günaydın kıslar...
sabah erkenden işitme ve zihinsel engelliler'e gittim göreyim hemde müdürden gerekli bilgileri alayım ve araştırma yapmış olayım diye..gitmez olaydım..dönüşte arabada katıla katıla ağladım....hala kendime gelebilmiş değilim.ışıklarda yanımda bir araç durdu eçinde orta yaşlarda bir çift vardı kadın işaret etti camımı açtım.hayırdır kızım iyimisiniz dedi..kadına zordan iyiyim dedim..saatleri çok uygun bana,saba erkenden işim bitecek ve müdür bey işin bittiği zaman gidebilirsiniz hocam dedi(normalde işimiz bitsede akşm üstü 4'e kadar tutuyor bir çok okul)hatta sabah çocuğu götürebileceğim bakım odaları bile var.bakıcı ablalarda var.(engelliler okullarında aynı kreşlerdeki gibi wc,yedirme içirme vs..gibi işler için bulunurlar)benim saatim az diye böyle bir ayrıcalıkta tanıdı müdür bey sağolsun.normalde hiç bir öğretmenin çocuğu bakılmıyor yani.ama ben sabah çok erken saatte başlayıp kısa sürede döneceğim için bu imkanı sağladılar ...
ama ben eğer orda başlarsam kendime gelmem ve alışmam sanırım uzun zaman alacak...çok fazla hassas bi yapım var.hele çocuk olduktan sonra hepten sulu zırtlak bi şey oldum ben.eşim nöbetçi olduğunda oğlum bazen babamı özledim diye ağlar bende ağlarım onunla..o derece sulu bi şey oldum çıktım...
walla kızlar çocuklara arada kızıyoruz falan ya...ben artık kızamıycam gibime geldi.ordaki çocukları görünce bir daha kızarsam dillerim tutulsun dedim içimden kendime..en büyük nimet sağlık gerçekten.varsın kudursunlar..sağlıklılar,akıllılar ya çok şükür ,oynasın kudursunlar ne yapalım..başka türlü üzülmektense....(allah korusun yarabbim)
durmadan başını sallayanlarmı,görmediği için yürümekte zorlananlarmı,durup durduk yere bağıran çağıranmı...ayyy ...walla şu an bile ağlamama engel olamıyorum.sinirim bozuldu ...ben orda nasıl çalışıcam.allahım dirayet güç kudret ver yarabbim bana...dışarda bekelyen veliler vardı ağlayarak çıktığımı gördüler.daha okulda müdürün odasından çıktım istemsizce süzülmeye başladı zaten yaşlar.gözlüklerimi taktım gören olmasın diye ama velilerden görenler oldu.hızlıca çıkayım diye oğlumuda kucaklarım çıktım.velilerden görenler sizin neyiniz var hayırdır okulamı almadılar diye ağlıyorsun diye sordu 2 bayan..ne diyeceğimi bilemedim.yo yok öyle bi şey dedim kendimi arabaya zor attım.eve geldim oğluma sarıldım ,allaha binlerce sonsuz kere şükrettim ağladım ağladım....içim dağlanmış vaziyette.anne olmasaydım bu kadar etkilenirmiydim bilmiyorum.ben mesleğe ilk başladığım yılda işitme engellilerdeydim ama onların zekalarında bişey olmadığı için ve ben çocuk sahibi olmadığımi için bu kadar kötü olmamıştım....
yarın tercimi yapmış olarak m.e.b'e evrakımı teslim etmem gerek ve ben karar veremedim veremiyorumda...ne yapacağım ben...