Kaynanamın davranışları

mavibilezik

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
1 Kasım 2016
14
14
39
Bebeğinizi kaybetmenize üzüldüm, inşallah bebek sahibi olursunuz. Kayınvalidenize karşı saygınızı bozmamanızı tebrik ediyorum. Elit bir duruş bence, yüz göz olmayın, sessizlikte bir tavırdır. Her lafa bir cevap olmak da bir süre sonra yorar insanı. Kayınvalidenizin eşinizle arasında da problemler var anladığım kadarıyla annesinin huyunu biliyordur. Kayınvalideniz patavatsız, sayıp söveyim arkamı önünce unutayım devam edeyim diyor anladığım kadarıyla. Kendi ailesi alışmış onu çekmeye, kabullenmiş olabilir ama siz bu durumu kabullenmeyeceğinizi belli ederseniz emin olun size birdaha aynı şekide davranamaz. Ben kayınvalide ile bağların tamamen kopması taraftarı değilim, seviyeli mesafeli devam edebilir..
 

petunya_love

mavi koksun bana.biraz da huzur..
Kayıtlı Üye
2 Ağustos 2013
3.748
3.086
C Cicim1 önceliğiniz eviniz, eşiniz, ve sizin birbirinize nasıl davrandığınız.
Herkes kendi yaptığından sorumludur, sen de kendi yaptıklarından sorumlusun..
Et tırnak misali ayrılmaz, ayıramazsın. Senin ailenin bir parçası, öyle kabul edeceksin.
ilerde çocuğun olduğunda, ilaç saatinde 'ilacını içirdin mi oğluma? !' diye seni arayacak 'şu çorabı giydir oğluma, üşümesin' diyebilecek bir anne daha var karşında... yarışma, boğuşma, sorgulama.. kendini yıpratma..
düşünüp sorgulaman sonucu değiştirecek mi?.
Hayır.
sen yorulduğunla kalacaksın.
tüm düşüncelerini yavaşça yere bırak ve ordan uzaklaş.. evliliğin otursun, insanları biraz daha tanımaya çalış.
Aksi halde evliliğin, eşinle muhabbetin bozulur, eşine de sürekli konuşma, darlama o da bir süre sonra sıkılır, baskı altında kalır.
Unut canım sen en iyisi..
yaşandı bitti misali, beyaz bir sayfa aç önüne. Düşün ki, bebeğin sağlık açısından sıkıntılıydı, yaşamadı ..
Çocuk için doğru zaman değildi belki , öyle düşün.
Bak pandemi içerisinde kaldık, gencecik sağlık çalışanlarımız hastanelerde boğuşuyor, gençler okul sıralarını terk etti..
Sağlıklısınız, güzel bir yuvanız var, dikkatinizi başka tarafa odaklamaya çalışın.
Bir eşikten atladığını düşün!
Eşinin sana yakınlığı, bu krizde senin yaklaşımına, tavırlarına bağlı ..

Kriz dönemlerinde insanların nasıl davrandığına çok dikkat ederim, çünkü orası gerçek kişiliğin sergilendiği yerdir.
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 1828 gün geçti.

