Kocanız değişmeyecek çünkü karakteri böyle bunu kabul etmelisiniz. Terapiye gidebilirsiniz kendiniz için ve evliliğinize devam edecekseniz umursamamalısınız. Hobi edinin sevdiğiniz şeylerin kursuna gidin çalışmaya başlayın yada mesleğiniz varsa onu icra edin. Kendinizle ilgilenin kısacası. Bana kalırsa kendinize bu eziyeti edeceğinize ayrılın daha iyi. İlgisizlik, aileye eşe vakit ayırmamak, iki güzel söz söylememek bunlar tamamen psikolojik şiddet. Ve açık söylemek gerekirse sizi elde etmesiyle ilgili değil eşiniz sizi sevmiyor. Seviyor olsaydı bunları söylemenize gerek kalmadan yapardı ki söyleseniz bile yapmıyor. Nereye kadar buna katlanabilirsiniz bilmiyorum ama bence biraz kendi değerinizi hatırlayın. Çok erken yaşta evlenip anne olmuşsunuz Allah çocuklarınızı size bağışlasın ama bundan sebep sevginin ilginin aile bağlarının ne demek olduğunu bile bilmiyorsunuz. Bilseniz kendinize bunu yaşatmazsınız. Bence bir düşünün derim. Yuva yıkmak kolay değil tabi ama hayat böyle geçmez.Merhabalar arkadaşlarben 12 yıllık evliyim bir dönem eşimin ailesiyle sıkıntılar yaşadık onları atlattım ben hastalandım hastalığımı atlattım şimdi en ufak şeylere sinirleniyorum üzülüyorum sinirlerim çok yıpranık halde 3 tane çocuğum var eşim böyle tam kütük hiç halden anlamaz çocuklarla ilgilendiği yok işten kahveye akşam eve gelir , ben de ister istemez sitem ediyorum ben böyleyim diyor ama ben böyle değildim senin için bir sürü fedakarlıklar yaptım sen de benim için birşeyler yap çok şey istemiyorum çocuklarım Ergen laf dinlemiyorlar eve vaktinde gel akşam huzurunu yakalayalım arada bir ailece etkinlik yapalım bana da biraz kibar davransın. Diyorum acaba beni kolay elde ettiği için mi bu kadar böyle yapıyor benim babam yok istemeye geldiler dayımgil de verdi benim hiçbir şeyden haberim yok zaten teyzemin oğlu 15 yaşındaydım nişanlandığımda 16da evlendim 17'de anne oldum bebeğim kucağımdayken bir daha bebeğim oldu ve bu arada Birlik oturuyorum bir sürü insanın içinde o yaşta. Arkadaşlar neyse çok uzatmayayım çok bunalmış bıkmış yıpranmış durumdayım Bir yandan da kendisini de seviyorum ama anlaşılmak da istiyorum sevinmek değer görmek bu hisler nasıl bir şey hiç bilmiyorum artık ben de istiyorum nasıl yapabilirim ne olur akıl verin
Ailem dağınık dediğim gibi zaten başta baba yokbu durumda bi psikologa gidebilirsin çünkü bu dönemi tek başına atlaramayabilrisin ve bu çok normal seni en iyi anlayan psikolog olur büyük ihtimalle ya da kocana da danışıp isterse bi aile terapisi alabilirsin en mantıklısı bu gibi duruyor şuan.Ve bu süreçte aileden güvendiğin destek aldığın birine bu durumu açıp içini açabilirsin.umarım yardımcı olabilmisimdir
Yaptıramıyorum ki nişanlık süreci ile beraber 13 yıldır aynıMalesef isteyerek, talep ederek yaptıramazsınız bunları. İçinden gelmesi gerek eşinizin. Boşanmak seçenek değil sanırım. O zaman kabulleneceksiniz yapacak hiçbir şey yok
Seni seviyorum diyor yani aksi bir şeyini de görmedim bana karşı sosyal medyasında v.s ama iyi bir şeyini de görmedim varsa yoksa işim de ilerleyeyim kök ailesi ne derlerse affedersiniz köpek gibi peşlerinde ve kahve bağımlılığı. Ben ona ailenden de uzaklaş demiyorum arkadaşlarından da kop demiyorum sadece var olduğumu hissetmek istiyorum ben de burada varım çocukların da var bizimlede ilgilenKuzenlerin aşk evliliği yapmadığı malum ama ilişkinin aşka evrildiğini de görmedim.
