Bugün bi arkadaşımızın bebeği oldu eşimle gidecektik işte birşey takalım dedim para veya altın eşimde altın takalım dedi olur dedim ama bizim altınlarımız hala kayınvalidemde ve evleneli 1 yılı geçti. Düğünde de takıyla alakalı sorun yaşadık zaten daha o zamandan başladı. Bende anneme kendi tarafımın taktıklarını emanet ettim eşim getirmiyor diye bende hiç getirmedim. Evlendiğimiz günden beri bunu problem ettim açıkça söylüyorum bunu çünkü kız tarafınınkide oğlanınkide fark etmez evli çiftlerin evine gelir. Önce yeni evlisiniz çalınır muhabbeti sonra annemler daha iyi bakar muhabbeti. Eşime 2 3 sefer söyledim hatta bana beşi bir yerde takmıştı onları getir kendime 2 3 tane bileklik yaptıracam dedim onuda bakalım napacak diye söyledim tamam dedi ama getirmedi tabi. Aradan 6 7 ay geçti 2.söylemem de konu bi yerden açıldı teşekkür ederim çok lafımı önemsediğin için artık önemi yok al sen kullan dahada istemem takım olmasada olmasın dedim kapattım konuyu. Bi düğüne gidiyoruz annesigilden alıyoruz takıyı ortak bi düğüne gidiyoruz annesigil getiriyor bizim takacağımız takıyı. Yani 3 5 kere bunun mevzusu oldu eşimde sende annenlerden getirmiyorsun falan dedi bende sen getir benimki dünden hazır dedim ama o getirene kadar getirmemekte kararlıydım. Bu arada takı umrumda değil bileklik yaptıracak olsam kendi tarafımın takısıylada yaptırırım ama hep napacak diye merak ettim. Bugünde ben annenin kapısından gidip almam yeter artık kendi altınımızı annenden alıyoruz elli kere getir dedim dedim. İnsan hiç bilemezse 10 çeyrek getirir koyar eve sürekli bi yere giderken ordan mı alıcaz dedim. Ama bunu kinayeli sert söyledim ordan başladı tartışma hiçte iyi yerlere gitmedi. Biz bana takılanı onun gözünün önünde açmadık diye bana aileme güvenmiyormuş. Onlar benim gözümün önünde açmış ama takı sandığı düğün gecesi oraya gitti ve biz ertesi gün akşam gittik ne kilitli ne kutu tarzından kapağı açılan bi takı kutusu yani ben gidene kadar içinden 5 10 zarf alsalar ruhum duymaz. Benim yanımda açılması şeffaflık olmuyor yani bende o yüzden eşimi hiç karıştırmadım. Sonra baya iki çocuk gibi birbirimize girdik birşeyler fırlattı bağırdı çağırdı bende aynı keza karşılığını verdim ne dediyse. İşte fesattır odur budur söylenmemesi gereken şeyler söyledi ailem ve benim için. Hiç birşeyin altında kalmadım ama mevzu altta kalmak değil. Gittim öncelikle annesine her şeyi anlattım benim aileme saygısızlık yapamaz ne olduğunu bilin şimdi aileme gidiyorum onlarda öğrensinler dedim. Tabi kayınvalidem annemle babamın nasıl insanlar olduğunu bildiği için tutuştu ailen asla öyle değil nasıl bunu söyler falan kadın baya bozuldu. Sonra yalvardı resmen ailene birşey anlatma eve git ben konuşacam dedi. Bende ben istemiyorum çocuğuma da kendim bakarım alsınn takısını tek başına yesin içsin napıyorsa yapsın dedim. Kaynanamda ya babana birşey olursa yaşlı adam falan dedi kafamı karıştırdı bak ben çok üzülüyorum onlar daha yaşlı falan dedi. Bu arada mevzu asla takıda değil. Mevzu benim bu evlilikte biz olarak hissetmemem. Gözü gönlü aşırı bol bi insanım bugün darda birini görsem cebimde ki son parayı veririm. Ama eşim bu konuda öyle değil ve ona hep bu konu açıldığında şunu dedim mevzu annenlerde değil senin bana o rahatlığı vermemen bu bizim diye hissettirmemen. Lafta bizim ama sadece lafta. Ben bi çeyreği alıp bi kuyumcuya gidip kendime bi kolye bile alamam ama takı bizimmiş. Mevzu kolyede bileklikte değil onun bana biz biriz olarak hissettirmesi. Ve böyle düşünmemek için elimden geleni yaptım ama bir gün oturup sağlıklı düşününce tamda böyle olduğunu anladım. Eve geldim ama aileme gitmeyi düşünüyorum eşyalarımı falan toplayıp. Yani o kadar berbat bi durumun içindeyim ki sağlıklı düşünemiyorum ve bebeğim her şeyden önemli benden bile. Şuan en sağlıklısı ne olur. Aileme anlatmalı mıyım gitmeli miyim yoksa boşansak bile boşanana kadar o mu çeksin gitsin evden.