Yagmur_kokusu

Üye
Kayıtlı Üye
1 Aralık 2019
4
0
Merhaba arkadaşlar,
malesef ben de bir cok evli kadın gibi kaynanam ile sorunlar yaşıyorum.. evlenmeden önce benim durumumda olan kişilere cok kızar ve kendi kendime insan eşinin annesini nasıl bu kadar hor görür diye düşünürken aynısı benim başıma geldi diyebilirim. Hikayem biraz uzun olacak simdiden özür dilerim.
Biz eşim ile birbucuk sene önce severek evlendik. Öncesinde beş sene süren bir sevgililik dönemimiz vardı. Bu sürenin bu kadar uzun olmasının da sebebi benim. Ailem eşimi kültürfarklılığından dolayı onaylamayacağını biliyordum cünki ve kac defa ayrıldıysam eşimden yani o zamanlarki sevgilimden, her defasında yine bir araya geldik. Kimse yanlış anlamasın ailem normalinde cok acık görüşlüdür. Ama iş kız vermeye gelince, ailelerin kültürleri değişik olunca, birbirlerini tanımayınca ve üstelik mesafeler de cok uzak olunca işler biraz değişiyor ve insan ister istemez olabileceklerden korkuyor bir anne baba olarak. Buna rağmen uzun bir tanışma ve ikna etme çabasından sonra telli duvaklı annemlerin evinden gelin oldum.
Kaynanamın istediği gibi onların evine yerleşip altlı üstlü onunla bir yerde oturmak yerine üniversite ve iş bahanesi ile müstakil bir ev aldık onlardan bir saatlik uzaklıkta. Iyi ki de bu kararı alıp eşimi de ikna etmişim yoksa eminim ki ya eşim ile ayrılır yada piskolog yardımına ihtiyac duyardım coktan.. ki hala böyle birşeyin olmayacağının garantisini veremem cünki uzaktan da yapıyor yapacağını...
Coğu ufak tefek şeyleri hic anlatmicam cünki anlatmaya başlarsam sabaha kadar yazarım herhalde ve yinede bitmez yaptıkları.. Benim yanlışım belkide eşimin ailesi (özellikle annesi) hakkında bana olumsuz gelen herşeyi eşime anlatmam oldu. Icime atıp kendi kendime sinir olsaydım şu an belki eşimin düşünceleri farklı olurdu...
Size beni en cok üzen ve en ağır yaralayan olayı anlatmak ve sizin fikrinizi duymak istiyorum.
Evlendikten bir sene sonra eşim ile birlikte artık anne ve baba olmak istedigimize karar verdik. aradan cok fazla gecmeden de hamile kaldım. Bu sürecte tabiki herkes cok üstüme titredi. Aman onu yapma, aman oraya oturma aman onu kaldırma gibilerinden.
Görünüş olarak kaynanam da öyle.. ama sadece görünüş olarak.
Bir gün annem bi kac günlüğüne bize geldi. Dedigim gibi cok uzak aramizdaki mesafe o yüzden her gün gelip gitme gibi bi imkanımız yok malesef.
Eşim ve ben o sıralar cok calışmaktan zamanımız kısıtlı olduğu icin evi almamız bir seneyi gecmesine rağmen, ufak tefek işler yapılamadı (Bazı henüz kullanılmayan odaların boya badanası vs.) . O yüzden annem bizi ziyarete geldiğinde evimiz güzelleşsin diye bazı işleri kendi yapmaya karar verdi. Şimdi diyeceksiniz ki bunu anlatması ne alaka ama bu konu cok büyük bir önem taşıyacak ileride.. azar azar da olsa annemin sen yapma ben yaparım demesine rağmen anneme yardım ettim. Yaptıklarımız işler ağır işler değildi sonucta ve ben böyle işler yapmasını ev işi yapmasından daha cok severim. Bir gün, daha o belirttiğim evin işleri bitmeden kaynanamlar geldi. Benim ufak tefek anneme yardım ettiğimi görünce ortalığı ayağa kaldırdı. Ben bu halimle niye bu işlere girişirmişim, annem niye bu kadar acele edip boşuna para harcarcayıp o kadar malzeme almışmış şu an ztn durumları fazla yokmuşmuş (ki hep öyle der ama neticede herşeyin en yenisini en güzelini alıp herkese hava atar eşim ile kayınbabam da ortak calıştıkları icin bize pek bişey kalmaz hatta gören der ki o yeni gelin ben kac senelik evli evlerimizin düzeni o şekilde yani... ). Bunun üzerine annem de herşeyi kendi cebinden ödediğini ve kimsenin parasını harcamadığını söyleyince (ki gercekten kendisi ödedi) kaynanam lafı nasıl cevireceğini şaşırıp yok sen yanlış anladın ben öyle demek istemedim fln demeye başladı.
Bir gün eşim işyerinden aradı. Yeğeni'min doğumgünüymüş carşıya cıkıp pasta yaptırabilirmisin bizimkiler gelip bizde kutlicaz dedi. Yeğenini cok severim ufaklık da beni cok sever ama cocuğun annesinin evi dururken bizim evimizde kutlamamız cok tuhafıma gitti. Bütün hafta hamile hamile calışan ve her gün yorgunluktan neredeyse saat 8 de uyumak icin yatağa düşen ben, haftasonunu doğumgünü hazırlıkları yaparken buldum kendimi. Üstelik anneme yardım ederken bana o kadar yorma kendini senin bu halinle yapacağın iş mi o diyen kaynanam kılını bile kıpırdatmadı bütün gün.

