Ben bunların unutmakla falan alakası olduğunu sanmıyorum, insan borcunu nasıl unutabilir? Benim aklım hayalim almıyor. Bal gibi de üzerine yatıyorlar. Benim oda arkadaşım çok yapardı. Öğrenciyiz, aynı odada kalıyoruz falan, bazen bazı şeyleri ortak alırdık marketten, güya parası yarı yarıya. Ben sana para çekince veririm deyip vermemeler falan. Otobüse bineriz, bozuk yok der hadi onun parasını da veririm ama sonrasında geri vermez falan. Bi keresinde hiç unutmam beni çok sinir etti. Benden 2 ya da 3 lira, bilemiyorum ama almıştı ve güya para çekince verecekti. Ben odada otururken hanımefendi gelirken kantine uğramış, yığınla abur cubur falan almış, bana olan borcu umurunda değil. Hatırlatmak zorunda kaldım, verdi. Ama söylemeyle mi olacak? Hiç sevmem. Bi kere daha 1,5 TL mi ne bişey için istemişti, verdim yine geri dönüşü olmadı. Ben de bu defa suratına söylemek istemedim çünkü artık ben utanır olmuştum. İnsanı geriyor böyle şeyler. Ertesi gün kantindeyken "1.5 liran var mı?" deyip o paramı da öyle aldım ondan. Sonra da bir daha yok ama. Asla. İki-üç kez benim ondan almam gerekti ama 50 kuruş bile olsa verdim. Bir de bana diyor ki "ya vermesen de olur, ben öyle şeyleri sorun etmem" falan... "Biz öğrenciyiz, bence etmeliyiz" deyip kestirip attım. Yani ya yanında bozuk para taşıyacaksın -ki ben de nefret ederim bozuk paradan- ya da "bende de yok" falan deyip ödemeyeceksin. Bunlar bitmedi, bitmiyor çünkü.
Şimdi yeni oda arkadaşları yiyormuş onu.
"Akşamları kimde para varsa kantinden bisküvi, cips falan alıyoruz, paylaşıp yiyoruz" falan diyor. Ama biliyorum ki para genellikle ondan çıkıyor yani. Paylaşmak iyidir, ona lafım yok elbette ama kişiyi maddi sıkıntıya düşürmeyecek ve kimseyi enayi yerine koymayacak şekildeyse iyidir.