Merhaba hanımlar. Sizlerle uzun bir süredir uğraştığım bir problemi paylaşmak istiyorum. Bir kac senedir esimin isleri dolayisiyla yurtdisindayiz. Düşün ki aynı ülkede bile değilim, bu insanlar ordan buraya bizim hayatımızı karıştırıyor :).. Kısaca; Eşimle birbirimizi çok severek evlendik. Üniversite yıllarından beri arkadaşlığımız oldu. Annesi başından beri beni sevmediğini hissettirdi. Eşimle ailesinin ilişkisinin çok yakın olmamasına bilmeme rağmen bu durumu istismar etmedim. Aksine bana karşı tavrına rağmen saygıda kusur etmedim. Onlarda budurumdan çok hoşnutlardı. Sürekli arayıp soran, davet eden, özel günlerini atlamayan, Kısacası kendilerini fazlasıyla değerli hissettiren bir gelinleri vardı. Tabii evliliğimin ilk zamanlarında böyleydi.Evlenirken herseyi kendimiz yaptik. Daha cok benim ailemin destegi oldu. Onların çok az desteği oldu, borcumuz var diyip Bize destek olamayacaklarını söylediler. İlk çocuğumukucağıma aldıktan sonra bu insanların ne maddi ne manevi yanımızda olmamaları, yaşadığımız problemler karşısındaki duyarsızlıklarıyla onlardan ister istemez çok soğudum. Tavırları beni çok kırdı. Yanlış anlaşılmasın derdim para pul değil. Ama en azından gönül alınabilirdi. Uzerine vazife olmayan işlere sürekli burnunu sokan bir kaynanam ve lafini sözünü bilmez kocası. Sürekli akıl veren insanlar. Ben de maalesef artık tahammül sınırları kalmadı. Birkaç kez kendilerini uyardım. Haddini aşmaması konusunda. Bu yüzden birçok kez tartışma yaşadık. Dolayısıyla ben bu sürekli akıl verme modundan hoşlanmadığımı defalarca hem dolaylı hem en açık şekilde ikisine de söyledim. Eşimin ve çocuğumun hatrına tekrar barışttım. Herşey yoluna girdi zamanla, arıyoruz konuşuyoruz, mesafeli değil, eskisi gibi. Kadında benim yüzüme çok iyi. Problem; Eşimle yurtdşındayız birkaç senedir. İkinci çocuk planımız vardı ama ben cesaretedemiyordum. Eşim çok yoğun çalışıyor ve ben ilk çocuğumu çok yalnız ve zorluklarla büyüttüm. Neyse hamile kaldım. Ama hamile olduğumu öğrenince paniğekapıldım. Maddi manevi kaygılar. Ülkemizin malum durumu. Kayınvalideme ve anneme de hamile olduğumu söylemiştim. Sonra kayınvalidem beni aradığında o an ki ruh halimle pişman olduğumu belki aldırabileceğimi söyledim. Ama sonra belki bunun hormonal bir durum olduğunu bu duygunun belki geçeceğini desöyledim. Paylaşmadaki amaç biraz rahatlatılmaya, cesaretlendirilmeye ihtiyacım vardı. Ve neticede karşımdakide bir anne ve kadındı. Bana bunu annen biliyor mu diye sordu. Ben de böyle bir karar alırsam söylemeyeceğimi. Çünkü benim annem yaşlı bir kadın ve hasta. Kayınvalide gibi genç değil. Üstelikte dindar. Yani birşey olsa Allah korusun burdan benim ülkeye dönmem çok zaman alır. Hal böyleyken, Böyle bir kararı anlamayacağını ve onu çok üzeceğini ve söylemeyeceğimi anlattım. Velhasıl gerekçelerimi kendisine söyledim kendisini de söylememesi konusunda uyardım.Olurmu canım ne münasebet dedi. Ve kendiside böyle bir karar karşısında üzüleceğini söyledi ama karar sizin dedi.Neyse ertesi gün bu duygu geçti. Buradaki Türk ve yabancı arkadaşlarım bunun çok normal olduğunun ikinci çocukta kendilerinin de böyle bir ikilem yaşadığınıanlatıp beni cesaretlendirdiler. Ki bu duygu gerçekten geçti. Ben de kayınvalideye üzülmesin diye mesaj attım. Bu duygunun geçtiğini zaten ben bebeğime kıyamam dedim. Bikaç zaman sonra Annem aradı. Başladı ağlamaya çocuğu aldıracakmışsın diye. Ben de her nekadar cevabını bilsem de bunu nereden duydun diye sordum. O da kayınvaliden söyledi dedi. Çok öfkelendim. Annem benisakinleştirmeye çalıştı. Kadını aradım ulaşamadım. Msj attım. Ne hakla benimseninle paylaştığım bu durumu söylememen gerektiğini bile bile anneme söylersin? Sen ne kadar empatiden yoksun bir insansın.Hep aynı densizlik pes! Diye. Sonra bu insanlar bize gidiyorlar. Bizimkiler el üstünde tutuyor. Sonra bukadın sizi internetten görüştüreyim diye güya tlfonınu açıyor. Annem saat farkı dolayısıyla onlar uyuyordur desede