Neyse aradan aylar gecti ve ben bir sonraki doktor kontrolümü ip ile cektim, cünki eşim ilk defa benimle gelip cocuğumuzu görüp kalp atışlarını duyacaktı.. en azından biz öyle düşünüyorduk. O gün geldi ve muhteşem bir gün olmak yerine hayatımdaki en kötü günlerimden biri oldu o gün. Sebebi ise o gün cocuğumuzun kalbi artık atmadığını öğrenmek zorunda kaldığımızdı. Eve vardıktan ve önce annemi arayıp acı haberi verdikten sonra kaynanamı aradım. Ben teselli etmesini beklerken haberi aldıktan sonra telefonda bana bağırmaya başladı. Herşey benim yüzümden olmuşmuş.. o bana o kadar yapma demişmiş ama ben onu dinlememişim.. annem ile birlikte o işlere girişmeseydik cocuğum şimdi yaşıyor olcakmış. Telefonda kendiliğinden gecmiş bir şekilde bağırınırken kayınbabama annem hakkında dedikleri de şuydu: o kadın evimizi yıktı! Kız iki hafta orada kaldı eminim ki orda da iş yaptırmıştır kıza!
Eşimi telefona isteyip ona da öfkesini belli ettikten sonra tamam kapat telefonu geliyoruz dedi. Eşime dönüp, geldiğinde de böyle bağırıp anneme laf söyliyecek ise hic gelmesin dedim ve eşim de kendisinin gelmesi gerekmediğini belirtmesine rağmen kaynanamı kimse tutamadı. Yarım saat sonra cümbür cemaat geldiklerinde kapıdan girir girmez yine bağırmaya başlayan kaynanam, benim dayanamayıp ve ağızımdan birşey kacırıp saygısızlık etmemek icin odama cıkmamı saygısız bir davranış olarak algılayıp yine eşime beni şikayet etti.
Eşim beni ikna edip birlikte yine oturmaodasına gectiğimizde kaynanam sanki başka birisiymişcesine beni teselli etmeye calışıp onun da ilk cocuğu düştüğünü ve üzülmememi söyledi. Yani anlıyacağınız bir dediği bir dediğini tutmuyor ve özellikle öfkeli iken cok kırıcı olabiliyor kendisi.
Eşim de biliyor annesinin zor bir insan olduğunu ama yinede benim onu arayıp sormamı istiyor. O güne kadar da herşeyi alttan almaya calıştım ama o günki davranışı bende herşeyi bitirdi. Cok kırgın ve öfkeliyim ona karşı ama eminim ki kırgınlığımı belirtip yaptıklarını göz önüne tutarsam aramız daha da cok bozulur cünki kendisi eleştiriye hic acık birisi değil. Fakat o da tabiki benim deyiştiğimi fark edip her eşimi gördüğünde bunu belirtiyormuş. Eşim de alttan al onun da huyu öyle diyor ve ona yine eskisi gibi davranmamı bekliyor benden. Aile terbiyemden dolayı ona kesinlikle bile bile saygısızlık etmem ama bundan sonra arayıp sormak gelmiyor icimden! Eşim, birlikte ailesine gitmemizi isterse sesimi cikarmadan giderim hizmet de ederim ama durup dururken telefon acıp halini hatrını sormam bundan sonra. Veya eşim herhangi bir konu yüzünden haklı olarak ona öfkelendiğinde boşver ne olursa olsun annen o senin diyip kaynanamı kollamam mesela. Aynen bu lafımı eşime de söyledim kac defa.
Öfkemin sebebini bilmesine rağmen bu konu yüzünden cok tartışıyoruz. Ufacık bişey söylesem, sen anneme karşı bi tuhaf oldun diyip duruyor. Bu durumdan sonra nasıl tuhaf olmayım? Üstelik benim bu duygularımdan dolayı sanki sebepsiz bir şekilde o da benim annemlerden soğudu gibi bir his var icimde.
Aslında hala bir cocugumuz olsun istiyorum ama kaynanam yüzünden eşim ile aramız açılacak diye korkmuyorum da değil...

Kafam cok karışık.. Cocuk isteğim öncekinden daha da büyük ama aynı zamanda korkum da cok büyüdü.. Eşim ile ayrılıp cocuğumu babasız büyütme korkusu cok ağır basar oldu icimde bu konudan dolayı.. hatta bazen diyorum ki belki de bu sebepten dolayı cocuğum dünyaya gelemedi.. hani her şer de bir hayır vardır derler ya...

