- Katılım
- 24 Ocak 2026
- Mesajlar
- 657
- Emoji Skoru
- 606
- Puanlar
- 18
Komşularınızı birgün oturmaya çağırın.Yakın bulduklarınızı sabah kahvesine çağırın.İlk adımı siz atın isterseniz.
Komşularınızı birgün oturmaya çağırın.Yakın bulduklarınızı sabah kahvesine çağırın.İlk adımı siz atın isterseniz.1 senedir oturduğum evdeyim ama şehirde de yeni olduğumdan kimsem yok, komşularla da pek görüşemiyoruz, o kadar bunaldım ki. 30 küsür yaşında kadınım, bugün baya oturup hüngür hüngür kimsem yok diye ağladım, uzun soluklu arkadaşlıklarım var ama hepsi öyle uzak şehirlerde ki ben nasıl arkadaşlık kuracağımı bilmiyorum. Bizim yaşlarda zaten herkesin oturmuş bir çevresi oluyor, herkes yiyeceği kazıkları yemiş dışa temkinli de oluyor haliyle, ne yapacağımı şaşırdım artık. Ben bunu şu şekilde çözdüm diyebilecek biri vardır umarım…
KocaeliHangi şehirde yaşıyorsunuz
Çalışabilirsin,kursa gidebilirsin aman bu devirdede arkadaş olsa ne olacak ya millet yılan olmuş1 senedir oturduğum evdeyim ama şehirde de yeni olduğumdan kimsem yok, komşularla da pek görüşemiyoruz, o kadar bunaldım ki. 30 küsür yaşında kadınım, bugün baya oturup hüngür hüngür kimsem yok diye ağladım, uzun soluklu arkadaşlıklarım var ama hepsi öyle uzak şehirlerde ki ben nasıl arkadaşlık kuracağımı bilmiyorum. Bizim yaşlarda zaten herkesin oturmuş bir çevresi oluyor, herkes yiyeceği kazıkları yemiş dışa temkinli de oluyor haliyle, ne yapacağımı şaşırdım artık. Ben bunu şu şekilde çözdüm diyebilecek biri vardır umarım…
Kaynananın korkusundan nasıl kimse sana gelemiyor,ne alaka???
Komşularınızı birgün oturmaya çağırın.Yakın bulduklarınızı sabah kahvesine çağırın.İlk adımı siz atın isterseniz.
Valla aynı durumdayım bende kimsem yok ama alıştım, hatta işe girdim çalıştım çevre yapıyım diye çalışırken iyiydim çıkmak zorunda kaldım ,yine çevrem yok herkes hayat telaşesinde,arkadaş edindim ama görüşemiyorsunki herkes hep bir koşturmacada özellikle büyük şehirde herkes çalışıyor zaten millet zar zor ailesiyle vakit geçirebiliyorGenel sağlığım eh işte ama bu durum da inanın ruhsal sağlığı etkileyecek noktalara gelebiliyor, aynı şehirde 3. senem daha önce oturduğum yerde komşu edinebildim ama şu an oturduğum yerde imkansız, hepsi eşimin akrabaları ve kendi içlerinde bile öyle kaos halindeler ki ben dışardan olduğumdan bende sürekli kusur arayan tipler. Akraba olmayanlar da uzun senelerdir burada oturan kimseler ve eşimin annesinin korkusundan gelip gidemiyorlar bile… Kurslara da katılıyorum aslında ama hep kendi gruplarıyla gelenler oluyor, hiç benim gibi tek katılan yok.
Bakınca ben de uzun yıllar tek kaldım aslında, üniversiteden sonra hep bi savruluş oldu farklı şehirler vs ama artık hayatım belli bir rutinde şükürler olsun şikayetçi değilim asla ama şöyle haftada bi yarım saat bile olsa karşılıklı kahve içebileceğimiz, dertleşmek bile değil inanın bir merhaba nasılsın ben de iyiyim diyebileceğim birini istiyorum resmen.Valla aynı durumdayım bende kimsem yok ama alıştım, hatta işe girdim çalıştım çevre yapıyım diye çalışırken iyiydim çıkmak zorunda kaldım ,yine çevrem yok herkes hayat telaşesinde,arkadaş edindim ama görüşemiyorsunki herkes hep bir koşturmacada özellikle büyük şehirde herkes çalışıyor zaten millet zar zor ailesiyle vakit geçirebiliyor
Karşı veya herhangi bi komşu şunu yapsa cinnet gelir mesela banaÇnemli olan sağlığın var mı??Ben bunu klişe bir söz dizisi diye yazmadım.Kurslara katılabilirsin en güzel sosyalleşme yöntemi.Mesela ben de çok istersim kurslara gitmek ama birsürü hastalığım var.Komşuluk seviyosan pişir bir kek çal karşı komşunun kapısını gel bir kahve içelim tanışalım de.Hiç üzülme sağlığın yerindeyse kimseye ihtiyacın yok.İlla insanlarla olayım diyosan çalışabilirsin.