açıyor. Benim gönderdiğim msjı okuyor. Ve daha önce yine ona kızdığım ta bir sene önceki msjları saklamış onları da okuyor. Sonra başlıyor arkamdan benim evimde benim aileme benim hakkımda saydırmaya. Senin kızın şöyle saygısız böyle bilmem ne. Neyse bunlar bizden ayrılınca bizimkiler birbirine giriyor. Babam anneme kızıyor niye kadının söyledi şeyi bana söyledi diye. Hayır ben orda olsam yüz yüzeyken yapılsa o kadar kızmam. Sinsi sinsi yüzüme gülüp arkamdan msjları saklayıp bunları yapmanın planlarını kurmuş. Bu bi insana bel altı vurmaktır. Beni beğenmeyebilirsin, beğenmiyorsan mesafekoyarsın. Evine gidip kalbini bir gün kırmamış insanlara evladı hakkında bunları söylemek, o kadıncağızı kocasının yanında zor duruma düşürmek.. Ben bunlardıöğrenince benimle ne de çocuğumla bir ilişkiniz kalmadı dedim. Sonra bu kadına neden böyle bir çirkinlik yaptığını sordum. İlk önce eşim arayıp çok kızdı kız senle bişy paylaşmış niye gidip söylüyorsun, milletin evini niye karıştırıyorsunuz? Diye. O da ben annesine böyle bir şey söylemedim kulağı iyi duymadığı için yanlış anlamıştır demiş. Sonra ben aradım bana tlfonfa bana Benim oğlum mutsuz sen onu mutsuz ediyorsun ailesine böyle davranılmasından mutsuz diye bağırmaya başladı. Bütün bunlar kendi başının altından çıkmasına rağmen? Eşime bunu söyledim. O da annesine kimin kimle mutlu olduğuna siz mi karar veriyorsunuz dedi. Üzerinize vazife olmayan işlere kalkıştınız dedi. Siz o kızın sayesinde aile oldunuz ama o kız sizin sorumsuzluklarınızdan çok yara aldı dedi. Kadın Bana da anneme böyle bişey söylemediğini yanlış anladığını söyledi. Sonra Facebook tan annenizin içinin ısınmadığı insanlardan uzak durun anneler bilirler yada edepsiz insan vs gibi paylaşımlarını gördüm. Ve anladım ki. Bukadın çoktan başka hesaplara girmiş. Bilirsiniz sosyal medyada özlü söz paylaşıp kendini ulvi bir kişi gösterme çabasında ilginç bir güruh var. Bu kadının ne zaman bisıkıtısı olsa bunu yapıyordu ciddiye almıyordum, hatta gönlünü almaya çalışıyordum.Ama bu kez çok ileri gitmişti. Annemle tekrar tekrar konuştum. Böyle bir şeyin yanlış anlaşılmasınn mümkün olmamasına rağmen sordum. Annem de tlfonda aldırmayı düşündüğümü sonra vazgeçtiğimi söylediğini anlattı. Keşke elim kırılsaydı da aramasaydım dedi. Korktuğunu ve bir anne olarak aramasından dolayı bile kendinisuçlu hissetti. Kadına hamile bir insana bunları neden yaptığını anneme söylediğini bildiğimi ve sırf daha önceki çözemediği karın ağrılarından ve o denssiz lafınınaltında kalmamak İçin bunları yaptığını söyledim. Utanmadan yalan söylüyorsundedim. Artık karı koca geri adım atamayacak durumdalardı. Eşime msjlarattılar, annesiyle kızı tezgah kurdu. Ben öyle bişey söylemedim. Ben yalancı değilim onlar yalancı diye. Bizimkiler anne babadir uzmeyin diyorlar bu arada esime de banada. Kadin yapti bisey Ama donemedi iste diyorlar. Esime attiklari senaryo yaziyor tezgah kuruyor lflarini bilmiyorlar tabii.Kadin en son Eğer söylediysem ölmüş babamla zina edeyim dedi!! Ve kocası kadının yalanını destekledi!! Bunları duyanbizimkiler şok geçirdi. Ama herzaman annem, kizim kocanin anasiyla babasi biz dunyanin en kotu insani olsak sen bizden vazgecermisin dediler. Ilimli olmaya calistilar. Butun iliskimi kestim. Esim gorusuyor. Torunlariyla gorusmelerini icim almiyor ve izin vermiyorum. Esim kararima saygi duyuyor. Kadin arkamdan butunakrabalarina benim ne kadar kotu bir insan bir anne bir es oldugumu anlatiyor. KonuCok uzun oldu Ama durum bu. zaten hayatımız yeterince zor. Bir de bu anne baba sıfatındaki insanların bunları yapmaları bana çok ilginç geliyor. Çünkü benim yetiştiğim aile ortamında hiç böyle bişey görmedim. Annemin de gelinleri var. Anlaşamadıkları konular elbette oluyor. Ama hiç bir gün ne annemden ne babamdan gelinleri hakkında ne gelinlerine ne oğullarına bu kişi seni mutsuzediyor demediler. İnsanların mahremlerine girmediler. Bir dertleri olsa annemsabahlara kadar uyuyamaz kendine derteder.