Sizce ne yapmalıyım?
Tek duam herşeyin hayırlısı olması ama artık beynim düşünmekten yoruldu diyebilirim... Yanlış mı düşünüyorum kaynanam konusunda? Siz olsanız yinede eskisi gibi davranırmıydınız? Ayrılık yoluna kadar gidermi bu olay?
Annem bize geldiginde mutlaka bir gün bile olsa kaynanamlara giderdik.. yaptığı onca şeyden sonra annemin artık kaynanamı göresi bile yok..
Bu konu haricinde eşim ile benim aramda hic bir sorun yok.. Annesi bu kadar zor bir kişilik olmasa eşim ile ömrümüzün sonuna kadar beraber kalacağımızdan 100/100 emin olurdum cünki birbirimizi cok seviyoruz.
caresizim...

okuduğunuz icin teşekkür ederim.
Öncelikle merhaba bebeğiniz için çok üzüldüm Rabbim onu melek olarak yanına almış inşallah hayırlı sağlıklı bir evladınız olur
SEnin yaşadıklarını okurken kendimi gördüm ben kayınvalidemle altlı üstlüyüm eşimle üniversitemi okurken evlendim o çalışıyordu ama onu çok sevdim o da beni çok sevdi Doğum yaptığım gün kayınvalidem annemle tartıştı anneme neler dedi sonra da beni ben annemi eşime ve babalarıma şikayet etti ben ben bu sırada sancı çekiyordum üstelik bebeğimin kalp atış ritmi düştüğü için erken doğuma alınmıştım eşim o an annesini savundu aslında hep annesinin huyunu bildiği için beni haklı bulurdu ben ağlıyordum annem de öyle çok ağır laflar etmişti kayınpederim (o aslında benim babamdan farksızdır Allah ondan razı olsun) gelip başıma ağlayarak sen ona bakma kızım üzülme bak sene üzüldükçe ben dayanamıyorum dedi sustum bana bir bardak su verdi kendime geldim ama bu olay yüzünden doğumum çok zor oldu sonra eşim annem haklı olduğu halde babamda dahil ailemle konuşmadı o zamanlar çok zordu ama ben kayınvalidemle konuşmadım çok uzun süre eşim ev yaptırdı ama çıkamadık kayınvalidemle 6 ay konuşmadım eşim sonra benden ve ailemden özür diledi ve kayınvalidem pişman olduğunu söyledi ama şunu söyleyim geçiyor o kırgınlığın geçmiyor hiç ama eşin üzüldükçe sen aslındandır bütün bunların evliliğinden eşinden kıymetli olmadığını anlıyorsun ve zaman geçtikçe her şey yoluna giriyor Allah bir sınav vermeseydi ne anlamı kalırdı başarmış olmanın Rabbim sana sabır versin umarım atlatırsın sende :)
 

Cicim1

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
21 Aralık 2020
15
9
Öncelikle merhaba bebeğiniz için çok üzüldüm Rabbim onu melek olarak yanına almış inşallah hayırlı sağlıklı bir evladınız olur
SEnin yaşadıklarını okurken kendimi gördüm ben kayınvalidemle altlı üstlüyüm eşimle üniversitemi okurken evlendim o çalışıyordu ama onu çok sevdim o da beni çok sevdi Doğum yaptığım gün kayınvalidem annemle tartıştı anneme neler dedi sonra da beni ben annemi eşime ve babalarıma şikayet etti ben ben bu sırada sancı çekiyordum üstelik bebeğimin kalp atış ritmi düştüğü için erken doğuma alınmıştım eşim o an annesini savundu aslında hep annesinin huyunu bildiği için beni haklı bulurdu ben ağlıyordum annem de öyle çok ağır laflar etmişti kayınpederim (o aslında benim babamdan farksızdır Allah ondan razı olsun) gelip başıma ağlayarak sen ona bakma kızım üzülme bak sene üzüldükçe ben dayanamıyorum dedi sustum bana bir bardak su verdi kendime geldim ama bu olay yüzünden doğumum çok zor oldu sonra eşim annem haklı olduğu halde babamda dahil ailemle konuşmadı o zamanlar çok zordu ama ben kayınvalidemle konuşmadım çok uzun süre eşim ev yaptırdı ama çıkamadık kayınvalidemle 6 ay konuşmadım eşim sonra benden ve ailemden özür diledi ve kayınvalidem pişman olduğunu söyledi ama şunu söyleyim geçiyor o kırgınlığın geçmiyor hiç ama eşin üzüldükçe sen aslındandır bütün bunların evliliğinden eşinden kıymetli olmadığını anlıyorsun ve zaman geçtikçe her şey yoluna giriyor Allah bir sınav vermeseydi ne anlamı kalırdı başarmış olmanın Rabbim sana sabır versin umarım atlatırsın sende :)
işin komik tarafı o haksız iken hem kendisi hem de büyük kızı benimle konuşmuyor sosyal medyalardan engellemişler sanki ben birşey demişim gibi...
benim de işime geldi engellediklerinden beri ne arıyom ne soruyom arada bir eşimin oğlankardeşi gelir kücük kardeşleri ile bir tek onlar ile görüşüyorum...
Bundan sonra böyle.. Eskide kaldı o merhametli tatlı dilli gelin.. bundan böyle ne ararım ne sorarım yüzü varsa kendileri gelsin.. geldiklerinde de hic hizmetlenme gibi bi niyetim yok ne zmn gelirlerse bi yerim ağıracak yataklık olacağım 😈 ...
 

