandım. Yani etrafımda birçok arkadaşım vardı ama onlara derdimi hiç anlatmaz, duygularımı açmaz her şeyi kendi içimde yaşardım. Bir zaman sonra bu alışkanlık haline geldi ve artık kimseye güvenmiyorum. O kadar yalnızım ki kendi kendime konuşuyorum sürekli. Kendi kendime kızıyorum, sövüyorum, bazen seviyorum. Kısacası her şeyi kendi içimde yaşıyorum, dediğim gibi.

İnsanlar bana çok ciddiyetsiz geliyor. Bir türlü kendi kafama göre bir arkadaş bulamıyorum. İnsanların yalanlarına katlanamıyorum. Etrafımdaki herkes midemi bulandırıyor. Herkes çok soğuk olduğumu söylüyor ama neden samimi gibi davranıp insanlara yalandan sevgi sözcükleri söyleyeyim ki? Gerçek olmadıkça bunun ne anlamı var...

İşte böyle yalnız kaldıkça ben içime kapanık bir hale geldim. Çevremdeki insanlara karşı aşırı utangacım, iki çift laf asla edemem. Dilim dolanır, insanların hoşuna giden şeyler söyleyemem. Genellikle hep gülümserim cevap olarak. Bir zaman sonra da insanlar bunun sahte olduğunu anlıyorlar ve benden uzaklaşıyorlar.

Erkeklere karşı zaten bir faciayım. O konuya girmek bile istemiyorum.

Yalnız olmayı seviyorum ama bazen insan yanında güvenebileceği, her şey anlatabileceği birisi istiyor. Artık kendi kendime konuşmaktan çok sıkıldım ve kendi içimde verdiğim savaş beni oldukça yordu. Ne yapsam bilemiyorum. Ruhen çok yorulmuş hissediyorum.