- 30 Nisan 2016
- 1.631
- 3.848
- 133
Öğretmeninizin sözleri bir çocuk için gerçekten incitici ama şu su isteme olayına bir de yetişkinlerin gözünden bakın. Bizim komsunun çocukları vardı anaları hemen üst katta eve çıkmazlar zırt pırt bizim cama kapıya gelirlerdi. Bir süre sonra cideen sinir bozucu oluyosizi kovan kadını da daha önce bezdirdiler heralde
Ayy adii pislikEvet doğru söylüyorsun ama bunun için canını sıkma artık.
Bizim de bi akrabamız doğum yapıp 40'ı için bize gelmişti. Ben de 9 10 yaşlarında falandım. Ranzanın alt katında bebeği kucağıma alıp severken annesi gelip kucağımdan altı ve kaldırdığı anda bebeğin kafasını ranzanın üstüne vurdu ve bebek ağlamaya başladı. Sonra telaşla içeri gidip anneme "× abla, queen bebeğin kafasını ranzaya çarptı ne yapmamız lazım?" diye sordu. Annemden bir ton azar yemiştim. Ben yapmadım desem de annem inanmamıştı ve bütün gece ağlamıştım.
Okuyunca o geldi aklıma
Okadar üzüldümki içim sızladıYine bi gün, 9-10 yaşlarında felanim, markete gittiğimde bazen halamın evine de uğrardim yakın diye. Maddi durum olarak çokta iyi değildik.. Halamla kocası oturmuş makarna yiyor üzerine de peynir dökerek, neyse benim canım çok çekti teklif ettiler ama yok dedim. Sonra konu açıldı halam başladı babamın alkol almasından bizim durumumuzdan.. Dedi ki ben kızım ne isterse alırım, şu an bilgisayar istese gider alırım, bilmem ne istese gider alırım, ama senin baban sana alamaz dedi.. Hiç birşey diyemedim. 9 yaşında bir çocuk nasıl savunur ki kendini..
Ağlayarak eve gelmiştim..
Ruh hastası insanlarrDaha okula gitmiyordum. O zamanlar evimiz kiraydi. Birgun kapinin onune plastik bir sandalye cekmis oturuyordum. Ev sahibi gelip "Git babana soyle ev alsin, o zaman kendi kapinin onunde oturursun. Kalk ordan." Demisti. :))))
Bikerede annem is gorusmesine giderken benide goturmustu yine ufaktim. Annem işci buarada. Odaya girdik annem ayaktaydi bense gidip adamin masasinin yanindaki koltuga oturdum. Adam sert bir sekilde kalk ordan dedi. Anneme baktim basiyla gel işareti yapti. Gittim dikildim annemin yanina. Kendimi cok kotu hissetmistim.
Benide herkes biyerden kovmuş arkadaş :)) Cocukluk zor olabiliyor bazen.
Amca kızı bunlar bir de ne biçim anne babası varmış yahuOkadar üzüldümki içim sızladıkonuyu okurken yaşadığım tüm kötü anıları ötelemeye çalışıyordum bu anını okuyunca aklıma geldi biz küçükken maddi zorluklar yaşadığımız dönem amcam semtin zenginiydi ablalarımla kapılarına giderdik yengem eve almazdı iceriyi öyle merak ederdim ki kafamı uzatır bakardım şimdiki zenginlerin yaşadıkları evler gibi cocuklarıda güzel giyinirdi ozamnda kot etek moda tabi zenginler alabiliyor birtek amcamın kızları kapıdan eteklerini gösterir bak bizim var sizin yok cunku siz fakirsiniz derlerdi aglayarak eve giderdik
Canım babam durumu düzelince bir sürü almıştı bize :) hicbir cocuk fakirlik yaşamasın horlanmasın küçük düşürülmesin
Ya benim anım biraz komik ama hala unutmam ve kötü hissettiriyorben buğday tenli biriyim ve antalyada yaşıyoruz. O zamanlar 8 ya da 9 yaşındayım ve antalya malum sıcaklar. Olmuşum kapkara. Dişler eksik falan. Annem abim geziyoruz çarşıda. Sonra bi dondurmacida durduk adam bana "git şurdan, uzaklaşsana ne bakıyosun çekil tezgahtan" diyor. Öyle demesiyle annemin tepki gösterip o benim kızım demesi bir oldu. Çingene sanmış beni adam ama hala unutmam gerçekten çok kotu
Okadar üzüldümki içim sızladıkonuyu okurken yaşadığım tüm kötü anıları ötelemeye çalışıyordum bu anını okuyunca aklıma geldi biz küçükken maddi zorluklar yaşadığımız dönem amcam semtin zenginiydi ablalarımla kapılarına giderdik yengem eve almazdı iceriyi öyle merak ederdim ki kafamı uzatır bakardım şimdiki zenginlerin yaşadıkları evler gibi cocuklarıda güzel giyinirdi ozamnda kot etek moda tabi zenginler alabiliyor birtek amcamın kızları kapıdan eteklerini gösterir bak bizim var sizin yok cunku siz fakirsiniz derlerdi aglayarak eve giderdik
Canım babam durumu düzelince bir sürü almıştı bize :) hicbir cocuk fakirlik yaşamasın horlanmasın küçük düşürülmesin
Ah canım yaAhh kıyamam nasıl yaralıyor böyle şeyler insanı anlatamam.