Feroniaa_

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
11 Haziran 2019
664
1.410
26
Inanın bana sizin dediğiniz gibi davranıp kaynanama dediğiniz gibi davransam ortalık tam karışır ve biz eşim ile bu sefer gercekten ayrılma noktasına geliriz cünki kaynanam sınır tanımıyor
eşimin de annesi sonucta atamaz görüşmeyi de ömrünün sonuna kadar kesez
ve ben sizin dediginiz gibi davraniportalığı tam karıştırırsam eğer kaynanam ile yüz yüze bakamaz oluruz.. aslında o şu an bu yaptıklarından dolayı benim yüzüme bakmaktan utanmalı ama herkes aynı olamıyor malesef.. ben onun kadar vurdum duymaz olamadığım icin suyu daha fazla bulandırmamaya calışıyorum...
Kısa süreli aile tatilimi kaynanam rezil rüsva etti. Eşimle her hareketimize karıştı en son karı koca birlikte anneme gitmemize engel olmaya çalıştı bizi annemden kıskandı sen karını Bırak o orda kalsın sen buraya gel dedi , benim de kaynanam sınır tanımıyor ve ben ne yaptım ?
Hepsinin ağzının payını verdim, ortalığı karıştırdım kaynanamla yüz yüze bakamaz oldum onu geç eşime de dönüp daha o kadının evine adım atmam dedim. Eğer gelip benimle kalmazsan bu evlilik biter dedim ve eşim gelip benimle kaldı. Başta tepki koymak lazım sonradan ağlamamak için. Gemileri yaktım diyebilirim ve hiç pişman değilim. Kendini bu kadar üzme lütfen. Bebeğin için çok üzüldüm ama biraz bekle, ben de 1.5yillik evliyim ama çözülemeyen problemler varken çocuk yapmaya cesaret edemiyorum.
 

Cicim1

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
21 Aralık 2020
15
9
Kısa süreli aile tatilimi kaynanam rezil rüsva etti. Eşimle her hareketimize karıştı en son karı koca birlikte anneme gitmemize engel olmaya çalıştı bizi annemden kıskandı sen karını Bırak o orda kalsın sen buraya gel dedi , benim de kaynanam sınır tanımıyor ve ben ne yaptım ?
Hepsinin ağzının payını verdim, ortalığı karıştırdım kaynanamla yüz yüze bakamaz oldum onu geç eşime de dönüp daha o kadının evine adım atmam dedim. Eğer gelip benimle kalmazsan bu evlilik biter dedim ve eşim gelip benimle kaldı. Başta tepki koymak lazım sonradan ağlamamak için. Gemileri yaktım diyebilirim ve hiç pişman değilim. Kendini bu kadar üzme lütfen. Bebeğin için çok üzüldüm ama biraz bekle, ben de 1.5yillik evliyim ama çözülemeyen problemler varken çocuk yapmaya cesaret edemiyorum.
Bu olaylar neredeyse 4 ay önce oldu ve kaynanam ile Görümcem beni sebebsizce sosyal medyalardan engellediğinden beri ne gidiyorum ne arıyorum nede soruyorum... Bayramda seyranda bile gitmeye niyetli degilim
olan onca olaydan sonra eşim de beni haklı buluyo olmalı ki sesini cıkarmıyo şimdilik... Gideceği zmn kendi gidip bir iki saat oturduktan sonra yine eve geliyo
keşke hep böyle kalsa hic görüşmek zorunda kalmasam ne gzl olurdu 😂
 

Feroniaa_

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
11 Haziran 2019
664
1.410
26
Bu olaylar neredeyse 4 ay önce oldu ve kaynanam ile Görümcem beni sebebsizce sosyal medyalardan engellediğinden beri ne gidiyorum ne arıyorum nede soruyorum... Bayramda seyranda bile gitmeye niyetli degilim
olan onca olaydan sonra eşim de beni haklı buluyo olmalı ki sesini cıkarmıyo şimdilik... Gideceği zmn kendi gidip bir iki saat oturduktan sonra yine eve geliyo
keşke hep böyle kalsa hic görüşmek zorunda kalmasam ne gzl olurdu 😂
En güzeli. Bazen eşim annesini savunur amaan derim git, tamam ben suçlu oluyum yeter ki benden uzak dursunlar derim üzülür içerler az ama bizden uzak olsunlar
 