Kocaelideyseniz belediye kursları bu konuda çok iyi, seçenekte çok fazla ben bir dönem gitmiştim tavsiye ederimKocaeli
Bence her insan kendine yete bilmeli. Mesela ben yalnizken kendime rahatlikla ugraslar bulabiliyordum daha çocukken. Annem der noynamak için kimseye ihtiyacin olmazdi. Ama ablam yaninda birileri yoksa sıkılıyor. Ben şimdide kendime ugraslar bula biliyorum. Hatta yalnizken daha iyi geliyor. Çocugum uyudukdan sonra esimle de vakit gecirdikden sonra benim altin saatlerim film izlerim, boncuklardan bileklik falan yaparim, kitap okurum, tatli yaparim. Şu an annelik iznindeyim bolluca kendi sevdigim seylerle ilgilenmeye zaman ayirmaya calisiyorum1 senedir oturduğum evdeyim ama şehirde de yeni olduğumdan kimsem yok, komşularla da pek görüşemiyoruz, o kadar bunaldım ki. 30 küsür yaşında kadınım, bugün baya oturup hüngür hüngür kimsem yok diye ağladım, uzun soluklu arkadaşlıklarım var ama hepsi öyle uzak şehirlerde ki ben nasıl arkadaşlık kuracağımı bilmiyorum. Bizim yaşlarda zaten herkesin oturmuş bir çevresi oluyor, herkes yiyeceği kazıkları yemiş dışa temkinli de oluyor haliyle, ne yapacağımı şaşırdım artık. Ben bunu şu şekilde çözdüm diyebilecek biri vardır umarım…
Halk eğitim kurslarına varsa belediyenin spor tesisine başvurun.Birsürü arkadaşınız olur.Komşularım hep eşimin akrabaları ve köylüleri, hatta öyle ki arkadaşları ve arkadaşlarının eşleri de hep akraba ve köylüleri… 30 yaşına kadar kendimi herkesle anlaşabilir biri olarak görürdüm, tüm kültürlere de bi noktada uyum sağlayabilirim derdim ama sanırım benim de sınavım bu oldu. Eşimle iyiyiz şükürler olsun ama aileyle ne yapsam olduramadım, karşılıklı geçinmeye gönlü olmalı insanların yoksa ne yapsan ne etsen de olmuyor işte… Çok çabaladım ama olmayacağını net görünce tüm kapıları kapattım, bakınca buna biraz da zorlandım açıkçası, işlerine gelmeyen her konuda beni yalnız bırakmakla tehdit ediyorlardı… Şimdi herkes kendi hayatına bakıyor sözde ama kim bana merhaba dese alttan alta sorguya çekiliyor, daha evimden çıkmadan aranıp evimde ne işi olduğu soruluyor, kim bana gelmek istediğini iletse bana sorulmadan misafir kabul etmediğim ya da görüşmek istemediğim söyleniyor böyle böyle saçmalıklar hep…
İnsan elbette kendine yetebilmeli ama insan aynı zamanda sosyal da bir varlık ya hani, günümüzde ne kadar zor olsa da 1-2 merhaba edecek ya da arada karşılıklı bir kahve içecek birini arıyor bence ya… 18 yaşında aile evinden çıkmış, küçük bi ilçeden İstanbul’a taşınmış, oradan başka şehirlere taşınmış hepsinde gurbeti dibine kadar yaşamış, hatta pandemide bir doğu ilinde tek başına bebek doğurup büyütmüş biriyim… İş kendini oyalamaksa ben o işte de gayet iyiyim. Kitap okuyorum, kanaviçe işliyorum, mutfakla uğraşıyorum, seramik yapıyorum, yenilerde çiniye başladım… Mesele bunlar değil, birçok kişi anlamıyor farkındayım, umarım anlamazsınız da ne diyeyim.Bence her insan kendine yete bilmeli. Mesela ben yalnizken kendime rahatlikla ugraslar bulabiliyordum daha çocukken. Annem der noynamak için kimseye ihtiyacin olmazdi. Ama ablam yaninda birileri yoksa sıkılıyor. Ben şimdide kendime ugraslar bula biliyorum. Hatta yalnizken daha iyi geliyor. Çocugum uyudukdan sonra esimle de vakit gecirdikden sonra benim altin saatlerim film izlerim, boncuklardan bileklik falan yaparim, kitap okurum, tatli yaparim. Şu an annelik iznindeyim bolluca kendi sevdigim seylerle ilgilenmeye zaman ayirmaya calisiyorum