Ben de annemlerden 2400 km uzaktayim. Doğuma gelemediler, hala torunlarını göremediler.
Doğumda mesanem kesildi, çok zor geçti doğum sonrası. Onların hiç haberi yok, söylemedim üzülmesinler diye. Biri tansiyon hastası, biri kalp.
Tüm bunlara çok üzülüyorum ama işte. Ben de kendi çocuklarımı düşünmeliyim. O yüzden gurbetteyim.
Annem hayatta ama anasızım gibi. Bazen kötü hissediyorum bazen de kendine gel kaç yaşındasın sen de annesin diyorum.
Yaza kadar gidemeyiz tr ye. Annem babam bebeğimi 1 yaşında iken görecek. Üzülüyorum ama büyüğün de okulu, sınavları var. Bakıldığında uçağa atlayıp 2.5 saatlik yol ama hayatın da bir akışı var.
Ama bu yaz gideyim kimseyle görüşmeyecegim arkadaş vs. Sadece annem babam ile vakit geçireceğim.
İyi ki yazmışsın, bana da iyi geldi yazmak :)