ncsmtn

Üye
Kayıtlı Üye
11 Temmuz 2020
732
193
29
Merhaba arkadaşlar,
malesef ben de bir cok evli kadın gibi kaynanam ile sorunlar yaşıyorum.. evlenmeden önce benim durumumda olan kişilere cok kızar ve kendi kendime insan eşinin annesini nasıl bu kadar hor görür diye düşünürken aynısı benim başıma geldi diyebilirim. Hikayem biraz uzun olacak simdiden özür dilerim.
Biz eşim ile birbucuk sene önce severek evlendik. Öncesinde beş sene süren bir sevgililik dönemimiz vardı. Bu sürenin bu kadar uzun olmasının da sebebi benim. Ailem eşimi kültürfarklılığından dolayı onaylamayacağını biliyordum cünki ve kac defa ayrıldıysam eşimden yani o zamanlarki sevgilimden, her defasında yine bir araya geldik. Kimse yanlış anlamasın ailem normalinde cok acık görüşlüdür. Ama iş kız vermeye gelince, ailelerin kültürleri değişik olunca, birbirlerini tanımayınca ve üstelik mesafeler de cok uzak olunca işler biraz değişiyor ve insan ister istemez olabileceklerden korkuyor bir anne baba olarak. Buna rağmen uzun bir tanışma ve ikna etme çabasından sonra telli duvaklı annemlerin evinden gelin oldum.
Kaynanamın istediği gibi onların evine yerleşip altlı üstlü onunla bir yerde oturmak yerine üniversite ve iş bahanesi ile müstakil bir ev aldık onlardan bir saatlik uzaklıkta. Iyi ki de bu kararı alıp eşimi de ikna etmişim yoksa eminim ki ya eşim ile ayrılır yada piskolog yardımına ihtiyac duyardım coktan.. ki hala böyle birşeyin olmayacağının garantisini veremem cünki uzaktan da yapıyor yapacağını...
Coğu ufak tefek şeyleri hic anlatmicam cünki anlatmaya başlarsam sabaha kadar yazarım herhalde ve yinede bitmez yaptıkları.. Benim yanlışım belkide eşimin ailesi (özellikle annesi) hakkında bana olumsuz gelen herşeyi eşime anlatmam oldu. Icime atıp kendi kendime sinir olsaydım şu an belki eşimin düşünceleri farklı olurdu...
Size beni en cok üzen ve en ağır yaralayan olayı anlatmak ve sizin fikrinizi duymak istiyorum.
Evlendikten bir sene sonra eşim ile birlikte artık anne ve baba olmak istedigimize karar verdik. aradan cok fazla gecmeden de hamile kaldım. Bu sürecte tabiki herkes cok üstüme titredi. Aman onu yapma, aman oraya oturma aman onu kaldırma gibilerinden.
Görünüş olarak kaynanam da öyle.. ama sadece görünüş olarak.
Bir gün annem bi kac günlüğüne bize geldi. Dedigim gibi cok uzak aramizdaki mesafe o yüzden her gün gelip gitme gibi bi imkanımız yok malesef.
Eşim ve ben o sıralar cok calışmaktan zamanımız kısıtlı olduğu icin evi almamız bir seneyi gecmesine rağmen, ufak tefek işler yapılamadı (Bazı henüz kullanılmayan odaların boya badanası vs.) . O yüzden annem bizi ziyarete geldiğinde evimiz güzelleşsin diye bazı işleri kendi yapmaya karar verdi. Şimdi diyeceksiniz ki bunu anlatması ne alaka ama bu konu cok büyük bir önem taşıyacak ileride.. azar azar da olsa annemin sen yapma ben yaparım demesine rağmen anneme yardım ettim. Yaptıklarımız işler ağır işler değildi sonucta ve ben böyle işler yapmasını ev işi yapmasından daha cok severim. Bir gün, daha o belirttiğim evin işleri bitmeden kaynanamlar geldi. Benim ufak tefek anneme yardım ettiğimi görünce ortalığı ayağa kaldırdı. Ben bu halimle niye bu işlere girişirmişim, annem niye bu kadar acele edip boşuna para harcarcayıp o kadar malzeme almışmış şu an ztn durumları fazla yokmuşmuş (ki hep öyle der ama neticede herşeyin en yenisini en güzelini alıp herkese hava atar eşim ile kayınbabam da ortak calıştıkları icin bize pek bişey kalmaz hatta gören der ki o yeni gelin ben kac senelik evli evlerimizin düzeni o şekilde yani... ). Bunun üzerine annem de herşeyi kendi cebinden ödediğini ve kimsenin parasını harcamadığını söyleyince (ki gercekten kendisi ödedi) kaynanam lafı nasıl cevireceğini şaşırıp yok sen yanlış anladın ben öyle demek istemedim fln demeye başladı.
Bir gün eşim işyerinden aradı. Yeğeni'min doğumgünüymüş carşıya cıkıp pasta yaptırabilirmisin bizimkiler gelip bizde kutlicaz dedi. Yeğenini cok severim ufaklık da beni cok sever ama cocuğun annesinin evi dururken bizim evimizde kutlamamız cok tuhafıma gitti. Bütün hafta hamile hamile calışan ve her gün yorgunluktan neredeyse saat 8 de uyumak icin yatağa düşen ben, haftasonunu doğumgünü hazırlıkları yaparken buldum kendimi. Üstelik anneme yardım ederken bana o kadar yorma kendini senin bu halinle yapacağın iş mi o diyen kaynanam kılını bile kıpırdatmadı bütün gün.

