Araftayım…

Durum
Mesaj gönderimine kapalı.
İlk defa birine böyle bir konuda, böyle bir yorum yapacağım maalesef
Bence psikolog desteği almayı denemelisiniz. Kendiniz de söylemişsiniz ilk başlarda çocuk isteğim yoktu ama olmayınca çok istemeye başladım diye, bu bir takıntı maalesef. Bir çok kişi bu durumu yaşar ama sizin yaşınız buna müsait değil.

Ben 34 yaşındayım, 5,5 aylık bir bebeğim var, ilk bebeğim. Anam ağlıyor her gün, siz bebek bakmayı sadece öpüp koklamak, size gülücükler saçan tatlış bir şey yada huzurlu yuvanıza daha da huzur katacak bir şey olarak mı düşünüyorsunuz? Hiç öyle değil.
Çok şükür bebeğim çok uslu, nadir ağlayan bir bebek ona rağmen mahvoldum ve mahvoluyorum. En az 5 sene yaşladım. 48 yaşında anne olma ihtimalini düşünemiyorum bile, depresyona girersiniz.

Ayrıca şöyle düşünün, kocanızın çocuğu olmasaydı? O zaman da anne olma hakkımı elimden aldı mı diyecektiniz?

Kocanızı da tebrik ediyorum, evlatlık alalım demiş, ama siz bir bebeği, bir çocuğu sevip ona bakmak değil siz hamile kalmak istiyorsunuz. Bencil olan sizsiniz. Siz kendi çocuğunuzun, çocukluğunu, gençliğini çalımayı bile göze almışsınız. Neden? Sırf hamilelik duygusunu yaşamak için!

Bence siz gidip yenidoğan bir bebek ile vakit geçirin, sadece 1 gün bakın ve sonra karar verin.
 
Kusura bakmayın ama ben eşinize hak verdim. 50 yaşında çocuk doğurduktan sonra 20 yaş gençleşeceğini zanneden biri gerçeklik algısını yitirmiştir ve bir çocuğa hakkıyla bakamaz.

Çocuk doğurmamış olmayı bir eksiklik olarak görüyorsunuz sanki. Buna o kadar odaklanmışsınız ki geriye kalan hiçbir şeyi düşünmüyorsunuz, umursamıyorsunuz. Önemsediğiniz şey annelik değil doğurmak gibi. Kimse yaşlı ebeveynlerle, hastalıklarla, endişelerle geçecek bir çocukluk, ergenlik yaşamak istemez ama bunu görmek istemiyorsunuz.
Evet kimin ne zaman ne yaşayacağı belli değil ama bile bile lades demenin de anlamı yok.

Benim babam 66 yaşında, aramızda 30 yaş var. Ben her gün en az 1 defa endişeleniyorum iyi mi, ne yedi, bugün nasıl diye. Telefonu biraz geç açsa geriliyorum.
Sizin eşiniz o yaşa geldiğinde çocuk dünyayı yeni yeni algılamaya başladığı yaşlarda olacak. Gençliği de ilaç takipleri, hastane randevularıyla vs geçecek büyük ihtimalle.

Anne olmak hakkım deyip durmuşsunuz. Kırıcı olmak istemiyorum ama çocuk sahibi olamamanızın sebebi dümdüz sağlık sorunları değil farkındaysanız.
Eşinizi başkasına ait bir yumurtayla baba olmaya zorlamak bambaşka bir boyut artık.
Bazı şeyleri bir noktada kabullenmek, daha iyi hissetmek için psikolojik destek almak lazım.
 
Ay gerçekten... 17 aylık oğlum var. Her hafta düzenli olarak boşanma kararı alıyorum kendi kendime
 
Hanımlar lütfen geyik yapmayın.
 
Güzel yazmışsın katılıyorum da yüzde doksan. Başkasına ait yumurtadan bebek sahibi olmak akıllara zarar bence genç anne de olsa aynısını yazarım. Hakkıyla annelik yapmak da cidden zor. Fiziksel güç, mental sağlık, ekonomik güç gerektiriyor . Konuda tek kızdığım alaya almaları . Abarttıkça abartıldı . Toksik bir üye değil onlarca kez aynı konuyu açıp bizleri delirten. Eleştiri başka yerlere evrildi artık.
 