Biyolojik olarak da çekim olmuyor ondan sanırım.
Tavsiye verecek olursam düzelmez ya böyle devam edeceksin ya ayrılacaksın.
mutlu olmak istiyorsun aslındaMerhabalar arkadaşlarben 12 yıllık evliyim bir dönem eşimin ailesiyle sıkıntılar yaşadık onları atlattım ben hastalandım hastalığımı atlattım şimdi en ufak şeylere sinirleniyorum üzülüyorum sinirlerim çok yıpranık halde 3 tane çocuğum var eşim böyle tam kütük hiç halden anlamaz çocuklarla ilgilendiği yok işten kahveye akşam eve gelir , ben de ister istemez sitem ediyorum ben böyleyim diyor ama ben böyle değildim senin için bir sürü fedakarlıklar yaptım sen de benim için birşeyler yap çok şey istemiyorum çocuklarım Ergen laf dinlemiyorlar eve vaktinde gel akşam huzurunu yakalayalım arada bir ailece etkinlik yapalım bana da biraz kibar davransın. Diyorum acaba beni kolay elde ettiği için mi bu kadar böyle yapıyor benim babam yok istemeye geldiler dayımgil de verdi benim hiçbir şeyden haberim yok zaten teyzemin oğlu 15 yaşındaydım nişanlandığımda 16da evlendim 17'de anne oldum bebeğim kucağımdayken bir daha bebeğim oldu ve bu arada Birlik oturuyorum bir sürü insanın içinde o yaşta. Arkadaşlar neyse çok uzatmayayım çok bunalmış bıkmış yıpranmış durumdayım Bir yandan da kendisini de seviyorum ama anlaşılmak da istiyorum sevinmek değer görmek bu hisler nasıl bir şey hiç bilmiyorum artık ben de istiyorum nasıl yapabilirim ne olur akıl verin
Çok ayrılmak istiyor bir yanım diğer yanımda 3 çocuk onlar ziyan olmasın dağınık ailede büyümesinler istiyorum. Korkuyorum gelecekleri benim gibi olmasın elimden geldiğince onlar için bu hayatta kalmaya çalışıyorumKocanız değişmeyecek çünkü karakteri böyle bunu kabul etmelisiniz. Terapiye gidebilirsiniz kendiniz için ve evliliğinize devam edecekseniz umursamamalısınız. Hobi edinin sevdiğiniz şeylerin kursuna gidin çalışmaya başlayın yada mesleğiniz varsa onu icra edin. Kendinizle ilgilenin kısacası. Bana kalırsa kendinize bu eziyeti edeceğinize ayrılın daha iyi. İlgisizlik, aileye eşe vakit ayırmamak, iki güzel söz söylememek bunlar tamamen psikolojik şiddet. Ve açık söylemek gerekirse sizi elde etmesiyle ilgili değil eşiniz sizi sevmiyor. Seviyor olsaydı bunları söylemenize gerek kalmadan yapardı ki söyleseniz bile yapmıyor. Nereye kadar buna katlanabilirsiniz bilmiyorum ama bence biraz kendi değerinizi hatırlayın. Çok erken yaşta evlenip anne olmuşsunuz Allah çocuklarınızı size bağışlasın ama bundan sebep sevginin ilginin aile bağlarının ne demek olduğunu bile bilmiyorsunuz. Bilseniz kendinize bunu yaşatmazsınız. Bence bir düşünün derim. Yuva yıkmak kolay değil tabi ama hayat böyle geçmez.