Neyse aradan aylar gecti ve ben bir sonraki doktor kontrolümü ip ile cektim, cünki eşim ilk defa benimle gelip cocuğumuzu görüp kalp atışlarını duyacaktı.. en azından biz öyle düşünüyorduk. O gün geldi ve muhteşem bir gün olmak yerine hayatımdaki en kötü günlerimden biri oldu o gün. Sebebi ise o gün cocuğumuzun kalbi artık atmadığını öğrenmek zorunda kaldığımızdı. Eve vardıktan ve önce annemi arayıp acı haberi verdikten sonra kaynanamı aradım. Ben teselli etmesini beklerken haberi aldıktan sonra telefonda bana bağırmaya başladı. Herşey benim yüzümden olmuşmuş.. o bana o kadar yapma demişmiş ama ben onu dinlememişim.. annem ile birlikte o işlere girişmeseydik cocuğum şimdi yaşıyor olcakmış. Telefonda kendiliğinden gecmiş bir şekilde bağırınırken kayınbabama annem hakkında dedikleri de şuydu: o kadın evimizi yıktı! Kız iki hafta orada kaldı eminim ki orda da iş yaptırmıştır kıza!
Eşimi telefona isteyip ona da öfkesini belli ettikten sonra tamam kapat telefonu geliyoruz dedi. Eşime dönüp, geldiğinde de böyle bağırıp anneme laf söyliyecek ise hic gelmesin dedim ve eşim de kendisinin gelmesi gerekmediğini belirtmesine rağmen kaynanamı kimse tutamadı. Yarım saat sonra cümbür cemaat geldiklerinde kapıdan girir girmez yine bağırmaya başlayan kaynanam, benim dayanamayıp ve ağızımdan birşey kacırıp saygısızlık etmemek icin odama cıkmamı saygısız bir davranış olarak algılayıp yine eşime beni şikayet etti.
Eşim beni ikna edip birlikte yine oturmaodasına gectiğimizde kaynanam sanki başka birisiymişcesine beni teselli etmeye calışıp onun da ilk cocuğu düştüğünü ve üzülmememi söyledi. Yani anlıyacağınız bir dediği bir dediğini tutmuyor ve özellikle öfkeli iken cok kırıcı olabiliyor kendisi.
Eşim de biliyor annesinin zor bir insan olduğunu ama yinede benim onu arayıp sormamı istiyor. O güne kadar da herşeyi alttan almaya calıştım ama o günki davranışı bende herşeyi bitirdi. Cok kırgın ve öfkeliyim ona karşı ama eminim ki kırgınlığımı belirtip yaptıklarını göz önüne tutarsam aramız daha da cok bozulur cünki kendisi eleştiriye hic acık birisi değil. Fakat o da tabiki benim deyiştiğimi fark edip her eşimi gördüğünde bunu belirtiyormuş. Eşim de alttan al onun da huyu öyle diyor ve ona yine eskisi gibi davranmamı bekliyor benden. Aile terbiyemden dolayı ona kesinlikle bile bile saygısızlık etmem ama bundan sonra arayıp sormak gelmiyor icimden! Eşim, birlikte ailesine gitmemizi isterse sesimi cikarmadan giderim hizmet de ederim ama durup dururken telefon acıp halini hatrını sormam bundan sonra. Veya eşim herhangi bir konu yüzünden haklı olarak ona öfkelendiğinde boşver ne olursa olsun annen o senin diyip kaynanamı kollamam mesela. Aynen bu lafımı eşime de söyledim kac defa.
Öfkemin sebebini bilmesine rağmen bu konu yüzünden cok tartışıyoruz. Ufacık bişey söylesem, sen anneme karşı bi tuhaf oldun diyip duruyor. Bu durumdan sonra nasıl tuhaf olmayım? Üstelik benim bu duygularımdan dolayı sanki sebepsiz bir şekilde o da benim annemlerden soğudu gibi bir his var icimde.
Aslında hala bir cocugumuz olsun istiyorum ama kaynanam yüzünden eşim ile aramız açılacak diye korkmuyorum da değil...