Genç insanlara bir şey diyemem. Son çare bu kaldıysa kendi kararları elbette. Ama konu sahibi doğurma olayını takıntı yapmış bence.
Çocuk iliğini kemiğini sömürecek, şurada menopoza birkaç sene kalmış, doğum yapınca 20 yaş gençleşeceğini sanıyor.

Bir yerden sonra pek takip edemedim, alay edene pek denk gelmedim o yüzden ama konu sahibi de "ayyii canım göbüşün bebiş dolsun inşallah" mesajları dışındaki hiçbir mantıklı mesaja doğru düzgün cevap vermemiş gördüğüm kadarıyla.
Verdiği cevaplar da genç gösterdiği falan.
Genç görünüyorum, doğum yapınca 20 sene daha gençleşirim zaten, e para da var, o halde hiçbir sorun yok diye düşünüyor ilginç şekilde.
 
Son düzenleme:
Anne olmayı çok istiyor olabilirsiniz , buna önce doğmamış bir çocuğa annelik ederek başlayabilirsiniz. Sağlığınız el verirse, doğduğunda 50 yaşında annesi 60 yaşında babası olacak, 10 yaşında 23 Nisan gösterisinde dans ederken 60 yaşında annesi 70 yaşında babası olacak. 23 yaşında üniversite mezuniyetinde 73 yaşında annesi 83 yaşında babası olacak. 30 yaşında düğününde 80 yaşında annesi, 90 yaşında babası olacak. Daha ilerisini sayamıyorum takdir edersiniz ki. Hayatta her şey olabilir Allah korusun özel gereksinimli doğsa sürekli rehabilitasyona götürüp getirmeniz gerekecek buna ikinizin de enerjisi yetecek mi? Artık bir yerden sonra hayırlısı buymuş demek de gerekiyor. Sizi kırmak istemiyorum anne olmayı çok istiyorsunuz ama bu sizde takıntı haline gelmesin. Mesela varlıklı olduğunu iddia ediyorsunuz, bir çocuk esirgeme kurumuna düzenli bağış yaparak bir sürü çocuğa annelik yapabilirsiniz.
 
konu sahibinin eşine hak veriyorum artık 58 yaşında emekli olsam da bir yazlık alsam dalgaların sesinde huzur bulsam diye gün sayan adam, sabah akşam bebek sesi neden çeksin.
 
Sanırım ilk cşnselliği bu adamla yaşadı . İlişki deneyimi bile azdır. Genç kız gibi hissediyor kendini adamdan küçük olduğu için epey. Psikolojik olarak böyle hissediyor . Genetik olarak bazılarımız yaşını göstermez ama bu sadece dış görünüşte haklısın. Evde yüksek bir yere sandalyeye çıkmaya zorlandığımı farkettim geçen ay mesela. Zaten korunmasız ilişki yaşıyor e tedavi de denemiş . Olursa olur olmazsa çocuksuz da yaşanır demeli . Bir okulu kazanmaya çabalıyoruz olursa oluyor olmazsa başka okula gidiyoruz . İş arıyoruz kiminin şansına büyük şirketler denk geliyor kimi düşük maaşla çalışıyor . Biraz da oluruna bırakmalı hayatı . Kıbrıs da yumurta falan mantık dışı.
 
Benim babam 60 yaşında annem 55 yaşında 18 yaş, 9 yaş ve 3.5 olmak üzere 3 tane torunları var. Benim annem de çok genç gösteriyor. Gören 40 diyor. Buna güvenip bir tane çocuk yapmak yerine her ay tur ayarlayıp gezilere gidiyorlar çünkü bu yaşlar unu eleyip eleği asıp gezip tozma yaşı. Oturup evde bebek baktıklarını hayal edemiyorum
 
Bizim yaş grubuna ait bir konu da olduğundan genel bir yorum yazmak istiyorum.

Ben 54 eşim 55 yaşında, hamd olsun çok şükür 40’lı yaşlardan itibaren şeker, tansiyon, kalp vb rahatsızlıkları başlayan birçok insana göre şanslıyız, bildiğimiz kadarıyla hiçbir kronik rahatsızlığımız yok.