Hayır 6 yıl oturduktan sonra karşısına taşındık ne kadar uzaklaşmışım değil mimutlu olmak istiyorsun aslında
biraz özgürlük
eşinden biraz ilgi ve sevgi istiyorsun
sorun ve suç sende değil
15 yasında seni muhtemelen eve yük olmasın diye evlendiren dayınlarda
hala eş ailesiyle mi yasıyorsun
evet biraz öyle olmuşHayır 6 yıl oturduktan sonra karşısına taşındık ne kadar uzaklaşmışım değil mi
Artık dayanılmaz hale gelmişti iki bekar kayın evde çalışmıyor yatıyor kaynanam öğlen iş görüyorsun diyor sabah süpürge açsam onlar kızıyorlar çocuklarımın yaramaz zamanları onları parka indirmem bile laf oluyordu evde iş görmeden kaçıyormuşum evde olsam çocuklarım göze batıyordu amcalara sürekli bağırıyor da onlara en sonunda küçük kaynıma annesi doldurmuştu büyük ihtimal üstüme geldi ben de bağırdım bana vurmaya kalkisti o an hemen dışarı attım kendimievet biraz öyle olmuş
onlarla aranız nasıl
nasıl tasınmaya ıkna ettın
iyi ki evleri ayırmışsınızArtık dayanılmaz hale gelmişti iki bekar kayın evde çalışmıyor yatıyor kaynanam öğlen iş görüyorsun diyor sabah süpürge açsam onlar kızıyorlar çocuklarımın yaramaz zamanları onları parka indirmem bile laf oluyordu evde iş görmeden kaçıyormuşum evde olsam çocuklarım göze batıyordu amcalara sürekli bağırıyor da onlara en sonunda küçük kaynıma annesi doldurmuştu büyük ihtimal üstüme geldi ben de bağırdım bana vurmaya kalkisti o an hemen dışarı attım kendimi
Çocukların ziyanlık bir durumu yok, evde huzursuzluk varsa çocuklarda o evde sağlıklı yetişemez. Zaten çocuklarınız büyümüşler anladığım kadarıyla. Maddi yönden istiyorlarsa babalarıyla kalsınlar. Siz öncelik olarak kendinizi kurtarmaya bakın. Kimseniz yokmuş durumunuza üzüldüm açıkçası. Ama hiç bir şey için geç değil isteseniz yaparsınız. Profilinizde yaşınız 29 gözüküyor doğruysa herşeye sıfırdan başlayabilecekte bir yaştasınız. Çalışmaya kendinize odaklanmaya başlayın iş tecrübeniz olmasa da zamanla ilerletirsiniz her şeyi bir süre birikim yaptıktan sonra da kendi evinize çıkarsınız boşanma davası açıp. Kendi hayatınızı siz bilirsiniz tabi ama eşiniz daha fazla kusurluysa tazminat da talep edebilirsiniz. Önemli olan istemek gerçekten bunları yaparsanız açıktan okulda okursunuz hatta üniversite bile okursunuz kaç yaşından sonra okuyan insanlar var eğer gerçekten yapmak istiyorsanız kendinize güvenin.Çok ayrılmak istiyor bir yanım diğer yanımda 3 çocuk onlar ziyan olmasın dağınık ailede büyümesinler istiyorum. Korkuyorum gelecekleri benim gibi olmasın elimden geldiğince onlar için bu hayatta kalmaya çalışıyorum
malum küçük yaşta evlenince okulda bırakmak zorunda kaldım sonrasında da yaşam mücadelesinden açıktan yazılsam da bitiremedim liseyi.
Kızlar 11 , 10 yaşlari oğlum 2 yaşındaiyi ki evleri ayırmışsınız
bence bir işe girip ekonomik özgürlüğünüzü kazanmaya bakın
çocuklar kaç yasında
Özgüven eksikliği çok doğru diyorsunuz benimle yaşıt ama yeni evlenen eltimde dedi seni açmamiz lazim doğru önce kendimi önemsemem güvenmem lazım gerisi gelsinÇocukların ziyanlık bir durumu yok, evde huzursuzluk varsa çocuklarda o evde sağlıklı yetişemez. Zaten çocuklarınız büyümüşler anladığım kadarıyla. Maddi yönden istiyorlarsa babalarıyla kalsınlar. Siz öncelik olarak kendinizi kurtarmaya bakın. Kimseniz yokmuş durumunuza üzüldüm açıkçası. Ama hiç bir şey için geç değil isteseniz yaparsınız. Profilinizde yaşınız 29 gözüküyor doğruysa herşeye sıfırdan başlayabilecekte bir yaştasınız. Çalışmaya kendinize odaklanmaya başlayın iş tecrübeniz olmasa da zamanla ilerletirsiniz her şeyi bir süre birikim yaptıktan sonra da kendi evinize çıkarsınız boşanma davası açıp. Kendi hayatınızı siz bilirsiniz tabi ama eşiniz daha fazla kusurluysa tazminat da talep edebilirsiniz. Önemli olan istemek gerçekten bunları yaparsanız açıktan okulda okursunuz hatta üniversite bile okursunuz kaç yaşından sonra okuyan insanlar var eğer gerçekten yapmak istiyorsanız kendinize güvenin.