- Katılım
- 16 Nisan 2026
- Mesajlar
- 3
- Emoji Skoru
- 4
- Puanlar
- 1
merhabalar, sadece sizin mesajlarınızı okudum. diğer üyelerin yazdıklarına da göz gezdirdim sadece. dile getiren oldu mu bilmiyorum ama bu konuda beni en çok rahatsız eden şey, eşinizin size en az iki defa "sen çocuk bakamazsın." demesi. diyelim ki yaşından dolayı veya ilk çocuğu istemiyor diye veya x bir sebepten gönülsüz fark etmez, sebep neyse onu söylemesi gerekirdi. kocaman 58 yaşına gelmiş bir insanın sırf gerçeği söylemek istemediği için size yüklenmesi hiç doğru değil. üstelik gördüğüm kadarıyla siz de bu konuya hiç takılmamışsınız. bana kraliçeler gibi bir hayat yaşatıyor diyorsunuz ama ne kadar istediğinizi bildiği halde, daha anne olmadan sizi yetersiz olmakla suçlamakta hiçbir sakınca görmüyor.Merhaba herkese.2023 te 45 yaşındayken evlendim.Evlendiğimiz ilk günden beri hiç korunmadık ama bir kez bile hamile kalmadım.Hsg çekildi bütün tahliller yapıldı.Eşimde sorun yok ama benim yumurtalar sanırım artık işkevini yapamıyor.Bir iki kez de tüp bebek denemesi yaptık yumurtalarım büyümedi.İlk başlarda bebek isteği bu kadar değildi ama farkettim ki zaman ilerledikçe anne olma isteği içimde gittikçe büyümeye başladı ve bir yangına dönüştü ve ben o yangını söndüremiyorum.48 oldum ama benim yaşlarımda annelik duygusunu tatmaya başlayan insanlar ı görüp duydukça da kahroluyorum.Yumurta donasyonunu araştırdım eşime de bahsettim.Sıcak bakmadığını söyledi.Ama eşimin öyle bir huyu var.Bir şeyi ilk teklif ettiğimde kafasına yatmaz yok falan der ama iki gün sonra sen istiyorsan olsun der.Bunun da öyle olacağını düşündüm ikna olur dedim .Bir konuşmamızda sen benim anne olma hakkımı elimden alıyorsun dedim.Tamam iyice bir araştır bakalım dedi.Ben de o hevesle Kıbrısta en iyi hastabelerden biriyle iletişim e geçtim.Dün hemşire aradı beni.O kadar olumlu ve güzel konuştu ki içim gitti.Çok ilgili davrandı ve çok kapsamlı bilgiler verdi.Telefonu kapatıp eşime anlattım sevinçle.Sen çocuk bakamazsın ben o işte yokum dedi.Duvara toslamış gibi beynimden vurulmuşa döndüm.Benden çok da güzel anne olacağını çok iyi biliyor.Ki kendisi de bakar adım gibi eminim.Dünden beri canım çok sıkkın konuşmaya çalışıyor ama hiç konuşasım gelmiyor.Maddi ve manevi hiçbir sorunumuz yok.Bir çocuğa krallar gibi bakarız.6000 bin euro istiyorlar tedavi için ekstralar hariç.Benim için rahatlıkla ödeyebileceğim bir fiyat.Ailem de destek oluyor.Donasyon tedavisini tek başıma karşılayacak gücüm var.Çalışıyorum çok şükür gayet te güzel maaşım var.Maaşım yetmese annem ben karşılarım diyor tedavini.Annemlere yakın bir yerde dayalı döşeli evim de var.Tek başıma zorlansam bile gider orda kalırız ilk zamanlar annemler destek olabilsin diye.Ki eşimin de maddi durumu çok iyi.Esirgemez parasını bundan da çok eminim.En ufak hasta olsam hemen özel hastaneye götürür koşturur yapar.Gel gelelim çocuk konusunda neden böyle yapıyor anlamış değilim.Geçen günkü konuşmamızda ben de istiyorum bir kızım olmasını.Arkadaşlarımın kızlarını gördükçe içim gidiyor diyor.Sorun ne dedim o zaman.Sen bakamazsın tek dediği bu.Yeğenlerim benim elimde büyüdü.Yengem bir yere gidecek olsa bana emanet ederdi.Dünya alem bakabiliyor ben mi bakamayacağım bir çocuğa.Aklıma çok farklı şeyler geliyor.Ya beni sevmediği için istemiyor ya da ilk evliliğinden olan oğlu istemiyor çocuk olmasını.Çünkü bir keresinde öyle bir şeyden bahsetmişti.
Eşim çok iyi biri.Evet hayatımı çok kolaylaştırdı.Tabiri caizse kraliçeler gibi yaşatıyor.Ama anne olma hakkımı elimden alması her şeyi silip süpürdü.Evlat sahibi olma imkanım varken bunun elimden alınması çok zoruma gidiyor.Tamam dese gidip tedavi olsam ve olumsuz sonuçlansa denedim olmadı derim kaderime razı olurum ama bu şekilde çok ağır geliyor bana ve boşanma düşüncesi aklımdan çıkmıyor artık.Taraflardan birinin çocuk istememesi boşanma sebebi bunu kendisi de çok iyi biliyor.Çocuğum olmuyorsa bu sebeple boşanılmaz tabiki.Ama imkan varken bu hakkın elimden alınması hak yemek olmuyor mu?Ekeştirmek için değil gerçekten yapıcı yorum yapacak arkadaşlar dan fikir almak istiyorum
bizzat benim çocukluk hissim devir dedğişti suan 36 yasımda doğururum hiçte bu ssekilde düşünmüyorum o dönem olan durum buydu ki zaten konu sahibi 36 dan oldukça uzak ve tekrar ediyorum hanımefenfi değil beyefendinin yası için yorum yapıyorum
.. Eşimde tabi 46 yaşında benden bittik
bizde kızmız yalnız kalmasın diye son çıkıştan döndük (doğru yalnış Allah bilecek zaman gösterecek) .. Sizi kırmak istemem ama çok çocuk isteyen biri bu yaşı asla beklemez ve bu adamla (yaş ve çocuklu) hiç hayal ettmez .. Anlamasınıda beklemez.. Ben kendimde o enerjiyi 31 de göremedim bir örnekte eltim 41 afaladı kadın aynı senin gibi yaşını hiç gostermıyor bir şekilde evlendi şimdilerde yaşının üstüne çıktı çok ciddi kendide farkında ve rahatsız oluyor kolay değill.. 