İkimiz de biraz sağlıklı beslenmeye dikkat ettiğimiz biraz kendini salan insanlar olmadığımız için biraz da genetik şans nedeniyle, bizi ilk kez görenler bir çırpıda 50’li yaşlarda görünüyorsunuz diyemiyorlar ama 30 gibi de görünmüyoruz, sağlığımız ve çok şükür imkanlarımız iyi lakin bu yaştan sonra ebeveyn olur musunuz derseniz?

Hayır, ben de eşim de daha ne kadar sağlıklı kalacağız ne kadar yaşayacağız bilmiyoruz ve artık kendimiz için yaşamak istiyoruz, çok hareketli enerjik bir insanım günlerce uykusuz da kalırım bir şehirden bir şehire çarşıya gider gibi gider gelirim lakin bir bebeği sıfırdan büyütmek istemem, zaten bir çocuğum olduğu için böyle düşünmüyorum yani anne olmamın bu düşüncemle ilgisi yok, insan belli bir yaşa geldikten sonra gençliğinde ertelediği her şeyi bizim yaşlara gelince yapmak yaşamak istiyor.


Hikayeler biraz benzediği için yazıyorum bir arkadaşımız var erkek, eşi 46 yaşında arkadaşımız 58 yaşında, arkadaşımızın ilk evliliğinden çocuğu vardı çocuk olmaması şartıyla evlenmişlerdi, eşi anne olmak hakkım deyip doğurdu ama bu karar tek taraflı olduğundan arkadaşımız babalık yapmaya istekli değil, arkadaşımız ben artık hayatımı yaşamak istiyorum diyor, gitmek istediğim görmek istediğim yerleri çocuğa göre şekillendirmek istemiyorum diyor bu yüzden evleri ayırıyorlar, eşi çocuğunu büyütecek adam kafasına göre yaşayacak, bu da kötü.

Evet hiçbirimiz ne zaman öleceğimizi bilemeyiz, gençler ölüyor çocuklar ölüyor ama belli bir yaşa geldikten sonra bu dünyada bir bu kadar daha yaşamayacağını biliyorsun, sağlıkla da yaşlansan ortalama ömrün belli, babam 61 yaşında vefat ettiğinde hiçbir kronik hastalığı yoktu soğuk algınlığı sonu oldu, annem 42 yaşından beri hastaydı 72 yaşında öldü o 30 sene neredeyse hep hastanelerde geçti.

Biz yetişkinler kendi duygularımızı düşünürken doğmamış bebeklerin duygularını yaşayacaklarını da düşünmek zorundayız, bizim seçme hakkımız var onların yok.
 

İnsan her şeyi elde edemeyeceğini kabullenmek zorunda kalıyor bir noktada. Yetişkin olmak böyle bir şey zaten. Çocuk konusu da buna dahil. Kabullenmekte zorlanıyorsa da psikolojik destek almalı.
48 çocuk yapmak için ileri bir yaş ama hayatı yaşamak, tadını çıkarmak için gayet genç bir yaş. Yıllarını bu takıntıyla geçirirse 10 sene sonra geriye dönüp baktığında güzel yaşanmış kırklar elliler, güzel anılar değil koca bir boşluk görecek.
 
Şu an 48 yaşındayım çocuklu arkadaş istemiyorum dışarda yanımda bırak çocuğu . Kendisi de zamanla kabullenecek bence olmazsa çocuk . Gezmek içinse yaşım genç diyorum kırışmamışım henüz , uzun yol yürüyebiliyorum . 27 yaşında kalp krizi geçirdim iş hayatımı o gün bıraktım . Arkadaşlarımın karlyeri var benim yok . Sonra ücretli öğretmenlik vs oyalandım . Tekrar hayati bir ameliyat oldum iyileştim vs.E bu şekilde de mutlu oldum. Konu sahibi de olmalı . Bardağın dolu tarafını görmeyi öğrenmeli . çocuksuz bugüne dek yaşadı değil mi? Olursa da bakacaklar karı koca . Korunmayı o riski almışlar zaten.
 
