Evlatlık için neden daha erken başvurmadınız? Çok iyi olurdu. 10 kez tüp bebek denemesi biraz fazla olmuş. Diğer yazdıklarınıza bir şey diyemem, bende yalnız yaşıyorum ama hiç böyle bir psikolojiye girmedim. Umarım zamanla iyi olursunuzMerhaba arkadaşlar. Uzun bir süredir hiçbir şeyden keyif alamıyorum. 7 yıllık evliyim çocuğumuz olmadı yaşım 41 şu an. 10 kez tüp bebek tedavisi denedik iyi doktorlarda olmadı maalesef. Kader dedik. 3 yıl önce çocuk esirgeme kurumuna başvurduk, sıramız gelmeden sıradan çıktık maalesef. 40 yaş üstüne 0-1 yaş verilmiyor bulunduğum şehirde. Diğer yaş grupları da zaten çok az geldiğinden bu maceramız da sona erdi. Eşim şehir dışında çalışıyor, haftanın yarısı orda yarısı burda gibi. Hatta bazen sadece haftasonu burda kalıyor. Belli bir düzenimiz yok. Bu düzensizlik benim canımı çok sıkıyor. Kendimi hala bekar gibi hissediyorum. Eşim yok diye doğru dürüst yemek yapmıyorum geçiştiriyorum. Hoş, olduğunda da tencere yemekleri pek sevmez, hazır şeyleri daha çok seviyor. Ailem bana yakın arada o yapar yemeklerimi. Yani sorun yemek değil tabi ki ama evde ne tencere kaynıyor ne de bir ses, eğlence var. Yaşıtlarımın hepsinin çocuğu var, bizim olmadığı için görüştüğümüz kişiler de azaldı hatta hiç kalmadı desem yeridir. Çalışıyorum öğretmenim, okulda da hiç arkadaşım yok gibi. Arkadaşlarımla konuşacak vaktim de olmuyor okulda sorun bu sanırım.(teneffüsümüz yok ondan) konuşabileceğimiz dertleşebileceğim, akıl alabileceğim bir kişi bile yok. 7 yıldır aynı apartmanda oturuyorum kimse kapımı çalmaz. Görünüş olarak sevecen, yardımsever, mütevazı, özümde iyi bir insan olduğumu düşünüyorum ve tanıyanlar da öyle söylerler. Ama bundan mıdır bilmiyorum unutulan, akıla gelmeyen, tercih edilmeyen biri oldum sanki. Çevreme bakıyorum insanlar birbirleriyle nasıl samimiler yakınlar, imreniyorum. Dertleşecek arkadaşım yok, beni sadece dinleyip beni ben olduğum için seven arayan soran hiçkimse yok ailem dışında. Ailemle de her şeyi konuşamıyorum, annem özelllikle üzülünce hemen kafaya takıp dertleniyor. Eşim zaten kendi havasında geldiği günler telefondan kaldırmaz başını. İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. Evde çocuk odamızla ilgili hayallerim vardı, ama çocuk olmayınca o odayı resmen çöp odaya çevirdim. Elime geçeni oraya koyuyorum, ve toplamak da gelmiyor içimden. Evde ses olsun diye muhabbet kuşları aldık, onlar bile ev sessizken, tv kapalıyken ötmüyorlar sessiz sessiz duruyorlar. Bütün gün evde tek başıma sessizlikten deliriyorum. Dışarlardan, diğer katlardan konuşma sesleri çocuk sesleri geliyor ama bizim ev o kadar sessiz ki. Bazen dışarı çıkayım diyorum ama yek başıma sıkılıyorum. Eskiden kendi kendime yeterdim sıkılmazdım yalnızlıktan ama bu sıralar yalnızlık beni boğuyor. Arada ailem eşim dışında telefonum çalsın birileri halimi sordun gel kahve içelim ya da geliyorum sana desin istiyorum ama maalesef koca bir hüsran. Her şey benden kaynaklı farkındayım ama 41 yaşında bu iletişimsizlik, sevgisizlik, düşüncesizlik çok daha fazla sinirimi bozuyor. Bazen annem ve babamla dışarıya çıkıyorum, onda da sadece tek bir gayem var, özellikle annem mutlu olsun diye. İnsanlar kendilerini çocuklarına adarlar onları gezdirirler ya, ben de aynısını annem için yapıyorum. Ablam başka şehirde olduğu için onlarla yakından ilgilenmek benim görevim, seve seve de yapıyorum ama benim tek derdim bu olmuş bakıyorum da. Hayatımda eksikler var. Manevi olarak elimden geldiğince ibadetlerimi yapmaya çalışırım, ama beni anlayan birilerine acil ihtiyacım var sanırım. Çok uzun oldu umarım sonuna kadar okuyanlar olur aranızda, lütfen bana bir şeyler yazın..
