Komşularım hep eşimin akrabaları ve köylüleri, hatta öyle ki arkadaşları ve arkadaşlarının eşleri de hep akraba ve köylüleri… 30 yaşına kadar kendimi herkesle anlaşabilir biri olarak görürdüm, tüm kültürlere de bi noktada uyum sağlayabilirim derdim ama sanırım benim de sınavım bu oldu. Eşimle iyiyiz şükürler olsun ama aileyle ne yapsam olduramadım, karşılıklı geçinmeye gönlü olmalı insanların yoksa ne yapsan ne etsen de olmuyor işte… Çok çabaladım ama olmayacağını net görünce tüm kapıları kapattım, bakınca buna biraz da zorlandım açıkçası, işlerine gelmeyen her konuda beni yalnız bırakmakla tehdit ediyorlardı… Şimdi herkes kendi hayatına bakıyor sözde ama kim bana merhaba dese alttan alta sorguya çekiliyor, daha evimden çıkmadan aranıp evimde ne işi olduğu soruluyor, kim bana gelmek istediğini iletse bana sorulmadan misafir kabul etmediğim ya da görüşmek istemediğim söyleniyor böyle böyle saçmalıklar hep…