Ortaokula yeni başlamıştım ben de, forma lazım tabi. Alacak durumumuz yoktu o an. Bi başkasının formasını giymek zorunda kaldım. Yaş 12..
Neyse aradan bi kaç ay geçti bi düğüne gittik, düğünde formasını giydiğim kızın akrabası bana herkesin ortasında dedi ki '' sen kimin formasını giyiyorsun?'' Ben de birşey diyemedim sustum sana hiç birşey demediler mi formayı verirken dedi gülerek..
Yine ağladım ağladım.
Babam hakkımızı alkole verdiği için bu duruma düşmüştüm ben..
(
Şu an hiç bir eksiklik çekmiyorum Allaha şükür.. Ama giden çocukluk geri gelmiyor malesef..Ah canım ya( diyecek söz bulamadım inşallah hayat boyu hep mutlu olursun hicbirseyin eksikligini cekmezsin
Ayıp ya
Çingenelere öyle davranıyor demek ki
Ne hakkı var
Ben de can silen peçete sattırılan çocuklara çok üzülüyorum
Kimbilir günde kaç defa hor görülüyorlar
Çingene diye küçümsediğimden demiyorum ama, eskiden bizim evin orda yaşayan bir grup çingene vardı, ara sıra su istemeye gelirlerdi.. Kızın teki elinde su bidonuyla geldi annemden su istedi, annem de verdi tabi. Suyu alıp giderken kız anneme dönüp dedi ki "gel benim şeyimi ye" yani daha pis bir üslupla dedi. Şimdi gülüyorum ama
Genelde çoğu böyle terbiyesiz olduğu için insanlar da azarlıyor olabilir.
Aklıma getirdiniz4-5 yaşlarındaydım.Tek çocuktum,hala da öyle.Bu yüzden içimde hep bir kardeş özlemi vardı.Annemle birlikte bir arkadaşının bebeğini görmeye gidecektik.Nasıl da heyecanlanmıştım bebek göreceğim diye.Gittik.Zaten uslu bir çocuktum.Oturdum sakince annemin yanında.Sonra bebeğin beşiğinin yanından geçerken merak ettim yaklaşıp yüzünü seyrettim.Sadece seyrettim ama.O sırada sert bir sesle uyarıldım.Bebeğin anneannesiydi.Çekil bakayım çocuğun başından!dedi.Daha başka azarlar da savurdu.Ne dediğini çok hatırlamıyorum ama kalbimin çok kırıldığını hatırlıyorum.Hatta başka bir kadın daha vardı o da benim ağlamaklı olduğumu görünce teselli etmeye filan çalıştı.Hiç unutmuyorum.Sonra gittim,annemin yanına oturdum ve bir daha bebeğin beşiğinin kenarından bile geçmedim.Annem üzgün olduğumu görünce ne oldu diye sordu,hiçbir şey söylemedim.O kadar net hatırlıyorum ki.Hani bazı çocukluk anıları vardır ya bu da benim her hatırladığımda içimi cızlatır.Nedense çok etkilemiş beni.O çocuk halimle benim kendi kardeşim olsaydı keşke diye çok üzülmüştüm.Bazı insanlar ne acımasız...Şimdi düşünüyorum da ben o minicik halimle ne yapabilirdim ki?Sadece yanına gidip seyretmişim.Yanımda başka insanlar da vardı zaten,hatırlıyorum.Çocuk da olsa her insanın bir kalbi var...
Çocukken kalbimin kırılmadık yeri kalmadı sanırım :)
Konunuza bakınca çoğunu hatırladım, aynı şekilde verdiğim cevapları da. Kötü hissetmedim, güldüm :)
Susan bir çocuk olmadığım için belki de bilmiyorum, kırıklarım üzerine yürümek sorun olmadı hiçbir zaman.
Esas çocukluktan yavaştan çıkarken çok sustum; susunca kırık kırık gibi kalıyor galiba.
Geçmiş zamandır ya, takılmayın.
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?