helobitter .!.:
Donasyonda mantıken eşiniz başka bir kadından çocuk yapmış olmuyor mu bu mantıkla eşinizin ilk eşinden olan çocuğuna da annelik edebilirsiniz. Bunu geyik olsun diye söylemiyorum aynı mantık oluyor bence.
Genişletmek için tıkla...
O bence pek öyle olmuyor, hele ki çocuk büyükse. Benim eşimin babası da 2. evliliğini yapmış boşandıktan sonra eşimin annesinden. 51-52 yaşında evlenmiş, eşi de 45-46 falandır sanırım o zamanlar, eşim de üniversiteye yeni başlamış. Eşim cici kayınvalideme ismiyle hitap ediyor ama maximum olabileceği "abla", özellikle de dediğim gibi belirli bir yaşın üzerindeyse çocuk çok zor.
 
ruhay hanımın dünyasında evlilik böyle birşey
kendisi eşim beni gezdirir filan diyen bir insan, burada da kraliçeler gibi yaşatıyor demiş. ne kadar kendini nesne gibi gören, edilgen bir dili var...

neredeyse 50 yaşında devlet memuru (sanırım öğretmen) bir kadın neden 3.5 yaşında çocuk gibi eşi tarafından gezdirildiğini anlatsın hatta bununla gurur duysun, mutlu olsun... patriarkik ya da azcık belki buldumcuk bir bakış açısı var esasen. yani dilinden süzülüp taşıyor -ama bunları söyleyince de kendisi bize kızar. tüm konuları böyle gidiyor.

ha şunu da söyleyeyim ben bekarım. 45 yaşımda ve de "hayallerimdeki" gibi bir adamla evlensem belki ben de buldumcuk olurumolunur yani ben o kısmını yadırgamıyorum. 20 yaşında hanım kızlarımız kocam da kocam diye geziyorken...

ancak hani nihayetinde göz var izan var, insan der ki "eşim bana dünyanın en iyisi", (e olsun zaten, ohh ne güzel!) ama tüm bir siteyi buna ikna etmek için burada çoğu kişiye de tuhaf gelen acaip eril, yaşına yakışmayan örnekler verip durması -bence- gerçekten tuhaf...

yine kızar eminim ama mesela konuda yine örnek vemiş
annesine yakın eve gidermiş annesigil yardım etsin diye...

höf. kendisi 50 yaşta olsa anne 70 olacak. evde bekar kardeşi varsa belki? o 45 olacak. bunların hepsi kendilerine ait hayatları olan kocaman insanlar. o yaşta anneye yakın yere ancak annenin kendisinin bakıma ihtiyacı varsa gidilir -bence. ben yiğenlerimin doğumlarına yenidoğanlıklarına hep gittim. yardım da edilir, edilmez filan demiyorum...

yav kadın emekli olur, 25 senesi dolmuştur zaten, ne işi.
eve yatılı bakıcı alır...yani en azından bence annem yardım eder demek yerine böyle şeyler demeli bu yaşta, böyle bir şeyi planlayan bir insan.

ha ama evet, 1)yaşını göstermeyene bile gebelik + lohusalık 10 sene ekler
ancak anneliğe bu kadar baş koyduysa bunlar en son düşünülecek şeyler bence. 30 yaşındaki de 10 sene yaşlanıyor bebek yapınca.

kendisi neden 20 yaş gençleşeceğini sanıyor. çünkü tatmin. çünkü ideal. çünkü yaşamda gayesi o şu anda.

2) 30 yaşındaki erkekler bebek bakmıyor 60 yaşındaki adam hiç bakmak istemez. üstelik adam zaten baba. ya da mesela kadın tüm zamanını bebeğe verecek.
30 yaşındaki erkekler (kadınlardan beter) lohusa depresyonuna girer oldu artık "karım bebek bakıyor beni unutuyor" diye trip filan atıyor.
bu adam tam "dip dibe olalım 7/24 bana ilgi göster" diye evlenmiş. tam olarak bu. kadının bebeği olsa adamın tüm evlilik amacı çökecek.

helobitter .!.:
Donasyonda mantıken eşiniz başka bir kadından çocuk yapmış olmuyor mu bu mantıkla eşinizin ilk eşinden olan çocuğuna da annelik edebilirsiniz. Bunu geyik olsun diye söylemiyorum aynı mantık oluyor bence.
Genişletmek için tıkla...
benim için konunun bam teli bu.