Zaten 33 yaşında evlendik, çocuğumuz olur diye düşündük. Tüp bebek tedavisi ile hemen hemen bütün tanıdıklarım evlat sahibi oldular, biz de deneriz olur dedik, çünkü imkanszı ya da mucize olur demediler, çook büyük bir sorun da yoktu. Her tedavi bir umuttu bizim için o yüzden anca 4 yıllık evliyken her ihtimale karşı başvuralım diye başvurduk. 2,5-3 senede sıra gelir dediler ama pandemi döneminde nerdeyse ghiç bebek gelmedi. Bu arada daha önce de yalnız yaşadım ama hiç böyle olmamıştı.Evlatlık için neden daha erken başvurmadınız? Çok iyi olurdu. 10 kez tüp bebek denemesi biraz fazla olmuş. Diğer yazdıklarınıza bir şey diyemem, bende yalnız yaşıyorum ama hiç böyle bir psikolojiye girmedim. Umarım zamanla iyi olursunuz
Eşim ocaktan beri şehir dışı çalışıyor. Daha öncesinde iş sıkıntıları olmuştu hep, şu an işi gayet iyi. Sorun benimle ilgili sanırımBence eşinizle ayri olmaniza bir cozum bulmalisiniz, çoğu kisim bundan kaynakli gibi gorunuyor.
Ah canım benim sağolasın, kafasını kaldırsa telefondan sorun çözülür mü inan hiç bilmiyorumİç sıkıntını burdan bile hissettim abla ya.
Eşin bari geldiğinde kafasını telefondan kaldırsa senle ilgilense bukadar bunalmazsın gibi geldi bana.
Çözülür tabi hayat arkadaşın o senin :)Ah canım benim sağolasın, kafasını kaldırsa telefondan sorun çözülür mü inan hiç bilmiyorum
Hem tedavi görüp hem başvuru yapsaymışsınız daha iyi olurmuş. Hatta evlatlık için değil, koruyucu aile başvurusu yapsaydınız 1 senede çıkardı bile. Hala şansınız var koruyucu ailelik için. Bence deneyin. Genelde 4-6 yaş grubu geliyor koruyucu ailelikte, çok iyi olur sizin için.Zaten 33 yaşında evlendik, çocuğumuz olur diye düşündük. Tüp bebek tedavisi ile hemen hemen bütün tanıdıklarım evlat sahibi oldular, biz de deneriz olur dedik, çünkü imkanszı ya da mucize olur demediler, çook büyük bir sorun da yoktu. Her tedavi bir umuttu bizim için o yüzden anca 4 yıllık evliyken her ihtimale karşı başvuralım diye başvurduk. 2,5-3 senede sıra gelir dediler ama pandemi döneminde nerdeyse ghiç bebek gelmedi. Bu arada daha önce de yalnız yaşadım ama hiç böyle olmamıştı.
Teşekkür ederim güzel dilekleriniz için.
