Ben de yeğenlerimin annesini ve en yakın dostumu bir yıl evvel kaybetmiş bir halayım. Biri dört diğeri sekiz yaşında. Şu anda da yeğenlerimin yanındayım. Benim sizin durumunuza ek olarak, üzüntü ve özlemin yanı sıra sorunlu bir çocuğum olması sebebiyle maalesef yeğenlerimle yeterince ilgilenemiyor oluşumun vicdan azabı var. Elimden geleni yapıyorum lakin asla yeterli değil.
Birkaç ay önce yeğenimi yıkarken "annem gibi yıkıyorsun. O da böyle yumuşak yıkardı" dedi. Ağladığımı görüp üzülmesin diye su savaşı başlattım sırılsıklam oldum.
Yine bir gün oğlum için "hala x çok yaramaz. Öyle olmasaydı bizle daha çok ilgilenirdin ama onun annesi olduğun için daha çok seviyorsundur tabi" dedi. Onları da çok sevdiğimi ama oğlumun özel bir durumu olduğunu, o yüzden böyle sorunlar yaşadığımızı anlatmama rağmen aylarca söyledikleri zihnimden silinmedi.
Bugün benim düğün fotoğraflarımı açmış. Küçük yeğenim ölümü çok anlayamadığı için annesi ile ilgili konuşmuyoruz. Birden ekranı kapattı büyük yeğenim. "o görürse gelsin annem diyebilir" diyerek.
Bunları anlattım çünkü maalesef üzülerek söylüyorum ki biz bu ve buna benzer diyalogları yaşamaya devam edeceğiz. Bu da geride kalanların imtihanı işte.
Çok zor biliyorum. Bazen verecek cevap bulamıyoruz. Bazı anlarda durumu kurtarmak çok kolay olmuyor. Ki böyle bir acıyı tamir etmenin bir yolu yok zaten. Yapabileceğiniz en iyi şey onlara iyi bir hala olmak. Ki bunu yapıyorsunuz. Anne yokluğuna fayda etmez ama onların mutlu bir yetişkin olması için yeterli olur.