Asıl bunları göre göre bu evliliğe bebek yüzünden devam ederseniz bencillik yapmış olursunuz. Benim annemde iki çocuktan sonra, babamın aldattığını öğreniyor hatta basıyor ofisinde. Etrafta ki herkes de biliyormuş. Neyse annem boşanmak istiyor araya giriyorlar barışıyorlar derken ben oluyorum. Babam tabi ki değişmedi hiç. Ortalarda büyüdüm ablamlar büyüttü beni sayılır. Annem yıllarca babamın borçlarını ödedi, emekli olmasına rağmen çalışmaya devam etti, icralar, aldatmalar... ömrüm boyunca aile içi kavgalarla büyüdüm. Bir kere hepimizin oturduğu kahvaltı masası bilmem, akşam yemeği bilmem. Babam sonunda çekti gitti ama annem bize de düşman kesildi. Sizi bana bıraktı gitti dedi hep. Babam hariç herkesin hayatı sürekli kavgayla borçla it gibi çalışmakla geçti. Babam yıllar önce evlendi öğrencisiyle, iki çocuğu bir kedisi var. 3 yılda bir arar ne kadar mutlu olduğunu anlatır. Çocuklarının ne kadar başarılı olduğunu söyler. Kapatır. Bu kadar babalığı. Ben açık açık istemezdim doğmayı. Ben olmasaydım annem daha çabuk toparlardı belki. Gerçekten daha erken boşanırdı. Ekonomik olarak da vicdanen de yük oldum gibi hissediyorum. Hep bu hissettirildi çünkü.