ben donasyonu zorlamayı rasyonel bulamıyorum
ay ne olacak minicik hücre
ya da kalp nakli böbrek nakli ya da ilik, kornea nakli filan gibi düşünüyor insanlar herhalde

ben belki meslek icabı (genetikçiyim) ağzım açık kalıyorum
o çocuk senin değil...
biyolojik olarak değil.

kocasının çocuğu yetişkin yaşta
onunla annelik güdüsünü tatmin edemeyeceğini düşünüyor sanırım e bu da normal yani aynı evde bile yaşadıklarını hiç sanmıyorum.
ama evlatlık da alsa başka küçük bir çocuğu, yine o tatmini elde edemeyecek, hissi o.
ancak gebelik yaşarsa doğurursa -başkasının çocuğu da olsa- o tatmini yaşayacak herhalde
 

Genç görünse bile kafa 30 yaşında değil ki artık. İnsanlar torunlarına zor bakıyor sınırlı süre muhatap oldukları halde. Çocuktan 7-24 sorumlu olmak çok daha zor.

Çocuk için de çok zor.
Ben ilkokuldayken annem babam kırklarındaydı. Ama o zamanlar insanlar çok daha erken yaşta ebeveyn oluyorlardı genelde ve arkadaşlarımın anne babaları 30 civarıydı hep. Şimdi bakınca çok normal tabii ama o zamanlar benimkiler bana yaşlı gelirdi, üzülürdüm ve korkardım ya bir şey olursa diye.
Konu sahibinin çocuğu olsa aklı ermeye başladığı andan itibaren bu endişeyle yaşayacak. Mezuniyetimi görecekler mi, düğünümü görecekler mi vs bir sürü korkusu olacak.
Bir insanın canından çok seveceğini düşündüğü evladını bunları yaşatacağını bile bile doğurması çok büyük bencillik.
 
konuyu bırakmıştım ama sizin emin bir şekilde konuşmanız devamlı dikkatimi çekti nasıl gençlerden daha iyi anne baba olacağınıza emin olabilirsiniz çocuk mükemmel güzel bişey olduğu kadar mükemmel zor korkunç bişey neden yaptık dedirtir insana gayette 20 lerinde biri olarak söylüyorum insanın sabrını sınar psikolojisini enerjisini herşeyi i harika mükemmel olabilirsiniz herkesten iyi olabilirsiniz ama asla yaşamadan bilemezsiniz bence herşeye bu kadar emin yaklaşmanız üzerinden biraz düşünün bu çok toz pembe bi bakış açısı çünkü ben doğurduğumda şok olmuştum zorluğuna karşı
 
Olay minnoş minnoş anne olma hevesinden çıkmış okbye doğru evriliyor gibi.
İnsan düşünüyor madem biyolojik olarak kendi çocuğu olmayacak bari bir çocuğa yuva olup hayatını değiştirse. Teyzemin 9 sene çocuğu olmadı eniştemden dolayı son çare evlatlık edindiler. Teyzemin anneliğine, içgüdülerine bir kez daha hayran kalmıştım. Belki rahminden doğurmadı ama kalbinden doğurdu kızını.
 
Durum
Mesaj gönderimine kapalı.

Benzer Konular

A
Boşanıyorum Tazminat ve Nafakayla İlgili Sorularım Var
2 3
Yorumlar
54
Görüntüleme
2K
afillifilinta
A
Şanlıurfalı (arap) Erkek ve ailesi(sadece fikir almak icin actım)
2 3
Yorumlar
52
Görüntüleme
3K
garipcicek
G
Z
Evi terk etmeli miyim?
7 8 9
Yorumlar
167
Görüntüleme
7K
my hope
R
Aldatılmak, psikolojik şiddet var ama BOŞANAMIYORUM neden :( BOŞANMAK İSTİYORUM..
4 5 6
Yorumlar
106
Görüntüleme
10K
Rachelgreen_
E
İcimi dökmek istiyorum
Yorumlar
15
Görüntüleme
2K
Gudetama
`