Şimdiki gençler ne diyor gözyaşım pıt, ne tatlı bir söylem. İnanın okurken gözlerim doldu, ah keşke bunları düşünen kişiler yakınlarımızda olsa. Çok teşekkür ederim beni duygulandırdınız, çok iyi geldiEger yurt disinda olmasaydim yemin ederim atlar gelirdim yaniniza.Yalnizliginizi o kadar yogun hissettim ki.Sizi nasil teselli edebilecegimi de biledim.Sadece sunu bilin orda olsaydim size sikica sarilirdim ki yalniz oldugunuzu bir süre icin unutun diye.
Umarim en kisa zamanda bu hislerden kurtulup cok mutlu olursunuz.Şimdiki gençler ne diyor gözyaşım pıt, ne tatlı bir söylem. İnanın okurken gözlerim doldu, ah keşke bunları düşünen kişiler yakınlarımızda olsa. Çok teşekkür ederim beni duygulandırdınız, çok iyi geldi
Zaten tedavi görürken başvuru yaptık, 37 yaşımdaydım ve tedavinin olmaması için imkansız bir durum yoktu. Koruyucu ailelik de düşündük ama sonradan çok alıştığımız bir yavrunun yanımızdan ayrılması fikri beni daha çok üzer diye düşündüm. Çünkü koruyucu ailelikte çocuğun ailesinde belli bir sıkıntı bitene kadar bakıyorsunuz çocuğa, yani bu 3 ay da olabilir, 3 yıl da, yine de teşekkürler fikirleriniz içinHem tedavi görüp hem başvuru yapsaymışsınız daha iyi olurmuş. Hatta evlatlık için değil, koruyucu aile başvurusu yapsaydınız 1 senede çıkardı bile. Hala şansınız var koruyucu ailelik için. Bence deneyin. Genelde 4-6 yaş grubu geliyor koruyucu ailelikte, çok iyi olur sizin için.
Çok teşekkür ederim umarım siz de hep böyle güzel bakıp güzel görürsünüzUmarim en kisa zamanda bu hislerden kurtulup cok mutlu olursunuz.
Devlet korumasındaki çocuğun koruyucu aileliği devlet bitirene kadar devam eder. Düzenli kontrole geliyorlar zaten 6 ayda 1. Olumsuz bir durum olursa alıyorlar çocuğu. Çocuğun öz ailesinin durumuyla alakalı bir şey yok yani.Zaten tedavi görürken başvuru yaptık, 37 yaşımdaydım ve tedavinin olmaması için imkansız bir durum yoktu. Koruyucu ailelik de düşündük ama sonradan çok alıştığımız bir yavrunun yanımızdan ayrılması fikri beni daha çok üzer diye düşündüm. Çünkü koruyucu ailelikte çocuğun ailesinde belli bir sıkıntı bitene kadar bakıyorsunuz çocuğa, yani bu 3 ay da olabilir, 3 yıl da, yine de teşekkürler fikirleriniz için
Hangi şehirdesiniz.ben de bu aralar bu tip duygular içerisindeyim.asiri bir yalnızlık hissi.arada bir komsularimla gelir gideriz,sağ olsunlar arar sorarlar ama yakın bir arkadaşım kalmadı,fazla samimiyet tez ayrılık getirir derler ama ben de aynı sizin gibi ozenmeden edemiyorum birbirleriyle sürekli görüşen arkadaşlık kuran insanlaraMerhaba arkadaşlar. Uzun bir süredir hiçbir şeyden keyif alamıyorum. 7 yıllık evliyim çocuğumuz olmadı yaşım 41 şu an. 10 kez tüp bebek tedavisi denedik iyi doktorlarda olmadı maalesef. Kader dedik. 3 yıl önce çocuk esirgeme kurumuna başvurduk, sıramız gelmeden sıradan çıktık maalesef. 