• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

Kimsem yok

1 senedir oturduğum evdeyim ama şehirde de yeni olduğumdan kimsem yok, komşularla da pek görüşemiyoruz, o kadar bunaldım ki. 30 küsür yaşında kadınım, bugün baya oturup hüngür hüngür kimsem yok diye ağladım, uzun soluklu arkadaşlıklarım var ama hepsi öyle uzak şehirlerde ki ben nasıl arkadaşlık kuracağımı bilmiyorum. Bizim yaşlarda zaten herkesin oturmuş bir çevresi oluyor, herkes yiyeceği kazıkları yemiş dışa temkinli de oluyor haliyle, ne yapacağımı şaşırdım artık. Ben bunu şu şekilde çözdüm diyebilecek biri vardır umarım…
Komşularınızı birgün oturmaya çağırın.Yakın bulduklarınızı sabah kahvesine çağırın.İlk adımı siz atın isterseniz.
 
1 senedir oturduğum evdeyim ama şehirde de yeni olduğumdan kimsem yok, komşularla da pek görüşemiyoruz, o kadar bunaldım ki. 30 küsür yaşında kadınım, bugün baya oturup hüngür hüngür kimsem yok diye ağladım, uzun soluklu arkadaşlıklarım var ama hepsi öyle uzak şehirlerde ki ben nasıl arkadaşlık kuracağımı bilmiyorum. Bizim yaşlarda zaten herkesin oturmuş bir çevresi oluyor, herkes yiyeceği kazıkları yemiş dışa temkinli de oluyor haliyle, ne yapacağımı şaşırdım artık. Ben bunu şu şekilde çözdüm diyebilecek biri vardır umarım…
Çalışabilirsin,kursa gidebilirsin aman bu devirdede arkadaş olsa ne olacak ya millet yılan olmuş
 
Kaynananın korkusundan nasıl kimse sana gelemiyor,ne alaka???

Komşularınızı birgün oturmaya çağırın.Yakın bulduklarınızı sabah kahvesine çağırın.İlk adımı siz atın isterseniz.

Komşularım hep eşimin akrabaları ve köylüleri, hatta öyle ki arkadaşları ve arkadaşlarının eşleri de hep akraba ve köylüleri… 30 yaşına kadar kendimi herkesle anlaşabilir biri olarak görürdüm, tüm kültürlere de bi noktada uyum sağlayabilirim derdim ama sanırım benim de sınavım bu oldu. Eşimle iyiyiz şükürler olsun ama aileyle ne yapsam olduramadım, karşılıklı geçinmeye gönlü olmalı insanların yoksa ne yapsan ne etsen de olmuyor işte… Çok çabaladım ama olmayacağını net görünce tüm kapıları kapattım, bakınca buna biraz da zorlandım açıkçası, işlerine gelmeyen her konuda beni yalnız bırakmakla tehdit ediyorlardı… Şimdi herkes kendi hayatına bakıyor sözde ama kim bana merhaba dese alttan alta sorguya çekiliyor, daha evimden çıkmadan aranıp evimde ne işi olduğu soruluyor, kim bana gelmek istediğini iletse bana sorulmadan misafir kabul etmediğim ya da görüşmek istemediğim söyleniyor böyle böyle saçmalıklar hep…
 
Genel sağlığım eh işte ama bu durum da inanın ruhsal sağlığı etkileyecek noktalara gelebiliyor, aynı şehirde 3. senem daha önce oturduğum yerde komşu edinebildim ama şu an oturduğum yerde imkansız, hepsi eşimin akrabaları ve kendi içlerinde bile öyle kaos halindeler ki ben dışardan olduğumdan bende sürekli kusur arayan tipler. Akraba olmayanlar da uzun senelerdir burada oturan kimseler ve eşimin annesinin korkusundan gelip gidemiyorlar bile… Kurslara da katılıyorum aslında ama hep kendi gruplarıyla gelenler oluyor, hiç benim gibi tek katılan yok.
Valla aynı durumdayım bende kimsem yok ama alıştım, hatta işe girdim çalıştım çevre yapıyım diye çalışırken iyiydim çıkmak zorunda kaldım ,yine çevrem yok herkes hayat telaşesinde,arkadaş edindim ama görüşemiyorsunki herkes hep bir koşturmacada özellikle büyük şehirde herkes çalışıyor zaten millet zar zor ailesiyle vakit geçirebiliyor
 
Valla aynı durumdayım bende kimsem yok ama alıştım, hatta işe girdim çalıştım çevre yapıyım diye çalışırken iyiydim çıkmak zorunda kaldım ,yine çevrem yok herkes hayat telaşesinde,arkadaş edindim ama görüşemiyorsunki herkes hep bir koşturmacada özellikle büyük şehirde herkes çalışıyor zaten millet zar zor ailesiyle vakit geçirebiliyor
Bakınca ben de uzun yıllar tek kaldım aslında, üniversiteden sonra hep bi savruluş oldu farklı şehirler vs ama artık hayatım belli bir rutinde şükürler olsun şikayetçi değilim asla ama şöyle haftada bi yarım saat bile olsa karşılıklı kahve içebileceğimiz, dertleşmek bile değil inanın bir merhaba nasılsın ben de iyiyim diyebileceğim birini istiyorum resmen.
 
