Anne beni çok zorluyorsun, anne beni çok yoruyorsun.
Yıllardır küfür eden psikolojik baskı uygulayan sensin ben ağzımdan bir şey kaçırınca kullanıp duruyorsun ahlaksız diyorsun.
Yıllardır sinirlendin ve beni de sinirlendirdin, kavgalar ettik bir sürü.
Bir lafımı doğru düzgün anlamadan sinirlenip bir ton laf etme bana artık kaldıramıyorum ya anla artık HAK-SIZ-SIN!
Bir kere kötü bir şey söyleyip de kusura bakma bile demedin ya.
Kaldıramıyorum boş yere beni suçlamalarını anla!
Beni böyle sinirlendiren başka bir insan o olsa bu lafı söyleyeceğim için kaçtı ağzımdan ama yok sen dinlemezsin, bir kere bile dememişmişmişsin, kaç kere dedin bilmiyorum ki!
Normal değil mi yılların birikmişi bendeki de ama aslında alakası yok bununla da! Anneyim ben diyorsun evet ama ben bi çocuk olarak hakkediyor muyum yani bu mu? Sen kötü çocuk görmemişsin.
Çok yoruyorsun beni ya.
Onun bunun söylediğine atlayan her şeye inanan beni değilim ... Sen nereden tasdikledin de diyorsun peki?
Düşünüyorum, bakıyorum ve yorumluyorum.
Ama senin istediğin gibi bir şey demedim ya, yine ben kötüyüm.
Ki doğru düzgün bile anlamadan söylüyorsun.
Ağzımdan çıkana inanmamak da neyin adetiyse bilmiyorum, etrafında ennnn az yalan söylemiş en çok söylememek için kendini sıkan insan benim (önce kendim için, herkese karşı) tamamen sana karşı bu tutumun sergilenmesi gerektiği için bazı zamanlar söyledim evet ve hiç bir zaman pişman değilim ama o anları o kadar az tutmaya çabalıyorum ki senin eserin yalan söylemelerim, ben ben olmayacaksam söylerim ve bu kadar kasarken ben kendimi bu muameleyi kaldıramıyorum! Hele ki saçma sapan konularda.
Belki 2 dk sonra pişman olacağım buraya yazdığımdan bunları söylediğimden ama ben hassasım işte, ben de sinirleniyorum ben de yoruluyorum, ben de insanım, bu tarz şeyleri normalde de kaldıramam ama iyice beni zorlayan da sensin. Üzgünüm. Boşalmam lazım benim de böyle.