40 yaş üstüne 0-1 yaş verilmiyor bulunduğum şehirde. Diğer yaş grupları da zaten çok az geldiğinden bu maceramız da sona erdi. Eşim şehir dışında çalışıyor, haftanın yarısı orda yarısı burda gibi. Hatta bazen sadece haftasonu burda kalıyor. Belli bir düzenimiz yok. Bu düzensizlik benim canımı çok sıkıyor. Kendimi hala bekar gibi hissediyorum. Eşim yok diye doğru dürüst yemek yapmıyorum geçiştiriyorum. Hoş, olduğunda da tencere yemekleri pek sevmez, hazır şeyleri daha çok seviyor. Ailem bana yakın arada o yapar yemeklerimi. Yani sorun yemek değil tabi ki ama evde ne tencere kaynıyor ne de bir ses, eğlence var. Yaşıtlarımın hepsinin çocuğu var, bizim olmadığı için görüştüğümüz kişiler de azaldı hatta hiç kalmadı desem yeridir. Çalışıyorum öğretmenim, okulda da hiç arkadaşım yok gibi. Arkadaşlarımla konuşacak vaktim de olmuyor okulda sorun bu sanırım.(teneffüsümüz yok ondan) konuşabileceğimiz dertleşebileceğim, akıl alabileceğim bir kişi bile yok. 7 yıldır aynı apartmanda oturuyorum kimse kapımı çalmaz. Görünüş olarak sevecen, yardımsever, mütevazı, özümde iyi bir insan olduğumu düşünüyorum ve tanıyanlar da öyle söylerler. Ama bundan mıdır bilmiyorum unutulan, akıla gelmeyen, tercih edilmeyen biri oldum sanki. Çevreme bakıyorum insanlar birbirleriyle nasıl samimiler yakınlar, imreniyorum. Dertleşecek arkadaşım yok, beni sadece dinleyip beni ben olduğum için seven arayan soran hiçkimse yok ailem dışında. Ailemle de her şeyi konuşamıyorum, annem özelllikle üzülünce hemen kafaya takıp dertleniyor. Eşim zaten kendi havasında geldiği günler telefondan kaldırmaz başını. İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. Evde çocuk odamızla ilgili hayallerim vardı, ama çocuk olmayınca o odayı resmen çöp odaya çevirdim. Elime geçeni oraya koyuyorum, ve toplamak da gelmiyor içimden. Evde ses olsun diye muhabbet kuşları aldık, onlar bile ev sessizken, tv kapalıyken ötmüyorlar sessiz sessiz duruyorlar. Bütün gün evde tek başıma sessizlikten deliriyorum. Dışarlardan, diğer katlardan konuşma sesleri çocuk sesleri geliyor ama bizim ev o kadar sessiz ki. Bazen dışarı çıkayım diyorum ama yek başıma sıkılıyorum. Eskiden kendi kendime yeterdim sıkılmazdım yalnızlıktan ama bu sıralar yalnızlık beni boğuyor. Arada ailem eşim dışında telefonum çalsın birileri halimi sordun gel kahve içelim ya da geliyorum sana desin istiyorum ama maalesef koca bir hüsran. Her şey benden kaynaklı farkındayım ama 41 yaşında bu iletişimsizlik, sevgisizlik, düşüncesizlik çok daha fazla sinirimi bozuyor. Bazen annem ve babamla dışarıya çıkıyorum, onda da sadece tek bir gayem var, özellikle annem mutlu olsun diye. İnsanlar kendilerini çocuklarına adarlar onları gezdirirler ya, ben de aynısını annem için yapıyorum. Ablam başka şehirde olduğu için onlarla yakından ilgilenmek benim görevim, seve seve de yapıyorum ama benim tek derdim bu olmuş bakıyorum da. Hayatımda eksikler var. Manevi olarak elimden geldiğince ibadetlerimi yapmaya çalışırım, ama beni anlayan birilerine acil ihtiyacım var sanırım. Çok uzun oldu umarım sonuna kadar okuyanlar olur aranızda, lütfen bana bir şeyler yazın..
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?