Çnemli olan sağlığın var mı??Ben bunu klişe bir söz dizisi diye yazmadım.Kurslara katılabilirsin en güzel sosyalleşme yöntemi.Mesela ben de çok istersim kurslara gitmek ama birsürü hastalığım var.Komşuluk seviyosan pişir bir kek çal karşı komşunun kapısını gel bir kahve içelim tanışalım de.Hiç üzülme sağlığın yerindeyse kimseye ihtiyacın yok.İlla insanlarla olayım diyosan çalışabilirsin.
Karşı veya herhangi bi komşu şunu yapsa cinnet gelir mesela bana :KK53: Saçma sapan bi tip de çıkabilir karşısındaki, sonra uğraş dur sınır çizmek veya kurtulmak için. Arkadaşlık bu şekilde kurulmaz 🙄
Kurslar varsa gitmenizi ben de tavsiye ederim ama direkt arkadaş bulma odaklı bakmayın; kafanız dağılır, hareket olur.
 
1 senedir oturduğum evdeyim ama şehirde de yeni olduğumdan kimsem yok, komşularla da pek görüşemiyoruz, o kadar bunaldım ki. 30 küsür yaşında kadınım, bugün baya oturup hüngür hüngür kimsem yok diye ağladım, uzun soluklu arkadaşlıklarım var ama hepsi öyle uzak şehirlerde ki ben nasıl arkadaşlık kuracağımı bilmiyorum. Bizim yaşlarda zaten herkesin oturmuş bir çevresi oluyor, herkes yiyeceği kazıkları yemiş dışa temkinli de oluyor haliyle, ne yapacağımı şaşırdım artık. Ben bunu şu şekilde çözdüm diyebilecek biri vardır umarım…
Bence her insan kendine yete bilmeli. Mesela ben yalnizken kendime rahatlikla ugraslar bulabiliyordum daha çocukken. Annem der noynamak için kimseye ihtiyacin olmazdi. Ama ablam yaninda birileri yoksa sıkılıyor. Ben şimdide kendime ugraslar bula biliyorum. Hatta yalnizken daha iyi geliyor. Çocugum uyudukdan sonra esimle de vakit gecirdikden sonra benim altin saatlerim film izlerim, boncuklardan bileklik falan yaparim, kitap okurum, tatli yaparim. Şu an annelik iznindeyim bolluca kendi sevdigim seylerle ilgilenmeye zaman ayirmaya calisiyorum
 
Komşularım hep eşimin akrabaları ve köylüleri, hatta öyle ki arkadaşları ve arkadaşlarının eşleri de hep akraba ve köylüleri… 30 yaşına kadar kendimi herkesle anlaşabilir biri olarak görürdüm, tüm kültürlere de bi noktada uyum sağlayabilirim derdim ama sanırım benim de sınavım bu oldu. Eşimle iyiyiz şükürler olsun ama aileyle ne yapsam olduramadım, karşılıklı geçinmeye gönlü olmalı insanların yoksa ne yapsan ne etsen de olmuyor işte… Çok çabaladım ama olmayacağını net görünce tüm kapıları kapattım, bakınca buna biraz da zorlandım açıkçası, işlerine gelmeyen her konuda beni yalnız bırakmakla tehdit ediyorlardı… Şimdi herkes kendi hayatına bakıyor sözde ama kim bana merhaba dese alttan alta sorguya çekiliyor, daha evimden çıkmadan aranıp evimde ne işi olduğu soruluyor, kim bana gelmek istediğini iletse bana sorulmadan misafir kabul etmediğim ya da görüşmek istemediğim söyleniyor böyle böyle saçmalıklar hep…
Halk eğitim kurslarına varsa belediyenin spor tesisine başvurun.Birsürü arkadaşınız olur.
 
Bence her insan kendine yete bilmeli. Mesela ben yalnizken kendime rahatlikla ugraslar bulabiliyordum daha çocukken. Annem der noynamak için kimseye ihtiyacin olmazdi. Ama ablam yaninda birileri yoksa sıkılıyor. Ben şimdide kendime ugraslar bula biliyorum. Hatta yalnizken daha iyi geliyor. Çocugum uyudukdan sonra esimle de vakit gecirdikden sonra benim altin saatlerim film izlerim, boncuklardan bileklik falan yaparim, kitap okurum, tatli yaparim. Şu an annelik iznindeyim bolluca kendi sevdigim seylerle ilgilenmeye zaman ayirmaya calisiyorum
İnsan elbette kendine yetebilmeli ama insan aynı zamanda sosyal da bir varlık ya hani, günümüzde ne kadar zor olsa da 1-2 merhaba edecek ya da arada karşılıklı bir kahve içecek birini arıyor bence ya… 18 yaşında aile evinden çıkmış, küçük bi ilçeden İstanbul’a taşınmış, oradan başka şehirlere taşınmış hepsinde gurbeti dibine kadar yaşamış, hatta pandemide bir doğu ilinde tek başına bebek doğurup büyütmüş biriyim… İş kendini oyalamaksa ben o işte de gayet iyiyim. Kitap okuyorum, kanaviçe işliyorum, mutfakla uğraşıyorum, seramik yapıyorum, yenilerde çiniye başladım… Mesele bunlar değil, birçok kişi anlamıyor farkındayım, umarım anlamazsınız da ne diyeyim.
 
Back
X