Kafam cok karışık.. Cocuk isteğim öncekinden daha da büyük ama aynı zamanda korkum da cok büyüdü.. Eşim ile ayrılıp cocuğumu babasız büyütme korkusu cok ağır basar oldu icimde bu konudan dolayı.. hatta bazen diyorum ki belki de bu sebepten dolayı cocuğum dünyaya gelemedi.. hani her şer de bir hayır vardır derler ya...

Sizce ne yapmalıyım?
Tek duam herşeyin hayırlısı olması ama artık beynim düşünmekten yoruldu diyebilirim... Yanlış mı düşünüyorum kaynanam konusunda? Siz olsanız yinede eskisi gibi davranırmıydınız? Ayrılık yoluna kadar gidermi bu olay?
Annem bize geldiginde mutlaka bir gün bile olsa kaynanamlara giderdik.. yaptığı onca şeyden sonra annemin artık kaynanamı göresi bile yok..
Bu konu haricinde eşim ile benim aramda hic bir sorun yok.. Annesi bu kadar zor bir kişilik olmasa eşim ile ömrümüzün sonuna kadar beraber kalacağımızdan 100/100 emin olurdum cünki birbirimizi cok seviyoruz.
caresizim...

okuduğunuz icin teşekkür ederim.
Yeni bebeğimin kalbinin durduğunu öğrendim aynı duyguları bende yaşadım ve kesinlikle sen annelik duygunu kaybetmişsin bir de sana bağırması çok kötü bisey . Kesinlikle arama soguk davran esine de söyle benim acımda bana bağırdı çağırdı . İnsanın annesi babası bağırsa çağırsa kin duyar kaldı ki kaynanan hatasını anlaması açısından soguk davran derin. Çünkü sen zaten acı cekiyorsun bir de kavga ediyor senle çok ayıp .
 

Cicim1

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
21 Aralık 2020
15
9
Yeni bebeğimin kalbinin durduğunu öğrendim aynı duyguları bende yaşadım ve kesinlikle sen annelik duygunu kaybetmişsin bir de sana bağırması çok kötü bisey . Kesinlikle arama soguk davran esine de söyle benim acımda bana bağırdı çağırdı . İnsanın annesi babası bağırsa çağırsa kin duyar kaldı ki kaynanan hatasını anlaması açısından soguk davran derin. Çünkü sen zaten acı cekiyorsun bir de kavga ediyor senle çok ayıp .
Seninde başın sağ olsun nasıl acı bir duygudur cok iyi bilirim... Allah bebeklerimizin mekanını Cennet eylesin... Öyle bir acı ki hic dinmek bilmiyor
eskiden hoşuna giden ve sözlerini ezbere bilip dinlerken sen de keyifli bir şekilde söylediğin aşk şarkıları bile cocuğunu hatırlatır oluyor artık...
Ben cocuğumun kokusunu bile icime cekmediğim halde bu kadar acı cekiyorsam eğer cocuklarını sonradan kaybeden anneler kim bilir nasıl acı cekiyor hayal bile edemiyorum
Allah yavrusunu kaybetmiş tüm annelere cok sabır versin :KK43:
 

ncsmtn

Üye
Kayıtlı Üye
11 Temmuz 2020
732
193
29
Seninde başın sağ olsun nasıl acı bir duygudur cok iyi bilirim... Allah bebeklerimizin mekanını Cennet eylesin... Öyle bir acı ki hic dinmek bilmiyor
eskiden hoşuna giden ve sözlerini ezbere bilip dinlerken sen de keyifli bir şekilde söylediğin aşk şarkıları bile cocuğunu hatırlatır oluyor artık...
Ben cocuğumun kokusunu bile icime cekmediğim halde bu kadar acı cekiyorsam eğer cocuklarını sonradan kaybeden anneler kim bilir nasıl acı cekiyor hayal bile edemiyorum
Allah yavrusunu kaybetmiş tüm annelere cok sabır versin :KK43:
Amin canım benm Allah öyle istemiş öyle olmuş hiç üzülmeyelim insallah bir gün biz de tadarız