2012 kasım bebekleri büyüyor..

bence de fırsatı kaçırma anne yemeklerinde şifa var yavruları için inanırım ben buna.
 
Benicim iyi olmana sevindim temizlige bile basliosun kokay gelsin canim
gukden cok sevindim sayfa acmana neguzelde dusunmussun takip edicem
Funda ilkkez duyuuorum asureile kurban bagini ne alaka yaa bosver sen onu daha neler duycaz acaba:)
Katre dis ilabilir sikintisi berracigin sen nasil oldun iyisindir ins
yasemin masalda bekler bide bist alip gelirken odadan cikcaksa anne bekkeee bebek alcam der baba bekkee mama yiom der bayilirim bekle gelcem fakan deyisine:)
 
bende ilk kez duydum cnm
maşallah masal kuzuya
 
Sagol cnm ufaktan baslamam lazım daha alısverıse gıdıcem cok ıs var:)
 
kızlar işte ben engellsiz annede yazılarımı paylaşmaya başladım buda bizi tanıdtan anlatan hikayemiz biraz uzun ama istediğiniz için paylaşıyorum.
Merhabalar:
Öncelikle sizlere ben, eşim ve dünyalar güzeli kızımızdan oluşan çekirdek ailemden bahsetmek istiyorum.
Benim, doğuştan eşiminde sonradan görme yetimiz yok.
Görme duyusunu kaybetmenin bir problem olmadığnı, yapılması gerekenlerin en iyisinin yapıla bildiğini, aslına bakarsanız dikkat anlamında daha iyi olunabileceğini ileriki zamanlarda siz takipçilerimle paylaşacağım.
Biz Tekirdağ ilinin Çorlu ilçesinde yaşıyoruz.
Eşim devlet dairesinde memur bense bir özel şirkette çalışıyorum.
3 Temmuz 2010 tarihinde eşimle evlendik.
Açıkçası çocuk sahibi olmayı çok istiyorduk, ama bunun için biraz zaman geçmeliydi. Hem evliliğimiz oturmalıydı ve tabi birde bebeğimiz için maddi olarak bir birikim yapmak gerekiyordu.
Çünki bizler her şeyin en iyisini yapacaktık. Çocuğumuza engelli olmanın bir problem olmadığını ve onunda ailesinin herkes gibi normal bir aile olabileceğini göstermek istiyorduk.
Yani anlayacağınız hiçbir eksiklik olmamalıydı.
Duygusal olarakta hazır olmam gerekiyordu.
Aradan 1 yıl geçti.ve biz eşimle karar verdik. Artık 1 çocuk sahibi olmamızın zamanıydı bize göre.
Ama aklımızı karıştıran sorular vardı. Acaba biz bebeğimize haksızlık mı ediyorduk. Büyüdüğünde bizden memnun kalır mıydı. Bize keşke siz annem-babam olmasaydınız mı derdi. Biz ne kadar iyi bakarsak bakalım çevre faktörü önplanda oluyor maalesef. Toplum bazen çocukların psikolojisini olumsuz anlamda etkileyebiliyor.
En sonunda bizde “biz elimizden gelenin en iyisini yapalım gerisi allah’ın taktiri” dedik.
Allah bize bir bebek sahibi olmayı nasip etti.
08.03.2012
Evet hamile olduğumu öğrenmiştim.
Tam olarak bazı problemlerden dolayı sevinemedik.
Düşük tehlikesi vardı ve biz çok ama çok korkuyorduk.
Kuzum bana tutunsun diye o kadar çok dua ediyordum ki. sanki ilk haftalar onu hissediyordum.
Allah’ım ne güzel bir duygu idi bu.
8. haftadan sonra doktorumuz bize sorun olmadığını ve Alah’ın izni ile bu hamileliğin devam edeceğini söyledi.
<İşte oan eşimle benin bayram günümüzdü. Hele kalp atışlarını duyduğumuz an varya ah keşke duygularımı ifade edebilsem. Gözlerimden akan yaşa hakim olamıyordum. Kalp atışları ne güzeldi Allah’ım.
Her gün biraz daha büyüyordu kuzum ve ben biraz daha heyecanlanıyordum.
Zaman cinsiyet öğrenme zamanıydı.
Etrafımızdakiler hep kızımız olsun isterdi. Eğer kızımız olursa bize yardım ederdi. Bizim ev işlerini kızımız yapardı. Bize bakardı. Aman Allah’ım ne kadar kötü bir duygu idi bu.
“Hayır Hayır biz dünyaya bize yardım etsin bize baksın diye bir bebek getiremeyiz” diyordum.Biz dünyaya bir brey getirecektik.
Bizim kızımız diğer görme yetisini kaybetmemiş ailelerin çocukları gibi olacak.
Onlardan hiçbir farkı olmayacak.Bizde aile olarak engelli oluşumuzu ona hissettirmeyecektik.
İnsanlara bunu hep anlatmaya çalıştık halada anlatmaya çalışıyoruz.
Evet bizim bebeğimizin cinsiyeti kızdı. Eşimle beraber biz hep kız isterdik. Tabi Allah sağlık versin erkekte olabilirdi.
Zaman hızla geçiyor ve prensesim artık iyice büyüyordu. Akşamları onunla konuştuğumuzda bize tepki veriyordu. Bu ne güzel bir duygu idi.
