KesinlikleŞimdi bile evden çıkmak istemediği zamanlar oluyor şaka gibi. Özellikle cumartesileri ben evdeyken
Sabır diyorsunuz yani..
Çok haklısınız. Sinirlerimi aldırmaya gayret edeceğim
Annem benim yanımda rahat edersin falan filan dedi,bir kayıp bir zorlu gebelikten sonra şehrine taşındım. Çalışacağım zaman banane ben bakmam dedi. Benimde hayatım var bakamam çocuğuna bir tarafına güvenmiyorsan doğurmasaydın dedi. Eşimde kovuldu, süründük, ne zaman eşiminde işe gireceği belli değil,zaten bakıcı yok ortada parada yok, anne nolur bak bebeğe dedim de benle kavga edip küstü sonrasında da her konuyu açınca küsmeye devam etti. Annenizin ellerini öpün,ne anneler var deyip değerini bilin
Tabi her konuda hak veriyorum sizlere. Benim bakıcı olsa tek avantajı şu olacaktı. Benim annem aynı Apt. Da olduğu gibi Kvalidem de aynı apartmanda. Ben daha genç bir bakıcı ile daha çok oyun ablası gibi annelerin kontrolü olur diye düşünmüştüm. Aslında hiç tercihim değil bakıcı ama işte bir seçenekti.
Üzüldüm sizin adınıza. Ben hiç öyle bir durum görmedim. Şimdi 2 düşünüyorum. Hatta bana daha önce ailem hadi 2 çocuk dediğinde cesaretiniz var mı diye onlara sorardım şakayla karışık.Güldüm
Ama çocuğun annesine gitmek istememesi normal mi? Bu iyi bir şey değil. İyi bakılmasıyla da alakası yok. Çocuklar kim istediklerini yaparsa kim şımartırsa onun yanında kalmak istiyor bu sefer anne pasif konuma düşüyor. İyi polis kötü polis olayı. Tabi ki bakıcı büyük mesele ama anneanne babaanne de çocuğu yine anne babanın kuralları doğrultusunda şımartmadan büyütmeli. Kızım teyzesini çok sever ama bana tercih edeceği noktaya gelirse anne-çocuk ilişkimizi sorgularım
Her şey dozunda güzel. Bakmaları güzel bir şey ama buna mecbur değiller. Mecbur olmadıkları halde gönüllü olarak sevdikleri için bunu yapıyorlarsa da biraz çocuğun düzenini korumak adına anneyi dikkate almaları gerekiyor. Kaldı ki siz ev temizliği vs gibi konularda yardımcı da teklif etmişsiniz. Seviyor bakmak istiyor diye de kimse kimsenin çocuğunun sahibi gibi davranmasın bence.
Bu anneniz yüzünden değil. Çocuğunuzun karakteri bu. Kimisi oturup yer, kimisi peşinden koşturur. Ya işten ayrılın ya da bakıcı bulun. Bunları yapmak istemiyorum, annemi uyarıyorum ama dinlemiyor diyorsunuz. Dinlemeyen bir anneye de verilecek tavsiye olmaz diye düşünüyorum. En iyisi siz işten ayrılın madem.
II ııh. Damdan düşmemişsiniz
Çocuğunuzun iştahına vs sadece siz bakıyor olsanız da müdahele edemiyorsunuzki. Ben ücretsiz izindeyim oğluma kendim bakıyorum 22 aylık sadece kahvaltıyı güzel yapıyor, diğer öğünleri muz yoğurt, sürekli yemek yap ve yemesin dök modundayız, ağlayasım geliyor bazen. Bir de hamile kaldığım için emmiyor devam sütü alıyor, hatta ona kalsa tek beslenme kaynağı o devam sütü olacak, siz bakıyor olsaydınız da aynı sorunlar olabilirdi, canınızı sıkmayın o en güvenli ellerdeİşte bu nedenle arada çok kalıyorum.
Yorgunluk değil ki derdim. 2 yaşına geldi 9.5 kg oğlum. 80 cm bile olmadı boyu. Gelişim tablosunun en altında. Sadece yemek saati yada düzeni baltalanınca kendime hakim olamıyorum.
Şu an mesela. Tüm gün hiç birşey yememiş. Su içmiş meyve yemiş sadece. Akşam güç bela oturturdum yemek yedircem annem aklını çelince hoop kalktı sofradan. Y3direbilene aşk olsun.
Neresine geldi bilmiyorum süt istedi ve süt içtişimdi de uyuyor öyle aç bilaç..