Sıra isim konusuna gelmişti. Bizim prensesimizin ismi ne olacaktı. Eşimle çok yoğun tartışmaların ardından isme karar verdik. Verdikte doğuma 2 gün kalmıştı.
Halada aklımızda 2 isim vardı ama sonunda Nil olsun dedikve bu minik prensesin adı Nil oldu..
Doktorumuzla kararlaştırdık.
5 Kasımda prensesimiz dünyaya gelecekti.
Bizim kızımız daha fazla hasretimize dayanamayacak durumdaydıki 1 kasım günü tam sabah 8.15’te dünyaya merhaba dedi.
Allah’ım negüzel bir gündü o gün. Hiç böyle heyecanlandığımı hatırlamıyorum.
Gece yarısı sancılarım başladı tabi. Doktorumuzu aradık. “gelin bakalım” dedi. Gittik ve “doğum başlamış, almamız lazım” dedi.
Oan anlatılmaz sadece yaşanır derlerya öyle bir şey.
Herkes bir telaş içiresinde.
Daha öncesinden epidüral doğuma karar verdiğimiz için o konuları bir kenara bırakmış olduk.
Hemen ameliyathane hazırlandı ve ardından da ben hazırlandım.
Sancılarım iyice sıklaşmıştı. Doktorlar belimden iyneyi yaptılar ve o tarifsiz an başlamıştı.
Aneztezi uzmanı sürekli “Gülden iyimisin” diye soruyor bende her defasında “evet” diye yanıtlıyorum ama okadar iyiyimki gerçekten anlatamam.
Oda ne işte bebeğimin ağlama sesi .
Meleyim, kuzum, her şeyim onu hangi kelimelerle anlatayım o artık yanağımda.
Doktorumuz “bu kız çok ağlıyo yandın sen” dedi. Zaten ultrasondada son 4 ay kendini hiç göstermemişti doktor amcasının çok uraşmasına rağmen.
O zamanda derdi doktorumuz çok yaramaz olacak bu kız diye.
Nil doğduktan sonrada ne bir ağrı hissettim nede bir sancı. O nasıl bi duyguydu Allah’ım.
Düşünün akşam kalkıp ablamla birlikte Nil’e baktım. Nil ilk gece çok fena kustuğu için bizi biraz korkutmuştu açıkçası.
Anne karnında su yutmuş ve kusması normalmiş. Ama sen bunu birde bana anlat. Ee ilk bebek nede olsa.
İnsan biraz cahil oluyor sanıyorum.
Sonrasında evimize geldikve budefada Nil’le meme savaşımız başlamıştı.
Nazara inanırmısınız bilmiyorum.
Ama ben ilk defa bu kadarına yakından şahit oldum.
Hastahanede Ni’i benim yanıma getirdiklerinde emmeye koydular ve hemen emmeye başladı hemde nasıl emiyo. orda olan ebe “aaa bu nasıl bir bebek emmeyi öğrenmişte doğmuş ben böyle emen bir bebek görmedim” dedi.
İnanın bana Nil ondan sonra memeyi kesinlikle almadı.
Yapmadığım denemediğim yol kalmadı. 2 ayımız kabus gibi geçti..
Zaten o emmediği için pek sütümde yoktu.
Yada ben üzüldüğüm için gelmedi.
Sürekl sağmama rağmen neredeyse damlaları sayıyor durumdaydık.
En fazla 20 cc çıkan sütü Nil’e biberonla veriyodum.
2 ay sonra bize buradaki doktorumuz nilin kalbinde üfürüm olabilir demesiyle okadar çıkan sütümde gitti maalesef .
Neyseki istanbul’da gittiğimiz çocuk kardiyolok profösör Levent Hocam bizi rahatlattı. Nil’in hiç bir sorununun olmadığını söyledi.
Şimdi kızımız 2 yaşında. Allah’a çok şükür hiçbir sorunumuz yok.
Ona gündüzleri ananemiz bakıyor, ben çalıştığım için ama geceleri hep birlikteyiz.
Yani öyle söylenenler gibi olmadı hiç birşey. Olmayacakta.
Kızımın her şeyiyle kendim ilgileniyorum.Her çalışan annenin yaptığı gibi sadece gündüz onu bırakıyorum..
Biraz uzun yazdım özür dilerim ama önce bizi tanıyın istedim..
İşte buda bizim hikayemiz..
_____________________________________________
From: salih atay [mailto:salihatay8578@gmail.com]
 
Ay cok duygulandım ya
Allah bır omur ayırmasın sızı cnm arkadasım, sen hepımızden cok hakedıyosun alkısı annelerın annesı:)
Nıl sızınle gurur duyacak buyuyunce emın ol..
Hemsıreyede sınır oldum ınsan bı masallah der:)
 
sağol benicim inş dediğin gibi olur cnm..
ben elimden geleni yapıyorum ama taktir niloşun olacak bakalım..
bu arada ayyy hiç kalkma şekermya negüzel uzun uzun kahvaltı..
 
yaa güldenim bu bana yapılır mı yaa ben çok duygusalım buaralar nilim çok şanslı cnm özellikle de senin gibi bir annesi olduğu için...
 
Bu siteyi kullanmak için çerezler gereklidir. Siteyi kullanmaya devam etmek için onları kabul etmelisiniz. Daha Fazlasını Öğren.…